”დავიზარდეთ, უკვე იმ ასაკში ვართ, ჩვენს გარშემო შეყვარებული წყვილები აღარ დარჩნენ, უკვე ყველა დაოჯახდაო” - გუშინ ქეთიმ თქვა
და
ასაკის ფაქტორი გუშინ კიდევ ერთხელ გამეჩხირა ყელში... : დ
მერე იყო და დილით,
დილა ადრიან,
გაჩერებაზე ორი გოგო, ასე 18-19 წლისები
თავქუდმოგლეჯილები გარბოდნენ სიცილით
და
და რომ ჩამირბინეს, წინ ”აჭარის” მინებზე აირეკლა
როგორ გარბოდა ორი ახალგაზრდა გოგო
და
როგორ ვიდექი მათ ფონზე
მე - დიდი...
ჰხუხ
აი, საკუთარი ანარეკლი რომ შეგაკრთობს ისე დამემართა
კი არა და
მერე მთელი გზა იმაზე ვფიქრობდი
რომ
გავიზარდე..
და
ამ დროს არ გავზრდილვარ..
ჰხო...ზუსტად ეგრე..
გავიზარდე, მაგრამ ვერ გავიზარდე
და
ეს შეფერხებული, დროსა და სივრცეში არეული ზრდა
ჩემი განწყობის ზრდის
უკუპროპორციულია... : \
პ.ს. ყოველ დილით, ერთსა და იმავე ქალთან ერთად ვმგზავრობ... ასე 60 წლის იქნება...ექიმია მგონი, იაშვილის კლინიკასთან ჩამოდის ხოლმე... ყოველ დღეს ერთად ვმგზავრობთ და ყოველ დღეს მხოლოდ ერთი ფიქრი მიტრიალებს, რომ ოდესმე ეს ქალი გარდაიცვლება და მე მხოლოდ იმას შევამჩნევ, რომ ”მარშუტკაში” ერთი ადგილი გათავისუფლდა............ : | არავის დავაკლდებით..... არავინ დაგვაკლდება.....
