კჯნჰ;კნჰ;კლ

გუშინ ჩემმა ერთმა ნაცნობმა თქვა,
მთელი სკოლის პერიოდი ყველა, დიდი თუ პატარა,  თავში ვურტყამდით ახალაიას,
ყველა მაგას ვცემდით
და
ახლა, ერთადერთი რაზეც მწყდება გული,
რატომ არ მოვკალით მაშინო...



მრავალწერტილმრავალძახილისნიშანი






























გუშინვე, უცბაშად
ძალიან
დიდი შვება ვიგრძენი
იმ ფაქტის, გამო
რომ
არ მყავს შვილი.....

















არც მჩაგვრელი
არც ჩაგრული






აღზრდის ხელოვნება

2

ყოველი ახალი დღე
ახალი ბრძოლის ველია
ახალ პლანეტაზე
ახალ საუკუნეში
ახალ სივრცეში
ახალ დროში
იმ განსხვავებით, რომ
მებრძოლები,
ყოველთვის ჩვენ ვართ...
ყოველი ახალი დღე
ახალი ბრძოლის ველია
ახალი ბრძოლებით
და
ძველი შედეგებით...
ყოველი ახალი დღე
ახალი ბრძოლის ველია
და
ყოველი ახალი დღის ბოლოს
ძილის წინ
ღიმილით ვფიქრობ
"დღეს გავიმარჯვე...."
"დღეს დავმარცხდი..."

მაგრამ, ზოგჯერ ისეც ხდება, რომ ახალი დღის დასაწყისში
ახალ საუკუნეში
ახალ სივრცეში
ახალი სახით
და
ახალი შეგრძნებებით
დავბოდიალობ
და
დაგეძებ,
საომრად გიწვევ..
შენ კი არ ჩანხარდარ...
წლებიდან წლებში დავხტივარ
უძრავად მჯდომი მონიტორს მიღმა
და
ვსევდიანდები...

არც გამარჯვება
არც დამარცხება...
უბრალოდ
ომი მწყურია

კლნჰ

აცივდა
სიზმარში ვნახე, რომ სამოგზაუროდ ვემზადებოდი
ბარგს ვალაგებდი
და
დედამ მითხრა, თბილი ფეხსაცმელები წაიღე,
ჰხომ იცი მთვარეზე როგორ ცივაო...
ე.ი. ნამდვილად აცივდა..

სხვა წლებთან შედარებით ახლა  უფრო ხშირად მოდის შემოდგომა..............

ყიოჰკჯბლ

დრო და დრო

როცა მე მე არ ვარ

ვგრძნობ, რომ სწორედ ის ვარ

რაც არ ვარ

რეალურად

თუ არარეალურად..

მოკლედ, მე ის ვარ რაც არ ვარ

და

მიხარია,

რომ ვარ

ანუ არ ვარ

მაგრამ ვარ...

წამართვით ძალაუფლება,

წამართვით და ვიბრძოლებ, რომ მოვიპოვო...

პ.ს. ჩემი ცხოვრების ერთი დიდი ეტაპი, დაყოფილი მრავალ ეტაპად

რომლებიც თავის მრივ წვრილ-წვრილი ეტაპებისგან შედგება

და

კიდევ და კიდევ და კიდევ

მოიცავს ეტაპებს

რომლებიც ისეთივეა, როგორიც ის სათვალეები, რომლებითაც დროის იმ ეტაპზე

როცა ეტაპი ეტაპად იწოდა

ვუყურებდი სამყაროს...

ყოველი ახალი სათვალე ახალი ეტაპის დასაწყისია

და

ყოველი გატეხილ/დაკარგული სათვალე

ეტაპის დასასრული...

ანუ გამოდის, რომ დღეს კიდევ ერთი ეტაპი დასრულდა ...

ახალი სათვალით ახალი ეტაპის მოლოდინში.... : )

ეჯწპეპო3

მე ყოველთვის საოცარი ტაქსის მძღოლები მხვდება

ეს ალბათ ბედია..

ან უბედობა..

ჰხო, ყველა ერთმანეთზე გასაოცარია და ყველა მათგანი ისე ჰგავს წიგნის პერსონაჟს

თავიანთი გასაოცარი ისტორიებით, 

რომ

ხანდახან, როცა გაგიკვირდებათ და დრო მაქვს, 

ვფიქრობ

 წიგნი ხომ არ დამეწერა

ან

ფილმი ხომ არ 

გადამეღო

სათაურით

"მე და ჩემი უცნაური ტაქსის მძღოლები"...

მაგრამ დღევანდელი ტაქსის მძღოლი მაინც ყველაზე უცნაური იყო..

ალბათ იმიტომ , რომ სულაც არ იყო უცნაური

და

სწორედ ეს აუცნაურებდა..

არ ვიცი, შეიძლება არაფერია იმაში იცნაური, 

როცა ტაქსში ზიხარ

ღამეა

ხედავ მხოლოდ მძღოლის თეთრ თმას

და

ფიქრობ, რომ იქნება ალბათ 60-65 წლის

არა, ამასაც არ ფიქრობ...

ზიხარ შენთვის ფანჯარასთან და აკვირდები ღამეში განათებულ შენობებს

და

ფიქრობ, რამდენი ახალი მაღაზია გახსნილა

რამდენი ახალი შენობა აშენებულა, მანამ

სანამ

მე სამსახურში ვიზვარო

ჰხო, შეიძლება სულაც არაა უცნაური,

ამ სიჩუმეში,

ამ საკუთარ თავთან დიალოგში\

უცბაშად ტაქსის მძღოლი

ისე, რომ თავს არ სწევს უკან

გეკითხება

"შეყვარებული გყავს?"

ჰხო, არაა უცნაური, ბოლოსდაბოლოს იმდენნაირი ტაქსი დადის დედამიწაზე\

იმდენნაირი მძღოლით, რომ რა გასაკვირია ერთს ასეთი შეკითხვა გასჩენოდა..

მაგრამ დედას გაფიცებთ, დამეთანხმდეთ

რომ

ნამდვილად უცნაურია, 

როცა ვიღაც, თუნდაც ტაქსის მძღოლი, გკითხავთ,

შეყვარებული გყავსო

და

შენ მთელი სიგულწრფელით, მთელი სიცხადით, უპასუხებ

კიო..

თავს დახრი, დაიმორცხვებსავით

და

უცბაშად გაგახსენდება, რა შეყვარებული 

და

უპასუხებ, უი შემეშალა, არა არ მყავსო :ს :ს

ნუ სხვა შეკითხვა აღარ დაუსვამს ან დამისვა და არ მასოვს..

ან რაღა მემასოვრება

გავოცდი

ზუსტად არ ვიცი რის გამო...

ალბათ იმიტომ, რომ

ჩემი პასუხი მეც პირველად მოვისმინე

და

გამიკვირდა, ისეთი გაკვირვებით

შუა სიზმრიდან რომ ვიღაც გაღვიძებს,

იღვიძებ, ფხიზლდები, ყავას სვამ, პირს იბან

და

გულში მაინც სიზმარზე ფიქრობ....

მიკვირს და მიხარია, რადგან მიკვირს, ე.ი. ჯერ კიდევ შეიძლება ჩემგან ფილოსოფოსი გამოვიდეს

თღუნდაც სიზმარში : )

wqwr

                                                                       30.05.12

17.06.12

13.07.12

19.07.12

 პ.ს. ვიტირე.........................პ.ს.ს 2 წლის ბავშვისგან  მხოლოდ ასაკით განვსხვავდები  :|

:)

ადამიანები არ იცვლებიან!

უბრალოდ, იცვლება აღქმა...

 

1998 წელი

"დახასიათების რვეული"

:)

მე - 13 წლის 

საკუთარი თავის შესახებ :)

15 წლის შემდეგ - შეიცვალა საცხოვრებელი ადგილი. ჩემს უარყოფით თვისებებს რაემატა კიდევ რამდენიმე, დადებითზე ისევ არაფერი შემიძლია ვთქვა... გარეგნულად ისევ მსუქნად მივიჩნევ საკუთარ თავს, ისევ მოკლედ მაქვს თმა და ტუჩები არ გამზრდია  :D. ისევ მიყვარს სიცილი, ანეგდოტები, კვერცხი და.... "ცეცე" სხვა "ცეცეებმა" შეცვალეს, თუმცა ობიექტები იცვლებიან, გრძნობა იგივე რჩება .... : ))

ანუკა - ჩემი უფროსი და - 16 წლის

ვფიქრობ, რომ დღეს რომ ვთხოვო ჩემი დახასიათების დაწერა, სიტყვა-სიტყვით იგივეს გაიმეორებს :) 

თამუნა - ჩემი შუათანა და  -  14 წლის :)

დღემდე სჯერა, რომ გადავლახავ "ამ პერიოდს" და "დავსერიზულდები" :)

გიორგი  -  ჩემი ძმა - 4 წლის

15 წლის შემდეგ ისწავლა წერა და იგივეს, რასაც 4 წლის წინ ჩემი დის ხელით წერდა, უკვე საკუთარი ხელით დაწერს ახლა :))  დღესაც ვაბრაზებ და თვლის რომ ვარ ცუდი "ბავშვი",   გულკეთილი ალბათ აღარ ვარ მის თვალში, მაგრამ მაინც ვუყვარვარ (ნონ) : ))

თამარ კარელიძე- ვასასი -  8 წლის 

ჩემი ფავორიტი ჩანაწერი ამ რვეულში :)))))))))

ყველაზე ყველაზე ყველაზე  უცვლელი დამოკიდებულება ; D

"როცა ვინმე მოვა მათ გადავყვები და ყურადრებნას არ ვაქცევ, მაგრამ ძალიანძალიან ვუყბარვარ" <3

თეონა ( გვარი არ მახსოვს) - ქართულის მასწავლებელი - 27-28-29 წლის

როგორც აღმოჩნდა, ჩემს ცხოვრებაში მაშინაც არსებობდნენ ადამიანები, რომლებიც ჩემში რაღაც ისეთებს ხედავ(დნ)ენ, რასაც მე ვერც მაშინ და ვერც ახლა ვერ ვხედავ :) თუმცა გამოგიტყდებით და მაშინაც მსიამოვნებდა და ახლაც მსიამოვნებს ასეთI უტოპიების კითხვა : D

და კიდევ....

15 წლის წინ

ისევე როგორც ახლა

ძალიან მინდოდა შემძლებოდა ხატვა

მაააააააააააააგრამ

ჰხეხ

:))))

პ.ს.  გუშინ ამ რვეულის არსებობის შესახებ ჩემს მეგობრებს მოვუყევი:) გაეცინათ.. შოთიკომ, უი ჰხედავო, მაშინაც კი, 13 წლის ასაკში, როცა ყველას "მეგობრობის დღიური" ჰქონდა  და "რომელი მსახიობი გიყვარს", "რა წიგნს კითხულობ" -ს ეკითხებდონენ ერთმანეთს, მაააშინაც კი როგორი ეგოისტი ყოფილხარ, ხალხს მხოლოდ ერთ შეკითხვას უსვამდი "რას ფიქრობთ ჩემზე" - ო....  ძნელია არ დაეთანხმო... ეგოისტობაც არ ყოფილა გავლადი........ ყოველ შემთხვევაში  15 წლის მანძილზე.............. :)