<>

ერთი ნახვით შეყვარება

<3

კი არა და





დეიდა

გავხდი

და

დეიდაჩემი შემიყვარდა

კიდევ

უფრო

ძალიან.........

;\

ეს იყო შარშან...

მაშინ დღევანდელზე უფრო იშვიათად ვიხედებოდი "კარავის" სხვა თემებში..

ანუჰხთ, მოკლედ რომ ვთქვა

"აუჰხთ რაღაც მინდა ვსთქუას" არ ვიყავი გაცდენილი...

მაგრამ ერთ დღეს თვალი მოვკარი თემას

"კარვის ნომინაციები"

და

შევიჭყიტე...

რაღაც ბევრი აქეთური თუ იქეთური ნომინაცია იყო ჩამოითვლილი

აი ისეთები

რომ წაიკითხავ

დ

ამიოხვდები, შენ არცერთ მათგანს 10 მეტრითაც ვერ მიუახლოვდები,

ჰხოდა კიდევ ერთი ნომინაცია იყო

სპეციალური პრიზი თუ რაღაც მაგდაგვარი ერქვა..

მოკლედ, მიველ წავიკითხე, გამოვედი

და

გადამავიწყდა

რაღათქმა უნდა...

მერე იმისთვისაც აღარ შემიხედავს, რომ მენახა

ვინ

და

როგორ

და

რანაერად გაიმარჯვა...

მოკლედ გადამავიწყდა..

მაგრამ გადავიწყებაც ხომ გავლადია...

ჰხოდა კიდევ მორიგ ერთ დღესაც

კარავზე PM დამხვდა...

ვარვარა მწერდა, ძალიან გთხოვ, დღეს საღამოს თაღლაურაში მოდიო...

ძალიან არ მინდოდა წასვლა

მახსოვს..

ძალიან, ძალიან...

მაგრამ ისე მთხოვა, რომ....

მაშინ ვთქვი კიდეც, აი სხვას რომ ეთქვა, ვეტყოდი, რომ

აუ იცი დღეს საღამოს რაღაც ხდება,

მაგრამ ვარვარას მაგას..

არა, ვარვარას ვერ...

მოკლედ მივედი....

ჰხოდა თურმე იმ უკვე დავიწყებული ნომინაციების დაჯილდოვების ცერემონიალზე ამოვყავი თავი..

და

ბევრი რამ რომ ხდება სა20არი ამ ქვეყანაზე

აი ისეთი

სიზმარადაც რომ არ მოსჩვენებიათ ჩვენს ფილოსოფოსებს,

ეს ხომ ისედაც იცი

ჩემო ჰხორაციო

კი არა და

მოკლედ, თურმე სპეციალური ნომინაცია

ვარვარას ინიციატივით დაწესებულა

და

თავად მე ხათო ვყოფილვარ ნომინაციაში გამარჯვებული...

ვარვარამ მითხრა, სამსახურში დავბდე დიპლომი

"აუ რაღაც მინდა ვთქვას" თემის დედოფალი

პატაპუტინა

: ))

ჰხოდა, კიდევ საყვარელი ინდიელი ქალი მაჩუქა, თავისი პატარა ბიჭითურთ...

ჰხოდა, მას მერე ეს დიპლომი ჩემი კომპის თავზე,

ინდიელი ოჯახი კი კომპის მაგიდაზე გადმოცხოვრდნენ...

შევხედავ ხოლმე

და

მიხარია..

არ ვიცი რა,

მაგრამ

მიხარია

და

მორჩა ვაჰხთ...

ჰხოდა კიდევ, სიხარულის გარდა ვარვარა მახსენდება...

და

ისიც მახსენდება, რომ

იმ საღამოს მერე აღარ მინახავს...

აღარ მინახავს

და

ვეღარც ვერასდროს ვნახავ....

ისევ ეს საშინელი სიტყვა

ვერასდროს..

ვეღარასდროს....

ჩემი ინდიელი ქალი კი ისევ ძველებურად ეხუტება თავის ინდიელ ბიჭს,

მე ისევ ძველებურად ვეღარ ვარ

"აუ რაღაც მინდა ვთქვას" დედოფალი,

ზოგი ალთას,

ზოგი ბალთას,

ზოგი კი....

სიტყვა იყავ, სიტყვად იქეც

ო

jpj'poj'j

ის ქალი აღარ ამოდის "მარშუტკაში"

ყოველ დილით რომ ამოდიოდა..

სად წავიდა ნეტავ

როგორ არის...

მოხუცი იყო უკვე საკმაოდ

ანუჰხთ

ათასი მიზეზი შეიძლება ჩამოვთვალო

თუ რატომ დაიკარგა ეს ქალი...

იქნებ სამსახურიდან გაათავისუფლეს

ან იქნებ ავად არის

ან სხვა დროს ეწყება სამსახური

ან
საერთოდ, სამსახური შეიცვალა

და

34 -ით აღარ დადის...

3აგიეროდ სხვა ქალი მხვდება ყოველ დილით,

ისიც ასაკიანია

60 წელს გადაცილებული იქნება

მაგრამ ისეთი წარმბები აქვს

თავისდსაუნებურად აწეული

ქრონიკული სიამაყე ეტყობა სახეზე...

ვცდილობ ამ ქალზე აღარ ვიფიქრო

საერთოდ არ ვიფიქრო როგორი ქალია

არც იმაზე ვიფიქრო ამოვა თუ არა სამარშუტოში

საერთოდ არ ვიფიქრო

როგორ ვცდილობ, რომ იცოდეთ..

აღარ მინდა..

მაგრამ ფიქრი იმაზე, რომ არ იფიქრო, უკვე ფიქრია

და...

რამდენ რამეს შეუძლია დაგიმტკიცოს

ყოველ წუთს

ყოველ წამს

ყოველ დროს
რომ

არაფერს წარმაოდგენ..

უფრო სწორად, რომ შენი შესაძლებობები საკითარ თავს ვერ ცსდება..

რა არის იმაზე უფრო ამაზრზენად შემაძრწუნებელი
ვიდრე საკუთარი

შეუსაძლისებობა..

არ შეგიძლია და მორჩა!
რამდენიც გინდა ეცადე,

ვერაფერს შეცვლი...

სულსულსულ ვერაფერს...

აი რამდენიც მინდა ვეცადო, ვერასდროს გავიგებ

როგორი სახე ჰქონდა იმ ქალს

დღეს

ჩემს გვერდით რომ იჯდა სხვა სამარშუტოში

და
იმ ერთწუთიანი წითელშუქიანგაჩერებიაანშეჩერებიან მომენტში

ჩემი და მისი ფანჯრები დამეზობლდნენ..

ის კი ერთხელაც კი არ შემმობრუნდა

ჩემსკერნ რომ სახეში შემეხედა..

მერე ის ერთი წუთი ზუსტად ერთ წუთში ამოიწურა

და

ოთხბორბალზეამხედრებულმა რკინის მახინამ

ეს უცნობსახიანინ ქალი

წაიღო სამუდამოდ..

ჩემთვის სამუდამოდ...

ჰხუხ

ვერ ვიტან ამ სიტყვას..

ვერ ვიტან ვერაფერს

რაც სამუდამოა

ვერ ვიტან!

სიზმარში ვხედავდი, რომ დავფრინავდი..

უფრო სწორად

ვცურავდი

ოღონდ ჰაერში...

აი ასე..

გავიქცეოდი

მერე სულ ცოტა ავხტებოდი

და

ჰაერში ჰორიზონტალურად გავიმათებოდი..

მერე უკვე ხელების მოძრაობით ვარეგულირებდი სისწრაფეს

და

სიჩქარეს...

რა კარგი იყო....

რა კარგი იყო, რომ სიზმარი იყო

და

არა ცხადი...

სიზმარი უფრო მეტ შანს უტოვებს ადამიაანს

ვიდრე უსიზმრობა.....

ალბათობია იმისა, რომ იფრინო

ისე

როგორც გუშინ ვიფრინე

სიზმარში უფრო მეტია

ვიდრე

უსიზმარობაში...

მაშ რა საჭიროა

რა საჭიროა

რა საჭიროა..........

ჰხუხ

არავის ძალუძს 2თა მეფეთა მონება

ო

ამიტომაც გავი3მეფევე....

:ც

ეს ის შემთხვევაა, როცა დაზარება გვერდზე უნდა გადადო

და

წერად იქცე

ანუ

წერამ აგიტანოს

ო

ვუთხარი თავსა ჩემსა და დავიწყე....

ვერ სძლებს 20ნება

ა

უსრულ

ებლად

ო

და ჩემი 19 ნება 26 წლის ასაკში 100რულდა

ანუჰხთ

მუჰამედი მივიდა მთასთან...

20ნება იმიტომაა, 20ნება

რომ

20ნებაა

და

არა იმიტომ

რომ

იცი

რატომაა

20ნება...

ჰხო რა..

აბა მე რა ვიცი რატომ მინდოდა

სულსულსულ

სუუუულ

რომ

ზღუაზე შევხვედროდი ჩემს დაბადებას...

მინდოდა და მორჩა!

ჰხოდა 1 წლის რომ გავხდი არ ვიცი რა ხდებოდა

2 წლის რომ გავხდი ზღუა არ მქნდა ნანახი და..

3 წლის რომ გავხდი, ნანახი მქონდა

მაგრამ

4 წლის რომ გავხდი

არ ვიცოდი

რომ

5 წლის რომ გავხდი

მინდოდა

6 წლის ასაკში

მენახა

7 წლის ზღუა, 

რომელიც

ჩემამდე ძალზე შორის იყო

8 წლის ასაკშიც

და

9 წლის ასაკშიც

და

10 წლის ასაკშიც 

და

11

და

12

და

13

და

მერე 

13 -ს მიუმატეს 13

და

ნება იქცა

26 ნებად

და

მატარებელიც დაიძრა.......

ამბავი იმისა, თუ როგორ შეიძლება ადამიანს უთხრა

რომ

აი მე ხომ ადამიანი

ვარ

და

აი შენც ხომ ადამიანი ხარ

და

აი ისიც ხომ ადამიანია

და

ეს კარგია!

თან ძალიან კარგია!

და

ზეუკარგესია

და

უუგუჩავესია

კი არა და

მართალია ჩემს შვილიშვილებს

არ ეყოლებათ ბებია

რომელიც მათ

წინდებს მოუქსოვს

და

არ ეყოლებათ ბებია, რომელიც მათ

ჩურჩხელებს გაუკეთებს

და

არ ეყოლებათ ბებია, 

რომელიც 

რომ

რომ

როოომ....

სამაგიეროდ, ჩემს შვილიშვილებს ეყოლებათ ბებია

რომელიც

ძილის წინ მოუყვება ზღუაპარს იმაზე

თუ როგორ აისურვილა ერთმა გოგომ

თავისი 26 წლის 26ნება

და

როგორ წავიდა თავის დაბდღეზე  ბათუმში

ზღუისთვის თავის დაბადების მისალოცად

და

როგორ გაჩერდა მატარებელი ხაშურის სადგურზე

და

როგორ გაჩნდა საიდანღაც მისი ორი მეგობარი

ტორტით

და

აააააალუუუუჩეეებით 

ხელში

და

როგორ 

დააჯერეს

რომ,

26 წლის წინ

თურმე

ეს გოგო

მართლა

დაიბადა

სულსულსულ მართლა....

:ც

ცბზსჯკლცჰსკლზბჰც

შეგრძნება იმისა, რომ რაღაც ხდება

იმაზე

უფრო ძლიერია, რომ 

სინადვილეში არაფერი

ხდება...

დღეს ავიღე გუაშები და ფუნჯი

და 

უბრალოდ მივყევი ჯღაბნას..

აი ისე, საერთოდ რომ არ ფიქრობ არაფერზე

და

ინსტიქტურად

რომელ ფერსაც მისწვრები იმაში რომ აწობ ფუბჯს

და

ხელის პირველივე მოძრაობაზე რაც იჯღაბნება თეთრ ფურცელზე

იმას რომ ჯღაბნი..

მოკლედ, საბოლოო შედეგი ის იყო რომ

ნახევარი სულ წითელყვითელალისფერ და 

რა ღა თქმა უნდა

მწუნემწუნე ფერებში გადაიღება

და

ნახევარი ისევ

გაშავდა

ზედ ამოუცნობი წითელი ობიექტებით..

დაახლოებით იგივე ექსპერიმენტისმაგვარი რაღაც ჩავატარე შარშან

და

მაშინ 

მხოლოდ

წითელი და შავი  ფერები დომინირებდა

ასთრე, რომ შედეგი არის

მაგრამ ეს შედეგი

რამდენად შედეგიანია

არ ვიცი

და

არც მაინტერესებს..

მთავარია, რომ შარშანდლიდან დღემდე რაღაც შეცვლილა..

მერე რა რომ არ ვიცი რა

მთავარი ის არის რაც ვიცი

თ

თუ ის 

რაც შეიძლება ვიცოდეთ..

ჰხუხ

გუშინ მივხვდი, რომ ამდენ კითხვაზე პასუხებს რომ ვცემთ

ამ

პასუხებს ვცემთ..

მმ

ანუჰხთ პასუხებს ვცემთ რა..

ნაცემი და ჩალურჯებული პასუხები,,

რა დააშავეს

:ს

ჰხოდა გადავწყვიტე შევიბრალო საწყალობელი პასუხები და აღარ ვცემო : |

და

არც გავცე...

ჰხო რა

მოღალატე ხომ არ ვარ რომ გავცე?

ან სადისტი

რომ

ვცემო

: |

მოკლედ პასუხების უფლებების დამცველ საზოგადოებას ვაყალიბებ 

მე

ასე

უპასუხოდ

და

უკითხოდ

და

უძახილოდა

და

სახე

გაბადრიუსუპამირანებული...

ყველაფერი არის

ძლიერ

ძლიერ...

ნკჯნ;კჯნ;

ბუნებაში ყველაფერი თუ კანონზომიერად

მიმდინარეობს

ანუჰხთ გამოდის, რომ

ახლა, ღამის 2 სთ ზე ამ სისულელეების წერაც\

კანონზომიერია?

თუმცა ვინ თქვა, რომ კანონზომიერი მხოლოდ ანტისისულელე შეიძლება იყოს

ჰხუხ

რა ხდება გვერდით ოთახში

როცა

მე

მეორე ოთახში ვარ

ნეტავმც...

ან ვინ იცის

იქნებ უფრო საინტერესო სიუჟეტები

ვითარდება ჩემი ორი სათვალთვალო თვალის მიღმა...

ვინ იცის, ის

რაც არავინ არ იცის...

მეძინება. მაგრამ არ ვიძინებ...

ესეც კანონზომიერია

ალბათ...

ჯაჭური რეაქციები..

გადასვლა ერთი რგოლიდან მეორეზე

მეორედან მესამეზე

მესამედან.....

და მერე ისევ პირველზე

და

რგოლიდან რგოლზე გარდამავალი ცხოვრება...

ჯაჭური რეაქციები..

ვინც იყო

იგი

რომ არა,

არ იქნებოდა

რაც

არის

ო

ცხოვრება ძალიან ჰგავს რიცხვებს

უფრო სწორად მათემატიკურ ჩანაწერებს..

ერთ დღეს მოინდომებ

ნაშთი ნახო შენი ცხოვრების

და

შედეგი თუ ის არ აღმოჩნდა

რასაც ელოდი

მოგიწევს

მთელ ცხოვრებას დეტალურად გადაავლო თვალი

რომ

იპოვნო სად დაუშვი შეცდომა...

მეზარება ნაპოვნი შეცდომების გამოსწორება...

ალბათ იმიტომ რომ

ნაშთი

დღევანდელი დღის მდგომარეობით

მაინც არ შეიცვლება....

არ გაივლის დღე

რომ არ დატოვოს

სიტყვა

ცივი

ო

ჩამქრალი ლაჟვარდოვანება.........

ეწქექწ

გაზაფხული მოვიდა მთელი თავისი გაზაფხულობბით

ანუჰხთ

ამწუანდა მდელო, ამწუანდა მთები..

ტყემ მოისხა ფოთოლი

სიმართლე, რომ გითხრათ,

მერცხალი ჯერ არ ჭყივის,

მაგრამ

ხომ იჭყივლებს?

მოკლედ გაზაფხული მოვიდა.....

ჰხოდა ვის გაუხარდება ყველაზე მეტად გაზაფხულის მოსვლა

თუ არა

ჩემს ფეხებს :უსერ:

ჰხო, სწორედ ფეხებს...

გამოზამთრებული და გაუსაქმურებულები

როგორც იქნა

ამოძრავდნენ

დ

ა

ერთ ადგილას არც თვითინ ჩერდებიან და აღარც მე მაჩერებენ :ს

მიხარია..

მიხარია, რომ ამ გაზაფხულსაც

ბუნება მიხმობს

თუ მეძახის

ან იქნებ არც მიხნობს და არც მეძახის,

იქნებ ამბობს კიდევაც რა გამიწყალა გული

რას მიტკეპნის ამ სიმწრით ამოსულ ბალახებსო..

ჰხუხ

მწუნე ბალახში ძილი გერჩივნოს იმას

ო

რა ჰქვია...

და მაინც, სა20არია, ადამიანი ხომ არის ბუნების შვილი და არა ხელოვნურად შექმნილი რაიმე ნივთი

ხომ დამეთანხმებით, რომ არის?

და თუ არის, მაშინ ადამიანი რატომ არ უხდება ბუნებას?

აი, როგორც გადაგდებული ნაგავი

და

დაყრილი ერთჯერადი ჭურჭელი

ისე რატომ მეჩხირება თვალებში

ადამიანი

?

დღეს შემომაფიქრდა ეს და

მერე

იმ ხალხსაც

და

ჩემ თავსაც

და

ბუნებასაც

პირობა მივეცი, რომ ამ საკითზე ვიფიქრებდი

და

გასაღებს ვიპოვნიდი..

მაგრამ ახლა არა\

ახლა მხოლოდ უსასუტიკესად გადაღლილ, მაგრამ ბედნიერე ფეხებს ვგრძნობ

დ

ა

ვულკანივით მეფრქვევა თავში აზრი:

სასიარულო კიდევ ბევრია...

და სანახავი კიდევ ბევრია...

და ბევრია

ბევრია

ბევრია

მწუნე ბალახები, რომელებიც თანახმანი არიან ფეხი დავადგა

ოღონდ მივიდე

და

ვნახო

:ც

ალუჩები..........