tag:blogger.com,1999:blog-19738444180375716832012-01-06T10:39:45.412-08:00ბედნიერებაა, რომ ვარსებობ, თორემ ნაღველს მივეცემოდიმე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.comBlogger3721100tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-64634289847271056712012-01-06T10:39:00.000-08:002012-01-06T10:39:45.420-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-QDbW2UD5sBU/Twc-k_KQOqI/AAAAAAAABBA/WACYbK_DgoU/s1600/e183a8e1839de18391e18390.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="229" src="http://2.bp.blogspot.com/-QDbW2UD5sBU/Twc-k_KQOqI/AAAAAAAABBA/WACYbK_DgoU/s320/e183a8e1839de18391e18390.jpg" width="320" /></a></div>ოთახში იდგა სამი საწოლი.<br />სამივე ერთმანეთზე მიდგმული და სამივე ერთი ზომის,<br />მაგრამ მე მეგონა ხოლმე, რომ საწოლები სიდიდის მიხედვით იყო დაწყობილი<br />ყველაზე დიდი, მერე საშუალო და მერე პატარა..<br /><br />ჩემს წარმოსახვაში პატარა, მაგრამ დანარჩენი საწოლებისხელა საწოლში მე მეძინა<br />საშუალოში ჩემს დას და დიდში ჩემს უფროს დას..<br />ისევე როგორც დედა დათვის, მამა დათვის და შვილი დათვის ზღაპარშია<br />პატარა გოგო რომ შეიპარება და ფაფას რომ შეუჭამს...<br />დაგვაწვენდა დედას სიმაღლის და ასაკის მიხედვით,<br />თვითონ ჩამოჯდებოდა ჩემი საწოლის კიდეზე<br />და<br />ხმამაღლა გვიკითხავდა წიგნს<br />ხან რომელს, ხან რომელს...<br />მერე ჩაგვეძინებოდა ხოლმე...<br /><br />ერთ დღეს დედამ განსხვავებული წიგნი მოიტანა<br />არა განსხვავებული არ იყო პრინციპში<br />ჩვეულებრივი სისქის ჩვეულებრივი ფორმის წიგნი იყო<br />მაგრამ შიგნით ეხატა ყველაზე ბევრი და ყველაზე ფერადი ნახატები<br />წიგნს ერქვა "იესო ქრისტეს ცხოვრება"..<br /><br />ჰხოდა ეს წიგნი განსაკუთრებულად შეგვიყვარდა სამივეს<br />შეგვიყვარდა თავისი ისტორიით და ამ ისტორიის შესაბამისი ნახატებით<br />რომელიც თითქოს ცოცხალი იყო<br />და<br />ძილის წინ ყველა ზღაპარს სჯობდა...<br /><br />ამ წიგნში გვქონდა განსაკუთრებულად საყვარელი ეპიზოდები<br />შობა და ფერისცვალება..<br />ფერისცვალება მგონი იმიტომ, რომ ყველაზე ძალიან ამ ეპიზოდის ნახატი მომწონდა<br />შობა იმიტომ, რომ<br />იმიტომ...<br />ყველაზე რეალური მეჩვენებოდა<br />აი ისეთი, დედა რომ კითხულობდა და მე რომ მეგონა კი არ კითხულობს, ვუყურებთქო...<br />ჰხოდა საბრალო დედაჩემი<br />მილიარდჯერ ვაკითხებდით ყოველ დღეს...<br />დაამთავრებდა კითხვას<br />და<br />მერე ვეხვეწეობოდით თავიდან დაეწყო<br />მერე ისევ<br />და<br />ისევ<br />და<br />ისევ...<br /><br />ასე დაიბადა ჩემს გულში ქრისტე<br />ყველაზე ფერადად<br />ყველაზე ზღაპრულად<br />და<br />ამავდროულად, ყველაზე რეალურად.... : )<br /><br />მას შემდეგ, როგორც ხდება ხოლმე, გამოხდა ხანი :)<br />თანაც ბევრი<br /><br />დღეს მორიგი 6 იანვრის საღამოა<br />2 საათში შობა დადგება : )<br /><br />ჩემთვის ყველაზე განსხვავებული შობა, რადგან ამ ხნის მანძილზე<br />პირველი შემთხვევაა, როცა ამ დღეს<br />იქ არ ვხვდები<br />სადაც აქამდე ვხვდებოდი ჰხოლმე<br /><br />სახლში ვარ მარტო<br />სრულიად...<br />სიახლისგან ცოტა არ იყოს გულაძგერებული<br />და<br />თან &nbsp;უცნაურგრძნობიანი...<br /><br />ვზივარ<br />და<br />მინდა<br />გულით მინდა,<br />მოვიშორო სულიდან<br />ამ შობა ღამის ალქაჯობანი<br />და<br />ისევე ნათლად,<br />რეალურად<br />და<br />ფერადად<br />იშვას<br />ჩემს გულში<br />ქრისტე<br />როგორც მაშინ....<br /><br /><br /><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-6463428984727105671?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-41457433065398357122011-12-26T11:24:00.000-08:002011-12-26T11:24:28.455-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-LKtDMQtqet0/TvjJ2UghMSI/AAAAAAAABA4/sOOpHg0HOXc/s1600/pb-121116-arlington-1115a.photoblog900.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="142" src="http://1.bp.blogspot.com/-LKtDMQtqet0/TvjJ2UghMSI/AAAAAAAABA4/sOOpHg0HOXc/s320/pb-121116-arlington-1115a.photoblog900.jpg" width="320" /></a></div>6-7 წლის წინ მე ვიჯექი სამარშუტო ტრანსპორტში<br />რეისით<br />საბურთალო-ავლაბარი..<br />იყო დილის 10-11 საათი..<br />ვიჯექი ფანჯარასთან და ვფიქრობდი: გამარჯობა ღმერთო,<br />ახლა დილაა და მე მივდივარ გასაუბრებაზე, რათა დავიწყო სამსახური..<br />თუმცა შენ ეს ჩემზე კარგად იცი...<br />ისიც კარგად იცი, რომ ეს ჩემი მეორე მცდელობაა სამსახურის დაწყების..<br />პირველი ტრაგიკულად დასრულდა<br />ტრაგიკულად კი არა უარყოფითად...<br />ჰხოდა ახლა მემივდივარ გაუსაუბრებაზე და გეუბნები შენ ღმერთო,<br />რომელმაც ყველაფერი იმაზე კარგად იცი ვიდრე მე, რადგან შენი მახსოვრობა ჩემზე ბევრად დიდია და შენ კი ყველგან ხარ სადაც მე ვარ და ანუ ჩემზე კარგად გახსოვს ყველაფერი,რაც მე მეხება..<br />მაგრამ მაინც ღმერთო.. მე მინდა ამ წუთად ზუსტად აგიხსნა, რის გამო &nbsp;მინდა ამ სამსახურის დაწყება<br />ეს არ არის მარტო კაპრიზი<br />ან უბრალოდ ამოჩემება<br />მე ეს სამსახური მჭირდება!<br />მჭირდება ამიტომ, ამიტომ, ამიტომ, ამიტომ, ამიტომ<br />და<br />კიდევ ამიტომ...<br />მე ვიცი, რა დადებითი და უარყოფითი მხარეები აქვს ამ სამსახურს<br />ვიცი რას მივიღებ და რას დავკარგავ,<br />ვიცი და ვფიქრობ რომ ამ შემთხვევაში პლუსი აღემატება მინუს..<br />დანარჩენი შენი გადასაწყვეტია<br />დანარჩენი ისე იყოს როგორც შენ გინდა..."<br />ამასობაში მივედი დანიშნულების ადგილზე<br />გავაჩერე და ჩამოვედი<br />და სანამ გასაუბრებაზე შევიდოდი, მივხვდი, რომ მთავარი გასაუბრება მთავარ გამომცდელთან წარმატებით ჩავაბარე.....დარწმუნებული ვიყავი, რომ ჩემი არგიმენტები ძლიერი იყო, რომ კარგად ავუხსენი ღმერთს, რა მინდოდა და რატომ მინდოდა და რისი მომტანინ იქნებოდა ეს ყველაფერი...<br />გასაუბრების შედეგს არც დავლოდებივარ<br />უკვე ვიცოდი, რომ მეორე დღეს ჩემი პირველი სამსახური მელოდა...<br />ჰხოდა ასეც მოხდა...<br /><br />ახლა ვზივარ და ვფიქრობ, როგორ ვიპოვნო ჩემში ის ძალა<br />რომელიც<br />ჩემს ღმერთს დააჯერებს, რომ რაც ამ წუთას მინდა,<br />უბრალოდ კი არ მინდა<br />არამდ მჭირდება...<br /><br />ვიცი, რომ ჩემზე უკეთ იცის, მაგრამ დასაბუთებული არგუმენტები ყოველთვის საჭიროა...<br /><br />ჰხოდა ვიწყებ<br /><br />მისურვეთ წარმატებები : )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-4145743306539835712?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-92128183289196671942011-12-21T12:32:00.000-08:002011-12-21T12:32:26.611-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Ee55DxlXYzY/TvJCS9WkKAI/AAAAAAAABAs/_Fl0D6o8Kuw/s1600/IMG_2821.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-Ee55DxlXYzY/TvJCS9WkKAI/AAAAAAAABAs/_Fl0D6o8Kuw/s320/IMG_2821.JPG" width="240" /></a></div>10 დღეც და მორჩა 2011 და მოვიდა ნანატრი 2012 : D<div>მოკლედ მოვიდა წლის ბოლო და აჭრელდა სამყარო კი არა და ინტერნეტსამყარო და ჩვენი გულები წლის შემაჯამებელი პოსტებით თუ ფიქრებით..</div><div>წლის ყველაზე საინტერესო მოვლენა</div><div>წლის ადამიანი</div><div>წლის სიცილი</div><div>წლის ტირილი</div><div>წლის ეს</div><div>წლის ის</div><div>რას ვერ აპატიებდი 2011 წელს</div><div>და</div><div>ა წერტილი შ წერტილი</div><div><br /></div><div><br /></div><div>მიყვარს წლის ბოლოს დაწყებული ეს აჟიოტაჟი</div><div>მიყვარს ამ ნომინაციების გამო</div><div>უფრო კონკრეტულად: ნომინაცია "წლის ფოტოსურათების გამო"...</div><div>ისე მიყვარს, რომ წლის ბოლოს რა ტქმა უნდა ვერ ველოდები ჰხოლმე</div><div>და</div><div>დავძვრები ნეტში და ვსერჩავ "იანვრის თვის საუკეთესო სურათები"</div><div>"თებერვლის თვის საუკეთესო სურათები"</div><div>მარტის</div><div>აპრილის</div><div>მაისის....</div><div><br /></div><div>მიყვარს, მაგრამ ამ სიყვარულის მიუხედავად, პირადად მე ვერ დაგისახელებთ არათუ წლის საუკეთესო ერთ ფოტოს, ვერც 10-ს, ვერც &nbsp;20-ს : ))</div><div>ვერც წლის ყველაზე დასამახსოვრებელ მოვლენას გავიხსენებ</div><div>და</div><div>ვერც რომელიმე ნომინაციაში დავაჯილდოვებ ვინმეს</div><div>ძალიან მარტივი მიზეზის გამო</div><div>სასტიკად ეგოისტი ვარ ...</div><div><br /></div><div><br /></div><div>რაც შეეხება ამბავს, რის გამოც ამ პოსტის დაწერა გადავწყვიტე</div><div>ისევ და ისევ</div><div>ნომინაციები</div><div>და</div><div>ისევ და ისევ</div><div>საკუთარი თავია...</div><div><br /></div><div>სამსახურში ჩავატარეთ არჩევნები სხვადასხვა კატეგორიებში</div><div>და</div><div>გუშინ დავთვალეთ შედეგები...</div><div>აღმოჩნდა, რომ ძალიან ბევრი</div><div>ყველაზე მხიარულ, ყველაზე ხშირად მომღიმარ და ყველაზე კრეატიულ ადამიანად მთვლის...</div><div>ჩემს სამასხურში დაახლოებით 100 ადამიანი მუშაობს და უკვე ორი წელი ხდება მათთან ყოველდღიური ურთიერტობა მაქვს... მეტ ნაკლებად თითოეულ მათგანს ვიცნობ და თითოეული მათგანი მიცნობს,,, მეტ/ნაკლებად...</div><div>ჰხოდა გამიკვირდა</div><div>გამიკვირდა, მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი მისამართით გამოთქმული მოსაზრებებიდან ყველაზე ხშირად სიტყვა "მხიარული" დომინირებს...</div><div>გამიკვირდა, იმიტომ რომ მეგონა 2 წლის მანძილზე ბევრმა დაიინახა, რომ ამ ერთი შეხედვით "მხიარულღიმმილიანკრეატიული" ადამიანის მიღმა, ნევროზიანი და სწერვა და ჩვეულებრივამბებზეჩვეულებრივრეაქციებიანი ადამიანი დგას..</div><div>გამიკვირდა და თან არც გამკვირვებია</div><div>გამიხარდა და თან არც გამხარებია...</div><div><br /></div><div>მერე ფეისბუქზე ერთ სტატუსს მეორე მოჰყვა და ერთ კომენტარს მეორე და ბავშვებმა დავიწყეთ ერთმანეთის დახასიათება..</div><div>ჰხოდა ადამიანებმა, რომელთა უმრავლესობაც ერთხელაც კი არ მყავს ნანახი, ჩემი დახასიათებისას ერთხელაც კი არ იხმარეს ისტყვა "მხიარული"&nbsp;</div><div>და კიდევ ერთხელ გამახსენდა, რომ ნეტში გაცნობილი ადამიანი სხვაა..</div><div>რომ ვირტუალური შეხედულებები რეალურისგან თითქმის 100 % ით განსხვავდება</div><div>თუმცა, რომელია მათგან ჭეშმარიტი, არავინ იცის</div><div>2011 წლის მიწურულსაც კი...</div><div>სავარაუდოდ, იგივე იქნება 2012 წლის ბოლოსაც</div><div>2013 წლის ბოლოსაც</div><div>2020 წლის ბოლოსაც</div><div><br /></div><div>ყველაზე მნიშვნელოვანი შეკითხვები კვლავ უპასუხოდ რჩება</div><div>აწ და მარადის</div><div>რა გითხრათ</div><div>რით გაგახაროთ........ :</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-9212818328919667194?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-59645940932587739552011-11-23T08:33:00.001-08:002011-11-23T09:52:08.487-08:00ღმერთი სამობითააო<br />ანუ<br />თავი მესამე<br />დასასრული...<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/---ZI28rdALg/Ts0voiWz-5I/AAAAAAAAA_M/kb3FHi92hgc/s1600/IMG_0514.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/---ZI28rdALg/Ts0voiWz-5I/AAAAAAAAA_M/kb3FHi92hgc/s320/IMG_0514.JPG" width="320" /></a></div><br />პოხარადან ჩიტვანში ადგილობრივი ტრანსპორტით წავედით.. უფრო სწორად ადგილობრივ-ტურისტული ავტობუსით, მოკლედ შერეული ხალხით გადატენილი.. აი დიდუბის ავტოვაგზალი ხომ იცით? ერთი კაცი რომ დგას ხოლმე გარეთ და ყვირის აბაა ზესტაფონი ქუთაისი, აბააა ზუგდიდი მახინჯაური, ერთი კაციც და გავდივართ - ზუსტად ასეთი სიტუაცია დაგვხვდა.. ხალხის შემავსებელ კონტროლიორს არც დაუხედავს ჩვენი ბილეთისთვის ისე აგვსვა ავტობუსში და ბევრი ჩოჩქოლის შემდეგ ძლივს მოგვიჩინა ყველას ადგილი.. დავემშვიდობეთ პოხარას და ვიარეთ ზუსტად იმდენი, რამდენიც კატმანდუდან პოხარამდე... გზა ისევ ახლართულ-დახლართული, ისევ გადატენილი სახლებით და ბაღ-ვენახებით... განსხვავება მხოლოდ ის იყო, რომ თუ პოხარასკენ მიმავალ გზაზე სულ გურია-ზემო აჭარა მახსენდებოდა, აქ მუდმივად ვეკითხებოდი საკუთარ თავს ნეტავ რაიმე პირდაპირი რეისი ხომ არ არსებიბს პოხარა-ახალციხე და შემთხვევით მესხეთ-ჯავახეთში ხომ არ მივდივარმეთქი : D მოკლედ, როგორც ხდებოდა ხოლმე 6 საათის განუწყვეტელი მოძრაობის დროს, დავიქანცე ...<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-FYGgaCAvGwE/Ts0v_xikzyI/AAAAAAAAA_U/LxoS-2WyXQw/s1600/IMG_1471.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://3.bp.blogspot.com/-FYGgaCAvGwE/Ts0v_xikzyI/AAAAAAAAA_U/LxoS-2WyXQw/s320/IMG_1471.JPG" width="320" /></a></div><br /><br />ახლა რაც შეეხება თვითონ ჩიტვანს და ჯუნგლსაფარს. წასვლამდე ნეპალში მყოფმა ქართველებმა მირჩიეს, ჯენგლებისთვის დროს ნუ დაკარგავ, ბევრი არაფერი საინტერესოვო და მეც დიდი სურვილი არ მქონია ამ მხარეში მგზავრობის... მაგრამ რეკლამა და პიარი ჰხომ ამოძრავებს დედამიწას, ჰხოდა წავედით... ჩიტვანი, მიუხედავად იმისა, რომ კატმანდუს და პოხარას მერე ნეპალში მესამე ტურისტული ზონაა და დღეში დაახლოებით 1000 ტურისტი სტუმრობს, ზუსტად ისევე გამოიყურება, როგორც სოფელი რუისი :\ ან ქართლის რომელიმე სოფელი, უფრო კასპის რაიონის ან ხაშურის :| მოკლედ, ჩვეულებრივი სოფელია რა... ტალახიანი გზებით და მოუწყობელი სახლებით... დაგვაბინავეს ერთ-ერთ სახლში, რომელსაც სასტუმროს ფუნქციები ჰქონდა შეთავსებული.. დაგვაბინავეს რა, ბარგი დაგვაწყობინეს და სირბილით წაგვიყვანეს ჯუნგლებისკენ, სანამ უწიმია, მოასწარით სპილოზე შეჯდომარო... სპილოემდე მიგვიყვანეს ვილისით : D<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-G5d2NbY_PyA/Ts0wQ45WQTI/AAAAAAAAA_c/-JsJ8ZyIopY/s1600/IMG_1567.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-G5d2NbY_PyA/Ts0wQ45WQTI/AAAAAAAAA_c/-JsJ8ZyIopY/s320/IMG_1567.JPG" width="320" /></a></div>&nbsp;ჰხო, ოღონდ ძვეებურზე ძველებური ვილისები რომ იყო ხოლმე, თავგადახდილი და უკან რკინის სალონში რომ ჯაყჯაყებდი.. ჩვენთან ერთად ამ გაუგებრობაში კიდევ ორი სლოვაკი და ერთი ჩეხი მოხვდა ... მოკლედ, მივაღწიეთ ამ სპოლოებს და თან გული გვისკდება ჩემმა სპილომ შენს სპილოს რამე არ უქნას და კისერი არ მოვიტეხოთო :შ რა ჩემი სპილო, შენი სპილო.... დაგვხვდა ერთი უუუუუუუუზარმაზარი სევდიანთვალებიანი სპილო, რომელსაც ზურგზე პატარა სკამი ჰქონდა მიმაგრებული... პატარა ეძახე და ოთხი ადამიანი კი მოვთავსდით მშუენივრად : ))<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-NU6LT9vSNig/Ts0wfqEm51I/AAAAAAAAA_k/RiuXPQ_ax3k/s1600/IMG_1573.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-NU6LT9vSNig/Ts0wfqEm51I/AAAAAAAAA_k/RiuXPQ_ax3k/s320/IMG_1573.JPG" width="320" /></a></div><br /><br />ჰხოდა რამდენიმე წლის წინ ეგვიპტეში ვიმოგზაურე და როგორც პირამიდების უნახაობა იქნება გამოუსწორებელი დანაშაული, ისე აქლემზე არ დაჯდომაო და შეგვსვეს აქლემზე... ოღონდ ყველა თითო-თითო აქლემზე ვისხედით და ეს აქლემები გადაბმულნი იყვნენ ერთმანეთზი.. ქარავანი იყო რა.. ჰხოდა აი შეიძელება არ მსხდარხართ აქლემზე, მაგრამ ზოოპარკში თუ არა ტვ ში მაინც ჰხომ გინახავთ როგორი ხმელ-ხმელი და არეულდარეულია... ჰხოდა სასტიკად არაკომფორტული იყო ამ აქლემზე ჯდომა.. მაგრამ მაგას ვინ ჩიოდა.. ჩემი საზიზღარი ძმა უკნიდან , თავისი აქლემიდან წიხლებს ურტყამდა ჩემს საწყალ აქლემს და ესეც უცებ გავარდებოდა მთელი ამბით და მეც ძლივს მჯდომარე, ვხტუნაობდი ამ გაძვალტყავებულ აქლემზე.. ჰხუხ... მოკლედ, ეს იყო ჩემი ცხოვრების ერთერთი უსასტიკესი მონაკვეთი და მაშინ ვთქვი, მორჩა, ამ გარეულ ცხოველებზე ამხედრებას აღარასდროს დავაპირებთქო.. მაგრამ, აი აღმოვჩნდი უცბაშად სპილოზე და სიასტიკე გამეორდა... მერე რა რომ სპილო გამხდარი და ძვლებამოყრილი არ არის.. სამაგიეროდ დააბოტებს ამხელა ტორებით და მარჯვენა ფეხის აწევისას შენც მარჯვნივ ვარდები, მერე მარცხნივ, მერე წინ, მერე უკან :ს :ს :ს<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-1AXgM9x-l8U/Ts0w5Th19KI/AAAAAAAAA_s/sFUS1KvFpzA/s1600/IMG_1620.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-1AXgM9x-l8U/Ts0w5Th19KI/AAAAAAAAA_s/sFUS1KvFpzA/s320/IMG_1620.JPG" width="320" /></a></div>შევედით ასე ტვინშერყეულები ჯუნგლებში.. არ ვიცი რას ეძახიან ჯუნგლებს.. ანუ როგორი უნდა იყოს ტყე თუ ბუნება რომ ჯუნგლებად მონათლო.. მივდიოდით ჯერ ჩვეულებრივ მინდორში, მერე ამაღლებულ ბალახებში და არსაიდან ხმა არსით ძახილი...<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-g4sjXSQ1reA/Ts0xDFYrpeI/AAAAAAAAA_0/UzCWtosDQH0/s1600/IMG_1597.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-g4sjXSQ1reA/Ts0xDFYrpeI/AAAAAAAAA_0/UzCWtosDQH0/s320/IMG_1597.JPG" width="320" /></a></div>&nbsp;მომბეზრდა სპილოზე ჯდომა, არც იმ ბალახებში ვეფხვის ნახვის იმედი მქონდა და ორი ბეღურას ისედაც ვხედავდი და სრულიად საკმარისი იყო... ვეხვეწე ქართულად ნეპალელ სპილოს მძღოლს, დაგვაბრუნე სასტუმროში და ყველას ვეტყვი, რომ ვეფხვიც ვნახეთ, ჟირაფიც და ლომიც და დრაკონიცთქო, მაგრამ ვინ მისმინა... ვიარეთ, ვიარეთ ვიარეთ და ბოლოს ორი მთვლემარე მარტორქა დავლანდეთ,, ერთი პირობა ვიფიქრე ეს &nbsp;მარტორქები მგონი დირექტორის გადაცმული მოადგილეები არიანმეთქი, ტურისტების მოსაზიდად, და სიმართლე რომ ვთქვა, ახლაც ასე მგონია, მაგრამ შევეცადე აღტაცება ზეაღმატებით ხარისხში გამომეხატა, რომ მალე დავებრუნებინეთ სასტუმროში...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-3MA1GVhZpXU/Ts0xTctQkKI/AAAAAAAAA_8/i70TkX763QI/s1600/IMG_1607.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-3MA1GVhZpXU/Ts0xTctQkKI/AAAAAAAAA_8/i70TkX763QI/s320/IMG_1607.JPG" width="320" /></a></div><br />დავბრუნდით, მაგრამ დასვენება ვინ გვაცალა.. წაგვიყვანეს სოფლის კლუბში ნეპალური ფოლკლორის სანახავად... მაგარი სანახავი იყო ყველა სახლიდან როგორ გამოდიოდა ტურისტთა ჯგუფი და ყველა როგორ მიიჩქაროდა კლუბში... კლუბი იყო ზუსტად ისეთი, სიყვარული ყველას უნდაში რომ ტანსაცმლის მოდების ჩვენებას მართავენ... ნახევრად მინგრეული სკამებით და აქა-იქ ჩამონგრეული ჭერით... გადაივსო დარბაზი ყველა ენაზე მოსაუბრე ასობით ადამიანით... დავიძაბეთ მოლოდინით და უცბაშად სცენაზე გამოცვივდნენ რამდენიმე ადგილობრივი ბავშვი ჯოხებით ხელში და ზუსტად ერთსა და იმავე ილეთს აკეთებდნენ 45 წუთის მანძილზე... ესეც ჩვენი ჩიტვანი..<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-TCc3wBdaSPw/Ts0xmO5xvXI/AAAAAAAABAE/l1xJlQwfGoA/s1600/IMG_1650.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-TCc3wBdaSPw/Ts0xmO5xvXI/AAAAAAAABAE/l1xJlQwfGoA/s320/IMG_1650.JPG" width="320" /></a></div>.<br />მივედი სახლში ბუზღუნით, ეს სად წამომიყვანეთ ჰხომ ვამბობდი არ მინდათქო და უცბაშად ამ შუა ნეპალში გიტარის და კლეპტონის სიმღერა არ გავიგე?: D ვაჰხთ, ყურებს არ დავუჯერეთ.. გავიხედეთ სასტუმროს ეზოში და ცეცხლი ანთია... კოცონი... სხედან ვიღაც სიმპატიური ყმაწვილები და უკრავენ : )) მივაჭერით რა თქმა უნდა : )) ჩემდა ყველაზე მეტად გასაოცრად, ნეპალელები აღმოჩნდნენ : )) აქამდე არსად, არც ქუჩაში, არც &nbsp;ტრანსპორტში, ასეთი თანამედროვე ნეპალელებისათვის თვალი არ მომიკრავს... გრძელთმიანი საყურეებიანი მოროკომოპანკო &nbsp;ხალხი იყო, მე რომ მომწონს ისეთი ანუჰხთ : ))))))) დავსხედით ცეცხლთან და მიშიკომ გამოართვა გიტარა და აღაფრთოვანა სრულიად ნეპალი : )) შემოგვთავაზეს საჭმელი და უარი ვთქვით, მერე მოსაწევი და უარი ვთქვით და მერე რომი აიღეს და ამას აღარ შემოგთავაზებთ უკვე ვიცით უარს იტყვითო და იქვე დავამსხვრიე ჩემი მოკრძალებული სახის იმიჯი, რა უარი, ჩქარა დამისხითთქო : )))) ჰხოდა იმ ღამეს ვიფიქრე, რომ რა უცნაურია, ახლა ვსხედვართ ასე ღია ცის ქვეშ ეს უცნობი ადამიანები ერთად, ერთი და იგივე მუსიკით აღფრთოვანებულები და ერთი და იგივე სასმელით შეჟუჟუნებულები და ერთი და იგივე კოცონის შემყურენნი, მაგრამ იმ განსხვავებით რომ მე ამ კოცონის დანახვისას სხვა აზრები და ფიქრები, მიტრიალებს თავში და მათ წარმოუდგენელია ცეცხლის ყურებისას საკუთარი მომავალი არ ესახებოდეთ, რომ ოდესმე, თუნდაც 100 წლის შემდეგ, სწორედ ასეთ ცეცხლში დაიწვებიან : შ<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-EixdB6P8K38/Ts0x6PjutBI/AAAAAAAABAM/-rd7L5g6U5k/s1600/IMG_0781.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-EixdB6P8K38/Ts0x6PjutBI/AAAAAAAABAM/-rd7L5g6U5k/s320/IMG_0781.JPG" width="320" /></a></div><br />მერე გათენდა... ჩავსხედით ისევ ავტობუსში და ვიარეთ ისევ 6 საათს ,... კატმანდუ დაგვხვდა ისევ ისეთი, როგორც დავტოვეთ, ქაოსური... მაგრამ ეს ქაოსი უკვე აღარ იყო შემაწუხებელი... პირიქით.. მივხვდი, რომ თუ გინდა ნახო ნეპალი, უნდა ჩახვიდე კატმანდუში.. მხოლოდ კატმანდუში, რადგან იმ ეგზოტიკას და განსაკუთრებულობას, რაც ნეპალს აქ, მხოლოდ აქ იგრძნობა, ამ არეულობაში და სიგიჟეში, &nbsp;აბსურდში, სადაც ბოლომდე ვერასდროს მიხვდები სიგიჟემდე გიყვარს ეს ყველაფერი, ეს ქაოსი, თუ უსასრულოდ ვერ იტან ყველაფერ ამას... ვიბოდიალეთ ბახტაპურში, კატმანდუს მეორე ქალაქში..<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-djaVnnwEg8c/Ts0yPH06-2I/AAAAAAAABAU/Nm4KUq0eMFw/s1600/IMG_1730.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-djaVnnwEg8c/Ts0yPH06-2I/AAAAAAAABAU/Nm4KUq0eMFw/s320/IMG_1730.JPG" width="213" /></a></div>&nbsp;დაგვიღამდა და ქალაქის ამ მონაკვეთში შუქიც ჩაქრა... ხალხი გამოეფინა ვიწრო ქუჩებში და ქალაქი ცხოვრობდა თავისი ცხოვრებით.. აი ისეთით, რომელიც მხოლოდ ადგილობრივებისთვისაა და ყველა ტურისტი, თუნდაც ამ ქვეყანაზე უსაზღვროდ შეყვარებული, იმ მომენტში ზედმეტია... ზედმეტია, რადგან მხოლოდ ადგილობრივს თუ შეუძლია იყოს ბედნიერი იმით, რასაც სხვისი თვალი ხედავს და გონება უძლურია გაიგოს...<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-pnXHJKb6iDU/Ts0yfQOxA_I/AAAAAAAABAc/cdmVJi-cTzc/s1600/IMG_1651.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-pnXHJKb6iDU/Ts0yfQOxA_I/AAAAAAAABAc/cdmVJi-cTzc/s320/IMG_1651.JPG" width="320" /></a></div><br />მერე მივედით ისევ აეროპორტში, ჩავსხედით ისევ თვითმფრინავში და ვიფრინეთ ისევ 5 საათი... დუბაის აეროპორტში ვიყურყუტეთ უკვე 22 საათის ნაცვლად 11 საათი და გაბღენძილი არაბები თავიანთი 5-5 ჩადრიანი ცოლებით აღარ იწვევდნენ ჩვენს გაოცებას... აღარც თვითმფრინავი მომეჩვენა საშიშ მფრინავ ობიექტად და აღარც ერევანი ჰგავდა თბილისის ასლს... საქართველოში დაგვხვდა სიცივე და კვერცხებზე შემდგარი სატუცის (სპყ) ქანდაკება... სხვა ყველაფერი იგივე.. იმ განსხვავებით, რომ მე ახლა ნამდვილად ვიცი, რომ ისევ ჩავჯდები თვითმფრინავში, ისევ გადავცურავ ზღვებს და ოკეანეებს, ისევ დავიღლები და დავიქანცები და ისევ ჩავალ კატმანდუში, ქალაქში, რომელიც საოცრად მიყვარს ან საოცრად მეზიზღება... წელს თუ ვეღარ, გაისად მაინც... გასად თუ არა, ორი წლის მერე.. ან სამი..ან ოთხი.. ან ოდესმე...<br /><br /><br />დასასრული<br /><br />: )<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ZmLZbOkq5mE/Ts0yurDqiwI/AAAAAAAABAk/9I8CkBuvgQ0/s1600/_MG_0109.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-ZmLZbOkq5mE/Ts0yurDqiwI/AAAAAAAABAk/9I8CkBuvgQ0/s320/_MG_0109.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-5964594093258773955?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-82419216399318364672011-11-22T10:23:00.001-08:002011-11-22T11:53:17.819-08:00.... გავუდექით პოხარას გზას და დაიწყო მეორე ეპოქა<div>პოხარას ეპოქა...</div><div>კატმანდუდან პოხარამდე სულ რაღაც 200 კმ -ია, მაგრამ ტრანსპორტი ამ მანძილის დაფარვას &nbsp;6 საათს ანდომებს... გზა არის სულ მიხვეულ - მოხვეული, დაჩხლართულ-აჩხლართული... მიდიხარ მიდიხარ მიდიხარ და გზა არ მტავრდება...არ მთავრდება არც სახლები.. ყველგან, აბოსლუტურად ყველგან ან ვიღაც ცხოვრობს, ან ბრინჯის ყანებია თუ მინდვრები.. ნეპალში 27 &nbsp;მილიონი ადამიანი ცხოვრობს, ჰხოდა აუთვისებელი მიწა მართლაც რომ ცოდვა იქნება.. მიწის ყველა გოჯზე რაღაც ხდება... გზა როგორც მოველოდით დამღლელი აღმოჩნდა, ორჯერ დავიძინე და სამჯერ გავიღვიძე და &nbsp;მაინც გზაში ვიყავით... &nbsp;რაც უფრო ვშორდებოდით კატმანდუს, მით უფრო მშვიდი ხდებოდა გარემო.. კატმანდუში გამეფებული ქაოსი თანდათან ჩაწყნარდა და ბოლოს ძალიან მშვიდ ადგილს მივადექით, რომელიც ნანატრი პოხარა აღმოჩნდა.&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-N5y2mkktIVo/Tsv6qL0yJ5I/AAAAAAAAA9c/wef1xoxp5S4/s1600/IMG_1110.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/-N5y2mkktIVo/Tsv6qL0yJ5I/AAAAAAAAA9c/wef1xoxp5S4/s320/IMG_1110.JPG" width="320" /></a></div><div><br /></div><div>სასტუმრო წინასწარ დაჯავშნული არ გვქონდა, თუმცა რამდენიმე ადგილი გვეგულებოდა ღამის გასათევებლად.. ერთერთი თბილისსშივე გვირჩიეს, გვითხრეს "ბაბას" სასტუმროში მიდით, ბაბა ყველაზე მაგარი კაცია მთელს ნეპალში, მამასავით გიპატრონებთო... ჰხოდა მივადექით პირდაპირ ბაბას... პირველი რაც თვალში გეცემოდა, სისუფთავე იყო... კატმანდუს შემდეგ ეს ნამდვილი სამოთხე იყო, ამიტომ დარჩენა უპრობლემოდ გადავწყვიტეთ : ))</div><div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-b-s3mmgQTi4/Tsv66QtUdBI/AAAAAAAAA9k/1t8FLDqSRoA/s1600/IMG_0947.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://3.bp.blogspot.com/-b-s3mmgQTi4/Tsv66QtUdBI/AAAAAAAAA9k/1t8FLDqSRoA/s320/IMG_0947.JPG" width="320" /></a></div><div>&nbsp;მერე გამოჩნდა ბაბაც... აი რაღაც რუსული მულტფილმები რომ გადიოდა ჰხოლმე ბავშვობაში და კუ რომ იყო &nbsp;პერსონაჟი, რაღაც &nbsp;სავარძელში რომ იჯდა და ცხვირზე სათვალე ეკეთა და წიგნებს კიტხულობდა და ბრძნულ რჩევებს იძლეოდა, ზუსტად ეგეთი იყო ბაბა : )) რომ ლაპარაკობდა მეგონა ქართულად ლაპარაკობდა... მოკლედ კარგი კაცი იყო ბაბა : ).</div><div>ჰხოდა დავბინავდით სუფთა ოთახებში და დავიძინეთ თბილად და ტკბილად...</div><div>ბავშვობაში დამემართა ერთხელ... 4-5 წლის ვიქნებოდი, მამამ წაგვიყვანა ბაკურიანში.. ზაფხული იყო ( მას შემდეგ ზაფხულში ბაკურიანში აღარ ვყოფილვარ:შ ).. ჰხოდა სახლიდან გვიან გავედით და გზაში დაგვაღამდა, მერე ჩამოწვა ნისლი და როგორ ავაღწიეთ ბაკურიანში არ მახსოვს, ვერაფერს ვხედავდით გზად.. პირდაპირ დავბინავდით სასტუმროში დავიძინეთ.. დილით წამოვხტი ადრიანად და მივირბინე ფანჯარასთან და რას ვხედავ.. ტყე: )) დაბურული ტყე : )) ულამაზესი ხედი, რომელიც წინა ღამით ნისლში საეთოდ არ ჩანდა,.... ჰხოდა დაახლოებით იგივე მოხდა პოხარაშიც : ) გათენდა დილა, გამოვედი აივანზე, დავამთქნარე, გავიზმორე და რას ვხედავ.. ანაპურნა მიმზერს ცხვირწინ : )) დიდი წვეტიანი და თეთრი : )&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-q33Oxsale6k/Tsv7GBHk9wI/AAAAAAAAA9s/vXwX1KwkWZA/s1600/IMG_1003.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://3.bp.blogspot.com/-q33Oxsale6k/Tsv7GBHk9wI/AAAAAAAAA9s/vXwX1KwkWZA/s320/IMG_1003.JPG" width="320" /></a></div><div><br /></div><div>პოხარაშიც, როგორც კატმანდუში, წინასწარ დაგეგმილი გეგმა არ გვქონია.. ამიტომ ისევ ვიყიდეთ რუკა და ისევ დავიწყეთ თვალიერება რა შეიძლება გვენახა... ბავშვებს იდეა ჰქონდათ ველოსიპედით გვესარგებლა, მაგრამ მე საკუთარი თავის იმედი ნაკლებად მქონდა და ამიტომ ისევ ყველაზე მარტივი ტრანსპორტი, საკუთარი ფეხებით სიარული ვარჩიეთ : ))&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-UjVqRLThvqA/Tsv7SeWgjdI/AAAAAAAAA90/UzcIrrOc-3U/s1600/IMG_1181.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-UjVqRLThvqA/Tsv7SeWgjdI/AAAAAAAAA90/UzcIrrOc-3U/s320/IMG_1181.JPG" width="320" /></a></div><div><br /></div><div>პოხარა არის ტურისტული ქალაქი ნაკლებად, დაბა.. გრძელი ჭრელა ჭრულა ქუჩებით და უამრავი ტურისტით... გვერძე ტბით და ნავებით.. უამრავი ბარებით და ცოტა ტრანსპორტით : ) პოხარადან იწყება ყველა ტრეკი , ამიტომ ყველა ტურისტი, რომელიც მთაზე ასვლას აპირებს, პოხარაში ჩამოდის... აქ მთასვლელებისთვის მართლაც რომ სამოთხეა... რა გინდა, რომ მათთვის საჭირო ნივთი აქ არ იშოვო... ნორსფეისი ყვავის გარშემო : ))</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-D6IFIOhpGhc/Tsv7erK8p5I/AAAAAAAAA98/LHwOLJzLmtk/s1600/IMG_1145.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-D6IFIOhpGhc/Tsv7erK8p5I/AAAAAAAAA98/LHwOLJzLmtk/s320/IMG_1145.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-sDsey2otNnQ/Tsv7pwUOBUI/AAAAAAAAA-E/No8jr7LmYkc/s1600/IMG_0962.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-sDsey2otNnQ/Tsv7pwUOBUI/AAAAAAAAA-E/No8jr7LmYkc/s320/IMG_0962.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-QRBql8b8O88/Tsv7xnCA_sI/AAAAAAAAA-M/d-ZpZhGSAaI/s1600/IMG_1195.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://3.bp.blogspot.com/-QRBql8b8O88/Tsv7xnCA_sI/AAAAAAAAA-M/d-ZpZhGSAaI/s320/IMG_1195.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div><br /></div><div>&nbsp;ჰხოდა კატმანდუსგან განსხვავებით პოხარაში გასაოცარი სანახავი ადგილობრივებზე უფრო, ტურისტები იყვნენ... ყველა ქვეყნიდან ჩამოსული ათასობით ადამიანი...ყველა ფორმის და ზომის, სიგრძის და სიგანის : )) &nbsp;უყურებ და ფიქრობ აი მაგალითად ეს ადამიანი, საიდანღაც საფრანგეთიდან ჩამოსული, ანდაც ეს ინგლისელი ქალი, ან ეს სკანდინავიელი ცოლ-ქმარი, რომელთაც ზუსრგზე 1 წლის ბავშვი და დიდი ჩანთები მოუკიდებიათ და ეს ხმაურიანზე ხმაურიანი იტალიელები, ჰხომ ცხოვრობენ თავისთვის თავიან ქვეყანაში და მათი არსებობა ჩემთვის ისეთივე უმნიშვნელოა როგორც ჩემი არსებობა მათთვის და ჰხომ ისევე უცხოები არიან ჩემთვის, როგორც მე მათთვის, მაგრამ ახლა, ამ წამს, აქ, ამ პოხარაში, ვხვდებით ქუჩაში ერთმანეთს, ვუღიმით გულით და ვეუბნებით ყველა ტურისტისთვის უცხო, მაგრამ გამშობლიურებულ სიტყვას "ნამასტე" და ვუკრავთ თავს და ვაგრძელებთ გზას ჩვენ ჩვენი ცხოვრებისკენ , მაგრამ ამ ერთ სიტყვაში რამდენ რამეს ვგულისხმობთ, ვაჰხთ შენც აქ ხარ? რა მაგარია... მაგარია რომ ყველანი აქ ვართო : )) ჰხოდა კიდევ ერთხელ მივხვდი იმას, რაც განსაკუთრებით მიყვარს მთა-ტყეში ხეტიალისას - მთა აერთიანებს ყველას, ყველას განურჩევლად სქესისა, ასაკისა, რასისა და მრწამსისა : )</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-TjUReOENQ2M/Tsv8niU6-4I/AAAAAAAAA-U/rBygeNJLcYQ/s1600/_MG_1557.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/-TjUReOENQ2M/Tsv8niU6-4I/AAAAAAAAA-U/rBygeNJLcYQ/s320/_MG_1557.JPG" width="320" /></a></div><div><br /></div><div>ჰხოდა ამ მილიარდი რჯულის ადამიანს შორის შენც ერთ-ერთი მილიარდთაგანი რომ მიდიხარ გაფაციცებული თვალებით და ყველა კენჭს და კუნჭულს რომ სურათს უღებ და სადღაც პარალელურ სამყაროში რომ ხარ და უცბაშად ქართულად, ჰხო ქართულად ერთ ერთი იმ უცხო ადამიანთაგანი რომ გეუბნება, გამარჯობა პატაპუტინა ჰხომ შენ ხარო, ძალიან მაგარია : )))</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-aLdRQUTcVY0/Tsv8xh8zoTI/AAAAAAAAA-c/L-76FYpyuVM/s1600/_MG_1474.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/-aLdRQUTcVY0/Tsv8xh8zoTI/AAAAAAAAA-c/L-76FYpyuVM/s320/_MG_1474.JPG" width="320" /></a></div><div><br /></div><div>პოხარაში პირველი გაჩერება იყო ღამურების გამოქვაბული... რატომ წავედით იქ არ ვიცი, ან გზამ მიგვიყვანა თავისით, ან სხვა რამეზე ვფიქრობდი იმ დროს : )) თორემ ღამურების გამოქვაბული, თვითონ სახელი გვეუბნება, სად მიდიხარ, დაეტიე სახლშიო : )) გამოქვაბული იყო ისეთივე როგორც ყველა გამოქვაბული, მანამ სანამ ზემოთ აიხედებოდი... ზემოთ ხდებოდა ჯოჯოხეთი... ათასობით ღამურა :////ჩამოკიდებულები თავდაყირა, რომელთაც ერთი დაფრთხობა უნდათ და მორჩა... შენGან არაფერი დარჩება... ჰხოდა ამ ფიქრებში ხარ გართული, როცა უცბაშად ხედავ ვიღაც გაურკვეველი წარმომავლობის ადამიანები, როგორ იღებენ სურათბს განსაკუთრებით ნათელი განათებით ღამურების ფონზე :}|} ჯერ ერთი ღამურა შეშფოთდა და შეარხია ფრთა და მერე მეორემ ასწია თავი და სანამ &nbsp;ყველა ერთად წამოფრინდა ვეძგერეთ ამ უცხოელებს ისეთი მოძრაობით, ვანდამი თუ შვარცნეიგერი რომ ბოლო წამს გადაარჩენს ჰხოლმე დედამიწას განადგურებისგან &nbsp;და ვიკივლეთ ნო ფოტო, ნო ფოტო : )))))</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-aM_bhvRUqBM/Tsv89STHQUI/AAAAAAAAA-k/YJdjsX3EPJA/s1600/IMG_0993.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-aM_bhvRUqBM/Tsv89STHQUI/AAAAAAAAA-k/YJdjsX3EPJA/s320/IMG_0993.JPG" width="320" /></a></div><div><br /></div><div><br /></div><div>მერე დავსხედით ნავში და &nbsp;გავცურეთ ტბაში...&nbsp;</div><div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-yFH7Mv8dIBY/Tsv9JbBxNBI/AAAAAAAAA-s/mXt6wBPpRD0/s1600/IMG_1049.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-yFH7Mv8dIBY/Tsv9JbBxNBI/AAAAAAAAA-s/mXt6wBPpRD0/s320/IMG_1049.JPG" width="320" /></a></div><div>ტბა ირეკლავდა &nbsp;ჰიმალაის და ვფიქრობდი რომ &nbsp;ამ სილამაზით უნდა დავმტკბარიყავი დანარჩენი დღეებიც, მაგრამ ნურას უკაცრავად : )) ის დღე იყო და მორჩა... დაიწყო წვიმების სეზონი, ჩამოწვა ნისლი და მას შემდეგ თვალით აღარ მინახავს აღარ მთა, აღარც თოვლი, აღარც ანაპურნა და აღარც ჰიმალაი :შ</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Xk3Vfa5CGBU/Tsv9Qv4eJrI/AAAAAAAAA-0/mKSHdKWkcv0/s1600/IMG_1436.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://3.bp.blogspot.com/-Xk3Vfa5CGBU/Tsv9Qv4eJrI/AAAAAAAAA-0/mKSHdKWkcv0/s320/IMG_1436.JPG" width="320" /></a></div><div><br /></div><div>დანარჩენი დღეები პოხარაში იყო ერთი შეხედვით მრავალფეროვანი, მაგრამ მუდმივად წვიმიანი და ნისლიანი... ვნახეთ ძველი ბაზარი, რომელსაც ტურისტები ნაკლებად სტუმრობდნენ და ადგილობრივების რეაციიდან მივხვდი, რა ცუდი ყოფილა ვიღაც რომ ეგზოტიკურ ადამიანად აღგიქვამს და გამოცებული გიყურებს, როგორც უცხოპლანეტელს...კიდევ ერთხელ გადავცურეთ ტბა და ავედით მშვიდობის ქანდაკებაზე თუ ციხეზე თუ ტაძარზე.. მოკლედ, ბუდას ეკლესიაში : ) გზაში სამშობლოს ნოსტალგია შემომაწვა და მთელი ხმით და მთელი გულით ვიმღერე სულიკო : )) იმედია სხვა ტურისტები ვერ მიხვდნენ რომ ქართველი ვიყავი თორემ სულ დაეკარგებოდათ საქართველოზე წარმოდგენა : )) გზაში იწვიმა, ისე ბათუმში რომ წვიმს ხოლმე ... წვიმა რომ უკვე წვიმა კი არა თქეშია &nbsp;.. ვიყავით მდინარეზე და მერე ამოვყავით თავი რაღაც სანაპიროზე, სადაც იშლებოდა პირდასაღები ამბავი,,,ქვით დაფარულ სანაპიროზე შესეული იყო ასობით ადამიანი, რომლებიც ჭიანჭველებივით დასეოდნენ ქვებს და ასოფთავებდნენ ქვიშას, ვიყავით დამფუსში, მთიან სოფელში, საიდანაც მზიან ამინდში იშლებოდა ულამაზესი ხედი, ჩვენ კი მხოლოდ ნისლი ვნახეთ.... საღამოობით &nbsp;დავბოდიალობდით ქუჩებში და მე ვიყიდე მგონი ყველა შარფი, რაც კი ნეპალში იყიდებოდა : )) მერე ვისხედით ბარში, ვწრუპავდით რომს და ვლაპარაკობდით ძირითადად ქართულ საჭმელზე : )))</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/--Wx1DUJwJuA/Tsv9cIE6VlI/AAAAAAAAA-8/KYQ5Fy6iP7k/s1600/IMG_1149.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/--Wx1DUJwJuA/Tsv9cIE6VlI/AAAAAAAAA-8/KYQ5Fy6iP7k/s320/IMG_1149.JPG" width="320" /></a></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ის ზღაპარი ჰხომ გახსოვთ, კაცი რომ ტყეში წავა და ულამაზეს ქალს ნახავს და ის ქალი რომ ეტყვის თუ სამუდამოდ ჩემთან დარჩები, ყველაფერი გექნება რაც გინდაო და რომ დარჩება და რომ ცხოვრობს ბედნიერად და უცებ რომ გაუვლის და თავის ქოხში წასვლა რომ მოუნდება და რომ მოკვდება თუ რაღაც, დაახლოებით იგივე დაგვემართა : )) მოგვწყინდა წყნარი და სუფთა და ცივილიზაციასთან ახლოს მყოფი პოხარა და მოგვენატრა ჩვენი ქაოსური კატმანდუ : )) პოხარადან კატმანდუში წასვლა ჩიტვანის გავლით გაადვწყვიტეთ...თუმცა ამაზე მერე.... : )</div><div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-84olNdQwr2Q/Tsv9mcC0Q0I/AAAAAAAAA_E/XmHBPYuQOqw/s1600/IMG_1136.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://3.bp.blogspot.com/-84olNdQwr2Q/Tsv9mcC0Q0I/AAAAAAAAA_E/XmHBPYuQOqw/s320/IMG_1136.JPG" width="320" /></a></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-8241921639931836467?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-284189649422509782011-11-21T08:52:00.001-08:002011-11-21T11:19:22.285-08:00ამბავი იმისა თუ როგორი იყო ნეპალი<br />ანუ<br />ცხოვრება ერთდროულად წარსულში ანუჰხთ 1996 წელში, აწმყოში ანუჰხთ 2011 წელსა და მომავალში ანუჰხთ 2068 წელში.<br /><br />და აი რატომ...<br /><br />ნეპალში მოგზაურობაზე რომ ძალიან დიდი ხანია ვოცნებობდი, ამაზე იმდენჯერ დავწერე რომ რაღა აზრი აქვს გამეორებას... ჰხოდა ისიც ბევრჯერ ვახსენე, რომ ჩემი ამ დიდი ხნის ოცნების ჩამოყალიბებაში ტურაშვილის "კატმანდუმ" დიდი როლი ითამაშა... რამდენჯერ მაქვს წაკითხული ეს წიგნი ვინ მოსთვლის, თუმცა დროთა განმავლობაში მაინც მივიწყებას მიეცა წიგნის სიუჟეტი და მხოლოდ რამდენიმე ეპიზოდი დამამახსოვრდა განსაკუთრებულად... აი მაგალითად ის, ტურაშვილი რომ წერდა თვითმფრინავში ერთ უსინათლო გოგოსთან ერთად ვიმგზავრეო და ნეპალში რომ ჩავედით, დაემხო და მიწას აკოცაო, მაშინ მივხვდი რომ ნეპალს დანახვა კი არა შეგრძნება უნდაო... ჰხოდა თითქოს ამ წიგნის ეკრანიზაცია მოხდა: ჩემთან ერთად თვითმფრინავში უსინათლო ტურისტი მგზავრობდა...და მიწაზე დამხობა არ მინახავს მაგრამ აღტაცება დაახლოებბით იგივე იყო : ) &nbsp;ტურაშვილის კატმანდი კიდევ ბევრჯერ გამახსენდა, განსაკუთრებით მაშინ როცა ათასობით წიგნის მაღაზიას მოვკრავდი ჰხოლმე თვალს, გადატენილს ყველა ჟანრის და ენის წიგნებით... ან კიდევ მაშინ, როცა საოცარად ქაოსურ ავტომოძრაობას ვუყურებდი და მეც, როგორც ტურაშვილს მიკვირდა რომ ამ სრულიად აბსურდულობის მიუხედავად, 2 კვირის მანძილზე ერთი ავარიაც კი არ მინახავს....ჰხოდა კიდევ მთავარი, ნეპალის მთებისა და გზებბის შემხედვარეს წარმოუდგენელია პარალელების გავლება არ მოგიხდეს საქართველოსთან...ძალიან ბევრჯერ იფიქრებ რომ გურია-აჭარის მაღალმთიანეთსი ხარ,ხანდახან ქობულეთში, ხანდახან ახალციხეში, ხანდახანაც ბორჯომში... მოკლედ, როგორც მივხვდი იმას შემდეგ რაც ტურაშვილმა "კატმანდუ" დაწერა, &nbsp;ანუჰხთ 1996 წლიდან ნეპალში არაფერი შეცვლილა, ყოველი შემთხვევისთვის ტურისტისთვის შესამჩნევი...<br /><br />მომავალში ყოფნას რაც შეეხება, ნეპალში სხვა წელთაღრიცხვაა,,, ზუსტად არ ვიცი რის მიხედვით აქვთ დაყოფილი წლები, მაგრამ როგორც გავიგე ჩვენი ორი წელი მათი 1 წელია... და ახლა ნეპალში 2068 წელია : ) მოკლედ მეეჭვება 2068 წელს რეალურად მოვეწსრო, თუმცა უკვე მოვესწარი : ))<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-qgYB8Dc_xxI/Tsqdzhnz5iI/AAAAAAAAA6s/9orkvzGvsGk/s1600/_MG_0134.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/-qgYB8Dc_xxI/Tsqdzhnz5iI/AAAAAAAAA6s/9orkvzGvsGk/s320/_MG_0134.JPG" width="320" /></a></div><br /><br />ახლა თავად მოგზაურობას რაც შეეხება:<br />თბილისიდან შაბათ ღამეს გავემგზავრეთ მატარებლით ერევანში,. სომხეთში იმიტომ, რომ როცა ჩვენ ბილეთები ვიყიდეთ მაში ფლაი დუბაი საქართველოში ჯერ არ იყო შემოსული და ამიტომ გზის დაგრძელება მოგვიხდა... წავედით 12 ადამიანი, თუმცა ყველა მათგანს სხვადასხვა გეგმა &nbsp;ჰქონდა და ამიტომ სამი ადამიანი ერთი კვირის მერე დაბრუნდა საქართველოში, 4 ორი კვირის და 5ნი ჯერ კიდევ იქ არიან : )).<br />მატარებელში აღვნიშნეთ ალექსის დაბდღე ერთი მთვრალი სომეხის დიალოგების ფონზე... უცნაური კაცი იყო, ძალიან წვრილი წელით და შარვალში ჩატანებული შავი როლინგით.. და ზომაზე მეტად მთვრალი...გვიყვებოდა რამდენი ფული აქვს და მაინც მატარებლით რომ დადის... ცოტა სომხური კონიაკი დავულიეთ და დავიძინეთ: )) ერევანში აქამდე ნამყოფი არ ვიყავი და ამიტომ ის 3 საათი, რა დროც გაფრენამდე გვქონდა დარჩენილი, ქალაქის დათვალიერებას შევწირეთ : D ნუ ერევნის შთაბეჭდილებები ცალკე თემაა... ლამაზ ნახატს რომ ცუდად გადმოიხატავ მაგას ჰგავდა ... ანუ თბილისის ცუდ ასლს : D..<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-eKQQZEJ_xyM/Tsqd_jZtgxI/AAAAAAAAA60/eaQWrpDn7Tc/s1600/IMG_0064.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/-eKQQZEJ_xyM/Tsqd_jZtgxI/AAAAAAAAA60/eaQWrpDn7Tc/s320/IMG_0064.JPG" width="320" /></a></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div>გაფრენის დროის მოახლოებასთან ერთად თვითმფრინავის და ფრენის შიშის დოზები გაიზარდა :D ვიყიდეთ დუტი ფრიშში მარტინი და დავცალეთ შიშის დასაძლევად... ისე ერევანი ერთადერთი აეროპორტი იყო სადაც დალევის გამო არავინ გვეჩხუბა : D<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Hr_qVcw6or0/TsqeIA0SCdI/AAAAAAAAA68/ZRZz6Zx7sAY/s1600/IMG_0092.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-Hr_qVcw6or0/TsqeIA0SCdI/AAAAAAAAA68/ZRZz6Zx7sAY/s320/IMG_0092.JPG" width="320" /></a></div>მოკლედ ავფრინდით და გულმა დამიწყო ბრაგაბრუგი... სასმელმა უფრო ცუდად იმოქმედა, თავი მისკდებოდა და წნევა ხან ელვისებურად ეცემოდა ჰხან პირიქით, ყურებში სისხლის მოზღვავებას ვგრძნობდი... დროის გასაყვანად დავიწყე "სოფის სამყაროს" კითხვა,,, ეს წიგნი მგონი მილიარდჯერ წავიკითხე და მმაინც ისევ ეგ წავიღე ნეპალში : D &nbsp;ჰხოდა მივფრინავთ ღრუბლებში, მივფრინავთ და უცბაშად შუა ღრუბლებში შენობა არ გაიჩითა?O_O თურმე დუბაიში ვყოფილვართ უკვე და მანდ ჰხომ ყველაზე მაღალი შენობებია... ჰხოდა შოკი იყო, ადამიანის შესაძლებლობების ზედა ზღვარი ღრუბლებს ზემოთ...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-H8InVwJWlQ8/TsqeX4wcjKI/AAAAAAAAA7E/Zq2FuL0rGF8/s1600/IMG_0156.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://3.bp.blogspot.com/-H8InVwJWlQ8/TsqeX4wcjKI/AAAAAAAAA7E/Zq2FuL0rGF8/s320/IMG_0156.JPG" width="320" /></a></div><br /><br />მოკლედ, როგორც იქნა დავფრინდით დუბაიში, მაგრამ რა... გარეთ ჩვენ ვერ გავდიოდით და ვერაფერი.... აეროპორტში უნდა გავჩერებულიყავით 22 საათი :\. ჰხოდა შევედი სატრანზიტო განყოფილებაში და გავიჭერი პირველი და მივედი კონტროლიორთან თუ რაც ჰქვია, აეროპორტის თანამშრომელთან, რომელსაც შესვლის ბეჭედი უნდა ჩაერტყა და უკან რიგი დგას მთელიბ თვითმფრინავის ხალხის.. ჰხოდა ეს კონტროლიორი ბიჭი დაჰყურებს ამ ჩემს პასპორტს და არც ბეჭედს მირტყამს და არც მიშვებს... ვაჰ, ვიფიქრე მიცნეს რომ საშიში პიროვნება ვარ, ინტერპოლით ძებნილიმეთქი : Dრიგში ხალხი აჩოჩქოლდა რას აკეთებს ამდენ ხანსო და ჩემს უკან მდგარმა სომეხმა ქალმა, რომელიც თურმე არაბეთში ყოფილა გათხოვილი, ჰკითხა რა ხდება მშვიდობააო და იმ ბიჭმაც რომ ნახა თავისი ენის მცოდნე ადამიანი, ჩემზე ეუბნება ჰკითხე აბა ცოლად თუ გამომყვება, ოღონდ 1 უკვე მყავს და მეორე ცოლადო :D :D ნუ გავიღიმე, სხვა რა მექნა და იმან კიდევ სერიოზულად ვამბობ, მერე რა რომ ქრისტიანი ხარ, მუსულმანობის მიღებას რა უნდაო :] ჰხოდა ძლივს დავიბრუნე ჩემი პასპორტი და გავათავისუფლე რიგი, მადლობა გადავუხადე შემოთავაზებისთვის და დავპირდი დავფიქრდებითქო :D თან ვფიქრობ , ვაჰხთ ეს არაბები ასეთი რა ხუმარა ხალხია მეთქი და შევედი იმ განყოფილებაში, სადაც უნდა გამეტარებინა მთელი 22 საატი... შევედი და უცბაშად გადაიშალა მტელი სანახაობა,,.,, მილიარდი გაბღენძილი თეთრ ანაფორაში ჩაცმული ღიპიანი არაბი თანხმლები 5-5 მთლიანად გადაჩადრული ცოლებოთ :შ<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-DthSTOLjAaw/Tsqeh3qvbjI/AAAAAAAAA7M/uz73KJig86g/s1600/IMG_0160.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-DthSTOLjAaw/Tsqeh3qvbjI/AAAAAAAAA7M/uz73KJig86g/s320/IMG_0160.JPG" width="320" /></a></div>ჰხოდა ჩემი წითელი თმის შემხედვარეს კინაღამ შემრცხვა : D მერე იყო &nbsp;ყველაზე კოშმარული 22 საათი ჩემს ცხოვრებაში :შ დუბაის აეროპორტში მდგარი სკამები არც დაწოლის საშუაკებას გაძკლევდა, არც დაჯდომის.... ყოველ წამს მილიარდი ადამიანი მიფრინავდა და მოფრინავდა და მოკლედ გადავიქანცეთ... მეგონა არასდროს დასრულდებოდა ეს 22 საათი , მაგრამ დასრულდა :D ჰხოდა კოშმარული ღამის მერე როგორც იქნა გათენდა და ისევ თვითმფრინავი, ისევ გულის ძგერები და ისევ ფრენაფრენაფრენა და ისევ ღრუბლები... ჰხოდა უცბაშად ისევ ამ ღრუბლებში ვხედავ რაღაცას,,, კიდევ უფრო მაღალს და კიდევ უფრო გრანდიოზულს, ვიდრე დუბაიში და თურმე ჰიმალაი არ ყოფილა?:)<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-5sx8rYqLLZ0/Tsqerz6V7eI/AAAAAAAAA7U/j0on7BdaVVE/s1600/IMG_0198.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/-5sx8rYqLLZ0/Tsqerz6V7eI/AAAAAAAAA7U/j0on7BdaVVE/s320/IMG_0198.JPG" width="320" /></a></div>თითქმის თვითმფრინავის სიმაღლეზე ამოზრდილი მთები საოცარი სანახავი იყო... &nbsp;ჰხოდა თანდათან მიწა მოახლოვდა და თვითმფრინავმა დაშვება დაიწყო და ის ის იყო უნდა დამჯდარიყო აეროპორტში, რომ უცბაშად პილოტი აცხადებს, სხვა თვითმფრინავს გაფრენა დაგიანებია და მეორე საფრენი ბილიკი არ არსებობს და ვერ დავსხდებით სანამ ის არ გაფრინდებაო :|ავფრინდით ისევ მაღლდა და დაახლოებით ნახევარი საათის მანძილზე დავფრინავდით წინ და უკან.. აი მაშინ კი მივხვდი რა ქვეყანაშიც მივდიოდით : D მოკლედ, როგორც იქნა ეღირსა აფრენა იმ თვითმფრინავს და დავსხედით კი არა დავებრეგვეთ კატმანდუს ასფალტზე : D &nbsp;ჰხოდა აქედან დაიწყო სასწაული... არა, სასწაული სხვა სიტყვაა: გაოცება უფრო უხდება... შედიხარ კატმანდუს აეროპორტში, რომელიც ძალიან ჰგავს თბილისის გასასვლელთან მდგარ მაზუთიან ვულკანიზაციებს და დაჭანგულ შენობაში ზის ორი კაცი... თავისთვის ზის მაგიდასთან... რა კომპიუტერი, რა ჩოთქი... უბრალოდ პასტა და ფურცელი ... ზის და იწერს სახელს და გვარებს ვინ შევიდა და ვინ გამოვიდა... : D<br /><br />გამოვედით აეროპორტიდან, სადაც წესით ჩვენი სასტუმროს წარმომადგენელი უნდა დაგვხვედროდა ტაქსით.. ჰხო აი ახლა თქვენ ტაქსზე რა ასოციაცია გაგიჩნდათ, &nbsp;ტაქსის ჰხო ? : ))<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-_gs7FNlCKyo/Tsqe30VcT_I/AAAAAAAAA7c/IwrktPIrO2Q/s1600/IMG_0229.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-_gs7FNlCKyo/Tsqe30VcT_I/AAAAAAAAA7c/IwrktPIrO2Q/s320/IMG_0229.JPG" width="320" /></a></div>გამოვედით და გვხვდება მილიარდი უპატარავესი ადამიანი თავიანნთზე უფრო პატარა მანქანებით,,., ასეთი მანქანები აქამდე არასდროს მქონდა ნანახი, ეტყობა სპეციალურად მათთვის მზადდეება... ყველაფერი ძალიან პატარაა და ვიწროა, სამი კაცი ძლივს ჩავეტენეთ და დაიწყო და რა დაიწყო... &nbsp;ნეპალში მოძრავ ყველა მანქანას საჭე მარჯვნივ აქვს და მოძრაობს &nbsp;მარცხნივ კი არა და მოკლედ იმის საპირისპიროდ ვიდრე საქართველოში.. გზები და ქუჩები როგორც ვთქვი, არის უუუუუუვიზროვესი და ამ სივიწროვეში დადის 10 მანქანა და 10000 სკუტერი... და ყველა სხვადასხვა მიმართულებით , ყველაფერი ერთმანეთში არეული და აზელილი... არანაირი შუქნიშანი,,, აი ის ის არის იფიქრებ, მორჩა შემასკდა ეს მანქანა ამ ამ სკუტერს დავეჯახეო რომ ყველაფერი კარგადაა... უფრო რთულადაა საქმე, თუ ფეხით გიხდება ქუჩაში გავლა, ფეხით მოსიარულეთა ტროტუარი არ არსებობს, ყველა მხრიდან რაღაც გეჯახება, აი ის ის არის უნდა გადაგიარონ რომ სასწაულებრივად ცოცხალი ხარ... მოკლედ სიტყვა "ქაოსი" ყველაზე კარგად ასახავს კატმანდუს ქუჩებს...<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-LwTaxyIAwc8/TsqfLhy0vKI/AAAAAAAAA7k/egP2wIt47GE/s1600/IMG_0410.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-LwTaxyIAwc8/TsqfLhy0vKI/AAAAAAAAA7k/egP2wIt47GE/s320/IMG_0410.JPG" width="320" /></a></div><br /><br />სასტუმრო დაჯავშნული გვქონდა ინტერნეტით, მაგრამ აღმოჩნდა რომ რაც დავჯავშნეთ იმის ნახვლად სხვაგან გვიწევდა გაჩერება, რადგან დაჯავშნის მიუხედავად, იმ სასტუმროში ადგილები აღარ იყო... როგორც მივხვდით, კატმანდუში ასეთი რაღაცეები ხშირად ხდება და ამიტომ შეწინააღნმდეგებას აზრი არ ჰქონდა... შევედით ოთახებში და საწოლებზე აშკარად თეთრეულის ნაცვლად შავეულია გადაფარებული... ვაჰხთ, გავგიჟდით,... დავუძახეთ მომსახურე პერსონალს და მოვითქოვეთ თეთრეულის გამოცვლა.. ჯერ გაუკვირდა რას ერჩითო და მერე გამოგვიტანა ისეთი შავზე უფრო შავეული რომ ....<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-LjWumuVLAfc/Tsqfz6ESBjI/AAAAAAAAA7s/6Sb8vel6yZ0/s1600/IMG_0258.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/-LjWumuVLAfc/Tsqfz6ESBjI/AAAAAAAAA7s/6Sb8vel6yZ0/s320/IMG_0258.JPG" width="320" /></a></div><br /><br />დაღლის მიუხდედავად რა თქმა უნდა მაშინვე გავცვივდით კატმანდის ქუჩებში.. უკვე სიბნელე იყო და ჩვენს ვერ ვერკვეოდით სად უნდა გაგვევლო... პირველივე შემხვედრმა ყურთან ჰშჰშო ჩაგვჩურჩულა და ჯერ ვერ მივხვდი რა ხდებოდა, მეორე კიდე რომ განმერდა და კიდევ და კიდევ და კიდევ მივხვდით ჰაშიშს გვთავაზობდნენ... ნეპალელებისთვის ეს სტუმრის ყველაზე დიდ პატივისცემად ითვლება..<br /><br />90 წლების ვაგზალი გახსოვთ? აი ტალახში აზელილი ნაგავი.... ჰხოდა თურმე მაშინ დიდ სისუფთავეში ვცხოვრობდით და არ ვიცოდით : )) კატმანდუს ქუჩების შემხედვარეს სხვა აზრი არ გაგიჩნდება... როგორც იქნა ვიპოვნეთ რაღაც ბარის მაგვარი, შევედით ლუდის დასალევად და მიუხედავად მაგარი ბანძი ლუდისა მაინც დავიწყეთ ნეპალში ჩამოსვლის აღნიშვნა.. მაგრამ ვინ გვაცალა... უცბაშად ატყდა ბარში ალიაქოთ ჩქარა 12 საათი ხდება დაცალეთ ბარიო... ჯერ ვერ მივხვდით რა ხდებოდა და მერე უშველებელ მაკაროვიან სამხედროებს რომ მოვკარით თვალი, მიხვდით ნეპალსი სხვა ცხოვრებაა.. 12 საათის მერე ყველაფერი დაკეტილი უნდა იყოს... გამოვედით ქუჩასი და ყველა შენობიდან გამოძევებული ხალხი გამორბოდა : )) მოკლედ, ღამე გავეხვიე საკუთარ ტანსაცმელში ისე რომ არ შემხებოდა ჭუჭყიანინ თეთრეული და ვიფიქრე: ხათო, მოგწონს ეს ყველაფერი ?? და პასუხი ვერ მივიღე.... აშკარად გადაოცებული ვიყავი... უბრალოდ გაოცებული : )<br /><br />გათენდა მზიანი დღე : ) ჰხოდა რადგანაც არანაირი გეგმა არ გაგვაჩნდა რა უნდა გვენახა და როდის და რანაიერად, ავიღეთ რუკა და დავხედეთ წითლად მონიშნულ ადგილებს, რომლის უნახაობაც სულ რომ არაფერი ცოდვა იქნებოდა : D &nbsp;დღისით მოძრაბა იყო გაასმაგებული ანუჰხთ ქაოსი კუბში, მაგრამ წინა ღამით სადღაც გამქრალი მაღაზიები დაგხვდა გაღებული და ყველა კუთხე კუნჭულში რაღაცეები ბრყინავდა &nbsp;: D ძირითადად სამკაულები და შალები, ნაქსოვი ჭრელაჭრულა ქუდები, ბუდა შავი, ბუდა ლურჯი, ბუდა მწვანე ( მწუანე ვიყიდე:პ), რკინის ნაკეთობები, ჩანთები,ყველაფერი რაც კი შეიძლება მთაში მოსიარულე ადამიანს დასჭირდეს, სრული აღჭურვილობა, წიგნები და საკანცელარიო ნივთები, იქვე მთებად დახვავებული გაპუტული ქათმები რომლებსაც ეხვეოდა მილიარდი ბუზი, და უამრავი ადამიანი, უფერადესი ტანსაცმლით, წითელი, ყვითელი, მწვანე ალისფერი იასამნისფერი.... მანქანები მანქანები, სკუტერები რაქშები, ტაქსები... სიგნალები,.... მოკლედ აურზაური სალხინეთში...<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-OaJtnMEItjI/TsqgA3cyEQI/AAAAAAAAA70/nN-3I3Kao04/s1600/IMG_0335.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/-OaJtnMEItjI/TsqgA3cyEQI/AAAAAAAAA70/nN-3I3Kao04/s320/IMG_0335.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Crlv4gpYCag/TsqgQMEkA8I/AAAAAAAAA78/XhTvJ8bj20w/s1600/IMG_0351.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-Crlv4gpYCag/TsqgQMEkA8I/AAAAAAAAA78/XhTvJ8bj20w/s320/IMG_0351.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-j5jqTASIx9Q/TsqgZKpRI8I/AAAAAAAAA8E/6P2QOYv-Kto/s1600/IMG_0358.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://3.bp.blogspot.com/-j5jqTASIx9Q/TsqgZKpRI8I/AAAAAAAAA8E/6P2QOYv-Kto/s320/IMG_0358.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-8fhKDv3j4HQ/Tsqgk4wbd3I/AAAAAAAAA8M/aWf0P9DuNEI/s1600/IMG_0368.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-8fhKDv3j4HQ/Tsqgk4wbd3I/AAAAAAAAA8M/aWf0P9DuNEI/s320/IMG_0368.JPG" width="320" /></a></div><br /><br />ჰხოდა დავსხედით რაქშაზე და წავედით მაიმუნების მდელოსკენ... ეს არის კატმანდუს ცენტრში, შემაღლებულა დგილზე მდგარი ბუდისტური ტაძარი... მაიმუნების იმიტომ ჰქვია რომ მილიარდი მაიმუნი დახტუნაობს გარშემო... სხვა ბუდისტური ტაძრებისგან სწორედ ამით გამოირჩევა... პირველად საყვარელი სანახავი იყო ერთი მაიმუნი, ორ მაიმუნსაც არაუშავდა, სამსაც, ოთხსაც....მარა უკვე 10-20 მაიმუნი ერთად აღარ იყო კარგი სანახავი, მითუმეტეს თუ აცრა გაკეთებული არ გაქვს და შესაძლოა რომელიმე დაავადებულმა მაიმუნმა დაგკაწროს და მერე დაემშვიდობე კატმანდუსაც და ტბილისსაც... ჰხოდა ამ &nbsp;ფიქრებში ვიყავი და თან პეპსის ვსვამდი რომ უცბაშად გადმოხტა ერთი მაიმუნი მაიმუნი და გამომგლიჯა ხელიდან ჩემი პეპსი და დამილია :შ<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-aFuThtyTRUI/Tsqg6eyzn3I/AAAAAAAAA8U/YKX1APih2Gg/s1600/IMG_0497.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-aFuThtyTRUI/Tsqg6eyzn3I/AAAAAAAAA8U/YKX1APih2Gg/s320/IMG_0497.JPG" width="320" /></a></div><br />ჰხოდა მეორე აუცილებლად სანახავი ადგილი იყო პატანი... თვითონ კატმანდუში კიდევ ორი ქალაქია პატანი და ბახტაპური.. ანუ ქალაქი ქალაქში : ) ჰხოდა ამ პატანში არის დურბარ სქვერი და უძველესი ლამაზი შენობები... შეიძლება ლამაზი იმიტომაა რომ ძველია, ყოველ შემთხვევაში ისტორია ნამდვილად ალამაზებს ამ ადგილს : ) ჰხოდა პატანში გვყავდა ერთი სიმპატიური გიდი, რომელმაც ყველა შენობა აგვიხსნა დეტალურად... მერე შეგვიყვანა ერთერთ მაღაზიაში და მედიტაციური მეთოდების ჩვენზე გამოცდა დაიწყეს - დაახურეს რკინის ჯამი ერთ-ერთ ჩვენგანს და ურტყეს რაღაც ჯოხი და ჰხომ განიკურნე თავის ტკივილისგანო : შ<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-gMGD4vQv90E/TsqhS8443HI/AAAAAAAAA8c/GC6yyFZEA0M/s1600/IMG_0633.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-gMGD4vQv90E/TsqhS8443HI/AAAAAAAAA8c/GC6yyFZEA0M/s320/IMG_0633.JPG" width="320" /></a></div><br /><br />ნეპალში 6 საათზე უკვე კარგად სიბნელე იყო, ამიტომ სხვა აუცილებლადსანახავი ადგილები მეორე დღისთვის გადავდეთ, სამაგიეროდ თვითონ კატმანდუში აღმოვაჩინეთ ტურისტებისთვის განკუთვილი ქუჩები, განათებებით და უამრავი ბარებით და ცოცხალი მუსიკით/// ჰხოდა ერთი ბარი იყო განსაკუთრებით საყვარელი : ტომი და ჯერი ერქვა : )) ვსვით რომი და ვუსმინეთ მუსიკას და ღამე კიდევე რთხელ რომ ვკითხე საკუთარ თავს, ჰხათო, მოგწონს აქაურობამეთქი? უკვე გაეღიმა და მგონი კიო : ))<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-xqTy5SeGZp0/TsqhumscVOI/AAAAAAAAA8k/f3nMO8RMnwk/s1600/_MG_0655.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-xqTy5SeGZp0/TsqhumscVOI/AAAAAAAAA8k/f3nMO8RMnwk/s320/_MG_0655.JPG" width="320" /></a></div><br />მეორე დილაც ისეთივე მზიანი იყო და ხალისიანი.. ამ დღეს განსაკუთერბით ველოდი, რადგან &nbsp;ერთ-ერთი მტავარი რისთვისაც ნეპალში წასვლა მინდოდა პაშუპატინატის ნახვა იყო : ) პირველად პაშუპატინატი ეს სახელი მაშინ გავიგე გოოგლე ში რომ დავსერჩე პატაპუტინამეთქი და გოოგლმა მკითხა შემტხვევით პაშუპატინატი ჰხომ არ გინდაო : )) ჰხოდა მაშინ გული დამწყდა პატაპუტინას ნაცვლად პაშუპატინატი რომ არ დავირქვი : D მოკლედ, ეს არის დიდი ბუდისტური ტაძარი, სადაც ხდება კრემაცია...<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-U6h4EpbUI-U/Tsqh83i61XI/AAAAAAAAA8s/OIYxFEpv7gs/s1600/IMG_0833.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-U6h4EpbUI-U/Tsqh83i61XI/AAAAAAAAA8s/OIYxFEpv7gs/s320/IMG_0833.JPG" width="320" /></a></div>მოჰყავთ იმ დღეს გარდაცვლილები და ბედნიერი სახეებით წვავენ ... ძალიან მინდოდა ამ ყველაფრის საკუთარი თვალით ნახვა და თან არ ვიცოდი რამდენად გავუძლებდი ან საერთოდ რა ემოციას გამოიწვევდა ჩემში ცეცხლწაკიდებული ადამიამების ხილვა... პირველი რაც პაშუპატინატში შესვლისას იგრძნობოდა, იყო სუნი: დამწვრის :\ ენთო დაახლოებით 15 კოცონი და ამ კოცონების შემხედვარე ვერაფრით მიხვდებოდი რომ ამ ცეცხლში ადამიანი იწვოდა... მერე დავინახე როგორ მოასვენეს იქვე ახლად გარდაცვლილი ადამიანი და ვიფიქრე ამას მაინც ვუყურებ როგორ დაწვავენთქო...<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-GhYgmq7eXA8/TsqiVIQltyI/AAAAAAAAA80/-iVfI_fpNzI/s1600/IMG_0761.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://3.bp.blogspot.com/-GhYgmq7eXA8/TsqiVIQltyI/AAAAAAAAA80/-iVfI_fpNzI/s320/IMG_0761.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-KcblsdFJbCM/TsqiY3jaGtI/AAAAAAAAA88/erYYcsKbxug/s1600/IMG_0762.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://3.bp.blogspot.com/-KcblsdFJbCM/TsqiY3jaGtI/AAAAAAAAA88/erYYcsKbxug/s320/IMG_0762.JPG" width="320" /></a></div>პროცედურა საკმაოდ დიდხანს გრძXელდება, ჯერ მდინარეში განბანეს მიცვალებული, მერე მოაყარეს რაღაც ყვითელი ყვავილები და დაასვენეს &nbsp;კოცონისთვის გამზადებულ კოცონზე... როგორც მივხვდი ცეცხლის დანთების პატივი ოჯახის წევრს აქვს... ჰხოდა მოუკიდეს ცეცხლი... ჰხოდა რომ აგიზგიზდა კოცონი მერე მესაფლავემ თუ არ ვიცი რა ჰქვია ამ პორფესიის ადამიანს იქ, ანუ ვისაც ევალება მთლიანად დაიფერფლოს მიცვასლებული, ამოურია დიდი ჯოხით ამ კოცონს და უცბაშად ნახევრად დამწვარი ფეხი გაიჩხირა ჰაერში :შ :შ ... მერე ფერფლი ჩაყარეს მდინარეში და იმ ახლობელმა პირი დაიბანა იმავე მდინარეში და დაიშალნენ ყველანი ბედნიერი სახეებით :შ<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-3j5tnpMX3Yo/TsqilXMuPpI/AAAAAAAAA9E/zqKcQSjkxw4/s1600/IMG_0791.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-3j5tnpMX3Yo/TsqilXMuPpI/AAAAAAAAA9E/zqKcQSjkxw4/s320/IMG_0791.JPG" width="320" /></a></div><br />ჰხოდა მიცვალებული ყველგან მიცვალებულია და ცეცხლში დაწვისგან ალბათ არც არაფრით განსხვავდება მიწაში დაფვლა...<br /><br />მეოთხე გაჩერება იყო ბუდა... ყველაზე დიდი &nbsp;ტაძარი ბუდასი ... უშველებელი მრგვალი თეთრი შენობა გარშემრტყმული ბზრიალა რგოლებით &nbsp;.. რა შუაშია ბუდიზმი, უბრალოდ სიამოვნებით დავატრიალე ყველა გორგოლაჭი... ბუდისტებს სჯერათ რომ თუ ყველა მათგანს დააატრიალებენ რასაც ჩაიფიქრებენ აუსრულდებათ : )... ჰხოდა გარშემო იყო უამრავი მტრედი და ბუდისტურ ტანსაცმელში გამოწყობილი მომლოცველები, რომელთაგან განსაკუთრებულად დამამახსოვრდა ერთი... უცნაურად მშვიდი სახითა და საოცარი კისრით : )<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-8szELYzYbEY/Tsqi4URm7GI/AAAAAAAAA9M/ig5cjuiIlsA/s1600/IMG_0930.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/-8szELYzYbEY/Tsqi4URm7GI/AAAAAAAAA9M/ig5cjuiIlsA/s320/IMG_0930.JPG" width="320" /></a></div><br />სასტუმროში დაბრუნებულებმა გადავწყვიტეთ კატმანდი იმავე დღეს დაგვეტოვებინა და პოხარაში გადავსახლებულიყავით : ) ვიქირავეთ სამარშუტო და გავუდექით 6 საათიან მიხვეულ მოხვეულ დახვეულ გზას... პოხარაში იწყება სხვა ნეპალური ეპოქა...<br />ჰხოდა ამ ეპოქაზე მერე მოვყვები : ))<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-mVGJsb98q4Y/TsqjwY3GB5I/AAAAAAAAA9U/Zt8H_lZAtEA/s1600/IMG_0736.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-mVGJsb98q4Y/TsqjwY3GB5I/AAAAAAAAA9U/Zt8H_lZAtEA/s320/IMG_0736.JPG" width="320" /></a></div><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-28418964942250978?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-53937177857771342612011-11-05T02:55:00.000-07:002011-11-05T02:55:39.635-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-RhPukTWN1kw/TrUIBAkb5wI/AAAAAAAAA6c/qmw8Odp6PiY/s1600/page103_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="218" src="http://2.bp.blogspot.com/-RhPukTWN1kw/TrUIBAkb5wI/AAAAAAAAA6c/qmw8Odp6PiY/s320/page103_2.jpg" width="320" /></a></div>ოდესმე თუ მეტყვიან, როგორ აღმოჩნდი ნეპალშიო<br />მე დავიწყებ გრძელი ისტორიის მოყოლას...<br /><br /><br />.... ცხელზეცხელი აგვისტოს დღე იყო.. დღე არა, საღამო... ქეთი ახალი ჩამოსული იყო ნორვეგიიდან და მეგობრების უმრავლესობა ჯერ ნანახი არ ჰყავდა... ჰხოდა ალექსმაც მაგ დროს დარეკა და გვითხრა ამოდით საღამოს, ეზოში სიგრილე იქნება, დავსხდეთ და ლუდი დავლიოთო.. &nbsp;მაგაზე უკეთესი შემოთავაზება იმ დროს ბუნებაში არ არსებობდა.. ვიყიდეთ ლუდი და ავედით..<br />ქეთიმ მოყვა ამბები, აქეთური, იქეთური.. როგორ იფრინა, სად იყო რა ნახა... კრუიზი განსაკუთრებით მომეწონაო და ისე როგორ უნდა იყოს, რომ ერთხელ ასეთ თავგადასავლებში მეგობრები ერთად არ აღმოვჩნდეთო.....<br />&nbsp;ყველამ ერთხმად ამოვიოხრეთ და დავიწყეთ 20ნება სად შეიძლება წავსულიყავით ერთად... მე ვთქვი, რომ ჩემი ყველაზე დიდი სურვილი ჩრდილოეთის ციალის ნახვაა, მაგრამ ეგ დაახლოებით ისეთივე ოცნებათაგანია, როგორც მარსზე გაფრენა...<br />რიგით მეორე &nbsp;ნეპალი/ტიბეტი იყო.....<br />მანდ მოხვედრა ჯერ კიდევ მაშინ გვინდოდა ყველას 1 თუ მეორე კურსზე რომ ვიყავით და რომ დავსხდებოდით საღამოობით და ვლაპარაკობდით მომავალზე... ჰხო, მაშინ ვამბობდით, რომ დიდები რომ გავიუზრდებით და ჩვენჩვენი ოჯახები გვექნება, წელიწადში ერთხელ განტვირთვის კვირეულს მოვაწყობთ და ქმრებს გავუშვებთ ამერიკაში, როგორც ყველაზე ბანძ ქვეყანაში და ჩვენ კი წავალთ ნეპალში და გვექნება უუუუუუუმაგრესი თავგადასავლები : ))<br />ჰხოდა ამ 20ნებით აღფრთოვანებულმა ჩემი პირველი მეილიც ტიბბეტი@ყაჰოო.ცომ ზე დავარეგისტრიტე :) ორი ბ იმიმტომ რომ "ტიბეტი" უკვე დაკავებული იყო, თან ტიბბეტი თურმე იმ &nbsp;მფრინავს ერქვა დედამისის სახელი რომ დაარქვა თვითმფრინავს, აფრინდა და ატომური ბომბები დააყარა თავზე იაპონიას...<br /><br />ჰხოდა &nbsp;ამ 20ნება/გახსენებაში ვიყავით, როცა ალექსმა და ნინომ თქვეს, არადა რა უნდა ნეპალში წასვლასო, მე ვუთხარი რა უნდა და დაახლოებით 2000 დოლარიმეთქი.. ალექსს გაეცინა, გინდა დაგენიძლავო რომ 800$ -ად ნეპალში წახვალო? არ დავუჯერე.. ჰხოდა გახსნა ფანჯარა ნეტში და მაჩვენა ბილეთის ფასები.. ჰხოდა ავჟიტირდით, ავჟიტირდით იიისე როომ... ისა... ნუ ლუდმაც თავისი როლი შეასრულა რა თქმა უნდა .. მოკლედ ბევრი რომ არ გავაგრძელოთ ბილეთები ვიყიდეთ და მერე გავაცნობიერეთ რომ ვააუჰხთ ჩვენ, მეგორები ყველა ერთად მივდივართ ( ნუ ყველა არა მარა მიანც :შ ) მივდივართ და თან სად... ნეპალში : ) ჩვენს 20ნებაში : )<br />ასე გავიდა 67 დღე ბილეთის ყიდვიდან : )<br />ახლა ვუმზერ უშველებ გატენილ ჩანთას, რომელსაც სულ რაღაც 6 საათში ზურგზე მოვიკიდებ, ვახსენებ ღმერთს და გავუყვები გზას ა... &nbsp;წინ წარსულში : ) თავგადასავლებისკენ... : )<br /><br /><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-5393717785777134261?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-47738866965714518052011-10-26T12:11:00.000-07:002011-10-26T12:11:58.522-07:00ნუთუ თქვენს შორის ჯერ კიდევ არის ვინმე, ვისაც არ სჯერა, რომ შეუძლებელი არაფერია?<div><br /></div><div>ნუთუ ჯერ კიდევ მოიძებნებიან ადამიანები, რომელთაც არ ეშინიათ თავიანთი 20ნებების, რადგან არ სჯერათ რომ ყველა სურვილი ადრე თუ გვიან ასრულებადია?</div><div><br /></div><div>ნუთუ არსებობს რაიმე უფრო ძლიერი ვიდრე შენი ნება და მონდომებაა?</div><div><br /></div><div>ჰხოდა მათ გასაგონად!!!</div><div><br /></div><div>ბილეთი ნაყიდია,&nbsp;</div><div>სასტუმრო ორი ღამით უკვე დაჯავშნულია,</div><div>ჩანთა ჩალაგებული ჯერ არ არის, მაგრამ ჩალაგდება...</div><div>აცრა გაკეთებული არ არის, მაგრამ ვფიქრობ რომ არცაა საჭიროა...</div><div>გეგმა სად როგორ რანაერად არ არსებობს, რადგან მთავარი გეგმა ჰხომ არ არის....</div><div><br /></div><div>მოკლედ</div><div>ზუსტად 9 დღეში</div><div>მე ნეპალში მივდივარ!</div><div><br /></div><div><br /></div><div>და ეს რეალურია.... : )</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-4773886696571451805?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-42048436147353598762011-10-07T11:23:00.000-07:002011-10-07T11:54:41.962-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-PzBUocm0SL4/To9CFwc9jPI/AAAAAAAAA6U/ftTD-5PNfLg/s1600/99b1cff251253196.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-PzBUocm0SL4/To9CFwc9jPI/AAAAAAAAA6U/ftTD-5PNfLg/s320/99b1cff251253196.jpg" width="311" /></a></div>ყოველთვის ასე ხდებოდა ჰხოლმე<br />დედა დამაწვენდა საწოლში და რომ დამეძინა, ყვებოდა ლექსებს...<br />ლექსებს არა, ლექსს..<br />ან მე მახსოვს მხოლოდ ერთი...<br />"ორბელიანი ლუდოვიკო მეთოთხმეტესთან<br />ალოდინეს და მეთხუთმეტე კაცად შევიდა...<br />და ბლაბლაბლაბლა..."<br />მე ვიყავი წლინახევრის და მესმოდა ყველაფერი კარგად, ძალიან კარგად...<br />ვიცი, რომ არ გჯერათ, მარა მე მართლა წლინახევრის &nbsp;ვიყავი<br />და<br />მე მართლა მახსოვს ეს ამბავი...<br />მახსოვს, რომ არ ვიცოდი რას ნიშნავდა სულხანსაბა<br />არ ვიცოდი რას ნიშნავდა ლუდოვიკო<br />და<br />კატის კნავილს შეიძლება ვხვდებოდი კიდევაც,<br />მაგრამ<br />მთელი ჩემი წლინახევრიანი არსებობით განვიცდიდი ამ სტროფს<br /><br /><div style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: small;">"<span class="Apple-style-span" style="line-height: 17px;">რამდენს აფასებ მაგ პატარას?-ჰკითხა სპარსულად</span></span></div><div style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif; margin-bottom: 10px; padding: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; line-height: 17px;">საბამ სპარსელს და მოუთმენლად ელოდა პასუხს.</span></div><div style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; line-height: 17px;"></span></div><div style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif; margin-bottom: 10px; padding: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; line-height: 17px;">უი, ქართველი მეგონა და სპარსი ყოფილა!-</span></div><div style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; line-height: 17px;"></span></div><div style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif; margin-bottom: 10px; padding: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; line-height: 17px;">წარმოსთქვა ბალღმა,- ყური მოჰკრა რა საბას სპარსულს.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" />არა, პატარავ, ქართველი ვარ, ქართველი, გესმის?!</span></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; line-height: 17px;"><span style="background-color: white;"></span></span></div><div style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif; margin-bottom: 10px; padding: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; line-height: 17px;">უი, დედასთან წამიყვანე, წამიყვან, ძია?</span></div><span class="Apple-style-span" style="color: #555555; font-family: Verdana,'BitStream vera Sans',Helvetica,sans-serif; font-size: small; line-height: 17px;"><span style="background-color: white;"></span></span><br /><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana,'BitStream vera Sans',Helvetica,sans-serif; font-size: small; line-height: 17px;">საბას ცრემლები მოეძალა,- ატირდა კაცი,-</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana,'BitStream vera Sans',Helvetica,sans-serif; font-size: small; line-height: 17px;">თავის ბალღობა გაახსენდა, თავის ტანძია." </span></div><span class="Apple-style-span" style="color: #555555; font-family: Verdana,'BitStream vera Sans',Helvetica,sans-serif; font-size: small; line-height: 17px;"><span style="background-color: white;"></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #555555; font-family: Verdana,'BitStream vera Sans',Helvetica,sans-serif; font-size: small; line-height: 17px;"><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">განვიცდიდი, იმიტომ რომ ჩემი სამყარო მაშინ მხოლოდ დედაჩემი იყო</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">და</div><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">ეს ლექსი კი რაღაც ამოუცნობელ შიშს ბადებდა,</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">ჩემს სამყაროსთან განშორების შიშს...</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">ჰხოდა მახსოვს ერთხელ, &nbsp;სწორედ მაშინ როცა წლინახევრის ვიყავი,</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">დედამ ლექსის მოყოლა შეწყვიტა სწორედ იმ ადგილას "უი დედასათან წამიყვანე..."</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">რადგანაც იფიქრა უკვე ჩაეძინაო</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">და</div><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">მე კი ჩემი წლინახევრიანი მოკლევადიანი ტვინით მეგონა, ალბათ დედას ლექსი დაავიწყდამეთქი</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">და</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">წამოვყავი თავი და შევახსენე "წამიყვან ძია?"...</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">ასე წარმოვთქვი პირველი ფრაზა დამოუკიდებლად...</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">და ეს იმხელა შოკაჟიოტაჟი იყო ოჯახში, რომ წამომახტუნეს და &nbsp;ყველა მეხვეწებოდა გაიმეორე კიდევ გაიმეორეო</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">და</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">მე კი ვფიქრობდი გა20ებული, რა უნდა ნეტავ ამ ხალხს ჩემგანმეთქი,....</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;"><br /></div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">ასე დაიწყო ჩემი მახსოვრობა...</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;"><br /></div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">მახსოვრობა, რომელიც &nbsp; ზოგჯერ ისეთი სიმძაფრით და არც თუ ისე ადგილიან ადგილას წამოჰყოფს ჰხოლმე თავს, რომ ჩამაფიქრებს ისევე როგორც მაშინ, რა უნდა ნეტავ ამ ხალხსთქო...</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;"><br /></div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">ჰხოდა დღესაც კიდევ ერთხელ გამახსენდა ეს ლექსი</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">ოღონდ არა იმ სტროფის გამო...</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;"><br /></div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">ახლა როცა, აღარ ვარ წლინახევრის,</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">როცა ჩემი სამყარო გაფართოვდა და გასცდა დედაჩემს,</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">როცა უკვე ხალხს ჩემი ჩუმად ყოფნა უფრო უკვირს, ვიდრე ლაპარაკი,&nbsp;</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">როცა უკვე ზღაპრებს ძილის და არამარტო ძილის წინ დედაჩემის ნაცვლად ტელევიზორიდან ჟურნალისტები და პოლიტიკოსები მიყვებიან,</div><span style="color: black;"></span><div style="background-color: white; color: black; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">ისევ ვიმეორებ გულში მუხრან მაჭავარიანის იმავე ლექსს, საიდანაც ჩემი მახსოვრობა იწყება</div><span style="color: black;"></span></span><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #555555; font-family: Verdana,'BitStream vera Sans',Helvetica,sans-serif; font-size: small; line-height: 17px;">და ისევ მგონია, რომ ჩემს ახალ მეზღაპრეებს, რომლებიც ძალიან ცდილობენ, შექმნან ჩემი სამყარო, დაავიწყდათ ეს ლექსი, ოღონდ დაავიწყდათ ამ ადგილას...</span><br /><div style="color: black;"></div><div><div style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif; margin-bottom: 10px; padding: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; line-height: 17px;">'ხალხს ხმა დაუკარგა მეფის სიყრუემა,-</span></div><div style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; line-height: 17px;"></span></div><div style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif; margin-bottom: 10px; padding: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; line-height: 17px;">მეფეს ხალხზე უფრო კატა ეცოდება.</span></div><div style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; line-height: 17px;"></span></div><div style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif; margin-bottom: 10px; padding: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; line-height: 17px;">ხელმწიფემ საბას ნაუბარი მოისმინა რა;</span></div><div style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; line-height: 17px;"><span style="background-color: white;"></span></span></div><div style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif; margin-bottom: 10px; padding: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small; line-height: 17px;">ოჰ, ოჰ … ოჰ …ოჰო- თქვა და თითქოს კიდეც ინანა,</span></div><div style="color: black;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana,'BitStream vera Sans',Helvetica,sans-serif; line-height: 17px;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: small;"></span><span style="background-color: white; font-family: Verdana,sans-serif; font-size: small;"></span></span></div><div style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif; margin-bottom: 10px; padding: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana,'BitStream vera Sans',Helvetica,sans-serif; line-height: 17px;"><span style="font-size: small;">მაგრამ ამითი არაფერი გამოვიდა რა</span></span></div><span class="Apple-style-span" style="color: #555555; font-family: Verdana,'BitStream vera Sans',Helvetica,sans-serif; line-height: 17px;"><span style="color: black;"></span><span style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; font-size: small;"></span><span style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif; font-size: small;"></span></span><br /><div style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif; margin-bottom: 10px; padding: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #555555; font-family: Verdana,'BitStream vera Sans',Helvetica,sans-serif; line-height: 17px;"><br /></span></div><span class="Apple-style-span" style="color: #555555; font-family: Verdana,'BitStream vera Sans',Helvetica,sans-serif; line-height: 17px;"><span style="color: black;"></span><span style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; font-size: small;"></span><div style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif; margin-bottom: 10px; padding: 0px;"><br /></div><span style="color: black;"></span><span style="color: black; font-family: Verdana,sans-serif; font-size: small;"></span><div style="background-color: white; color: black; font-family: Verdana,sans-serif; margin-bottom: 10px; padding: 0px;">შევახსენო გაგრძელება? რა აზრი აქვს....</div><span style="color: black; font-size: small;"></span><div style="background-color: white; margin-bottom: 10px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><br /></div><div style="background-color: white; margin-bottom: 10px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><br /></div></span><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #555555; font-family: Verdana,'BitStream vera Sans',Helvetica,sans-serif; line-height: 17px;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-nQP1PzNtFcY/To9CXaXIDoI/AAAAAAAAA6Y/9Tz8Y1NnmY0/s1600/tumblr_ljpid4hxJY1qbi8ajo1_1280.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="218" src="http://2.bp.blogspot.com/-nQP1PzNtFcY/To9CXaXIDoI/AAAAAAAAA6Y/9Tz8Y1NnmY0/s320/tumblr_ljpid4hxJY1qbi8ajo1_1280.jpg" width="320" /></a></div><div style="margin-bottom: 10px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 10px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 10px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><br /></div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-4204843614735359876?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-56926796932045012082011-09-27T13:58:00.000-07:002011-09-27T13:58:18.788-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">უნდა მოვიფიქრო როგორ ვიცხოვრო.....</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-mERRXhusGew/ToI4tVXDUlI/AAAAAAAAA6Q/xUWEVTfOOFc/s1600/183836_202430183106313_180982128584452_876004_4071883_n_large.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="238" src="http://2.bp.blogspot.com/-mERRXhusGew/ToI4tVXDUlI/AAAAAAAAA6Q/xUWEVTfOOFc/s320/183836_202430183106313_180982128584452_876004_4071883_n_large.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-5692679693204501208?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-61703479027533339452011-09-08T11:32:00.000-07:002011-09-08T11:32:35.735-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-16sAg5Y1zoA/TmkIhHYKUVI/AAAAAAAAA6M/Uo_jOjabhsE/s1600/4177928-cute-red-hair-girl-sleeping-vector-illustration.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="264" src="http://4.bp.blogspot.com/-16sAg5Y1zoA/TmkIhHYKUVI/AAAAAAAAA6M/Uo_jOjabhsE/s320/4177928-cute-red-hair-girl-sleeping-vector-illustration.jpg" width="320" /></a></div>"ჰხაერი ყველასია" - &nbsp;თქვეს რუსებმა და ქართული საჰაერო სივრცე დაარღვიეს...<br />'ქართული საჰაერო სივრცე"<br />ჰხეხ<br />ჰხაერი თუ ხარ და სივრცე თუ ხარ ქართული ან რუსული ან თურქული ან უზბეკური<br />როგორ ჰხარ ნეტავ<br />მმ<br />ნეტავ ქართულ საჰაერო სივრცეს რუსეთში გადაჰაერსივრცება თუ უნდა<br />ვიზა უნდა ჰქონდეს და ამბავი<br />თუ თავისუფლად შეუძლია გადასვლა<br />ნეტავ<br />ნეტავ<br />ნეტავ<br />აბსურდები<br />მიყვარს აბსურდები<br />და<br />კიდევ უფრო ჩემი აბსურდები...<br />აი სერიოზული სახით რომ ვზივარ და რაღაცას ვაკეთებ სერიოზულს<br />და<br />უცბაშად სიაბსურდულგრძნობე შემომაწვება...<br />ანდაც უარესი... წამის მეათასედებში საკუთარ თავს ისეთ აბსურდულ ფიქრებში რომ გამოიჭერ<br />რომ<br />მერე რაც არ უნდა უარყოს, არა არა ისე შემომაფიქრდაო<br />მაინც გა20ებული რომ ჰხარ...<br />ჰხოდა ეგრე... მიყვარს მეთქი ჩემი აბსურდები<br />და<br />რადგან მიყვარს, ე.ი. მწამს კიდევაც რადგან აბსურდია არა ისა...<br />ბსურდ, ბსურდ, ბსურდ...<br />და კიდევ აბსურდული კატეგორიები...<br />უბაშად დავაფიქსირე, რომ ადამიანები, რომლებიც ჩემთვის იყოფიან შემდეგ კატეგორიებად 1) რომლებიც მაინტერესებს და 2) რომლებიც არ მაინტერესებს, თავისთავად კიდევ იყოფიან ქვეკატეგორიებად 1ა) რომლებთან შეხვედრასაც გავურბივარ და 1ბ) რომლებთან შეხვედრასაც პირიქით, ხშირად ვცდილო და ეს ქვეკატეგორიაც კიდევ ქვექვეკატეგორიად იყოფა 1ბA) ადამიანები, რომლებთან შეხვედრაც მხოლოდ მაშინ მგვრის სიამოვნებას, თუ მხოლოდ მე და ის კონკრეტული ადამიანი ვხვდებით ერთმანეთს და 1ბB) ადამიანები, რომლებთანაც საერთო ენას ვერანაირად ვპოულობ, თუ მესამე, ნებისმიერი მესამე ადამიანი არ იქნება ჩვენთან 1ად...<br />:სპყ:<br /><br />ჰხოდა &nbsp;როგორც ვთქვი წამის მე22947294ებში ეს დაყოფკატეგორიობა რომ ჩამოვაყალიბე ტვინის რომელიღაც უჯრედში, იმავე წამს, ჩემთვის საინტერესო ადამიანები თავისთავად გადანაწილდნენ ამ ჯგუფებში და ყველაფერი თითქოს ისევ დალაგდა, თუმცა აზრი: რატომ ამდენი უკიდურესობაა, მაინც ისა...<br /><br />ჰხოდა ქალი მუშაობს ჩემთან ერთი, ზუსტად არ ვიცი 85 თუ 86 წლის...<br />მუშაობს რა... კვირაში ერთხელ მოდის დილის 9 საათზე, ჯდება და მერე სადღაც 3 საათისათვის მოაკითხავს ჰხოლმე შვილი და მიჰყავს...<br />ჰხოდა როგორც უკვე ვთქვი &nbsp;85 თუ 86 წლისაა... ანუჰხთ იმ ასაკში, ყველანაირი ლოგიკით რომ აღარ უნდა მუშაობდეს, მაგრამ კანონი ჰხომ იმიტომ არის რომ ისაო....ჰხოდა რა მოსატანია ლოგიკა და კანონი იმ &nbsp;დროს, როდესაც 86 წლის ხარ და ყოველ დილით გაღვიძებისას ფიქრობ, ვაა კიდევ გავიღვიძეო და როცა მეორე აზრი ის არის, ნეტავ უნდა მიხაროდეს თუ მწყინდეს ისევ რომ გავიღვიძეს, რაღას ვაკეთებ, რისთვისღა ვცოცხლობო და ამ დროს რა მოსატანია ლოგიკა, რა მოსატანია კანონი... ქალს სჯერა, რომ კიდევ ისა... &nbsp;რა დებილური სიტყვაა "საჭირო"..<br />ჰხოდა უცბასად დავაფიქსირე, რომ ორშაბათი დღეების მეშინია, იმიტომ რომ ეს ქალი მოვა და ისეთი ბოდიშისნარევი სახით შემომხედავს, მაპატიე, რომ ისევ მოვედი და ისევ ცოცხალი ვარო, ჰხო ეგეთი სახით თორემ თქმით რა თქმა უნდა არაფერს ამბობს და ათასში ერტხელ თუ იტყვის შეგაწუხეთო... არადა &nbsp;ზოგჯერ როგორ მინდა ჰხოლმე ავდგე და უბრალოდ ჩავეხუტო ძალიანძალიან.... ჩემს შვილიშვილს ჰგავხარო ერთხელ მითხრა და მე კიდევ უბრალოდ გავუღიმე იმის სანაცვლოდ, რომ მეთქვა თქვენ კიდევ ბებიაჩემს ჰგავხართ, რომელიც ზოგჯერ და ხშირზოგჯერ მგონია, რომ ამ ქვეყანაზე ყველაზეყველაზე ძალიან მიყვარს....არადა რომ მეთქვა, ჰხომ გაუხარდებოდა... ალბათ კი... და საერთოდაც, ყველასთვის ის რომ მეთქვა რა დადებითსაც მათზე ვფქირობ ჰხომ გაუხარდებოდათ და სულ ცოტა ხნით მაინც იქნებოდნენ გახაებულდადებითადდამუხტულები... არადა რა ადვილი გამოსახატია აგრესია... აი უცბაშად ბრახ და მაშინვე, ერთი მზერით აგრძნობინებ ადამიანს რომ გაქრი ახლაო..<br /><br />პირდაპირ ყურებით, ცას ვერ ვუყურე, ცაში ყურებით წინ რა ხდება არ ვიცი...<br />მე კიდევ ორივე მინდა<br />თან ერთდროულად...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-vWNZJkQD6ug/TmkIZOtx_JI/AAAAAAAAA6I/EDlCZR0kVnk/s1600/339956_2193249843714_1621214963_2268666_2104517197_o.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-vWNZJkQD6ug/TmkIZOtx_JI/AAAAAAAAA6I/EDlCZR0kVnk/s320/339956_2193249843714_1621214963_2268666_2104517197_o.jpg" width="309" /></a></div><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-6170347902753333945?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-19245837039306758472011-08-24T09:29:00.000-07:002011-08-24T09:45:28.316-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-dViDxDCZp6g/TlUqbY5wlgI/AAAAAAAAA6E/b-Cq1iG1pug/s1600/rewire%252Cfun%252Cfunny%252Cgr8%252Chumor%252Cabstract-927c59b5afc5d273709673313ae41314_h.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-dViDxDCZp6g/TlUqbY5wlgI/AAAAAAAAA6E/b-Cq1iG1pug/s320/rewire%252Cfun%252Cfunny%252Cgr8%252Chumor%252Cabstract-927c59b5afc5d273709673313ae41314_h.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644464358008329730" /></a> <br />რა შუაშია ფოსფორის შუქი<div>საფლავი ღამით ზოგიერთი ანათებს მხოლოდ</div><div>ო</div><div> <br /></div><div>კი არა და</div><div> <br /></div><div>რაღაც ეგეთი...</div><div> <br /></div><div>ანუიჰხთ</div><div>რა შუაშია გავლენები...</div><div>არადა როგორ არ არის შუაში...</div><div>მმმ</div><div> <br /></div><div>უცნაურია უცნაური შეგრძნება</div><div>უცნაური ანუჰხთ ვერნაცნობი</div><div>ვერნაცნობი ანუჰხთ არახშირი..</div><div>მმმ რაც იშვიათია ყველაფერი უცნაურია?</div><div>რეავიცი რეავიცი</div><div>ავირიე....</div><div>არა კი არ ავირიე, უბრალოდ ისა....</div><div>სიზმარს რომ ხედავ და რეალობა რომ გგონია და რომ ვერ იღვიძებ და ცდილობ და მაინც ვერ იღვიძებ და ძილბურანში უცნაური შეგრძნება რომ გაქვს მანამ სანამ არ მიხვდები რომ ვერც გაიღვიძებ იმ მარტივი მიზეზის გამო რომ ის სიზმარი რომლიდანაც გამოფხიზლება გინდა რეალობაა და უკვე გაღვიძებულს კიდევ ვერ გააღვიძებ თუ არ ის...</div><div>მიყვარს დილაობით წიგნის კითხვა</div><div>დილაობით იმიტომ რომ</div><div>სანამ გონებას ყავა, გონების მტერი, გააღვიძებს</div><div>ყველაფერი სხვანაირია</div><div>და</div><div>შეგრძნებებიც სხვანაირია</div><div>და</div><div>ის წიგნიც სხვანაირია რომელსაც კითხულობ....</div><div>მაგრამ როცა უკვე საღამოა და</div><div>დღის დოზა დიდია შენში</div><div>და</div><div>ყავის დოზაც დიდია შენში</div><div>და</div><div>გადაღლილობაც დიდია შენში</div><div>და</div><div>წიგნი ისევ ისე მოქმედებს შენზე</div><div>როგორც დილით ყავისდოზამიუღებელზე</div><div>ე.ი. ისა....</div><div> <br /></div><div>არადა მაინც უცნაურია, როცა კითხულობ ნახევრად ფანტასტიკური ჟანრის წიგნს სადაც წიგნის ერთი არარეალური პერსონაჟი წიგნის მეორე ნახევრად რეალური პერსონაჟისგან გამუდმებით ღია ბარათებს ღებულობს და უცბაშაც წიგნში ჩადებულ პატარა ფურცელს მოჰკრავ თვალს და წამის მეასედებში გაიფიქრებ რომ იქნებ იმ ნახევრად რეალურმა მეც მომწერა წერილი და მეც ისეთივე არარეალური ვარ როგორც ის ო</div><div>კი არა და</div><div>ვინ დამარწმუნებს რომ მეც სხვისი წარმოსახვის ნაყოფი არ ვარ,</div><div> სხვის გონებაში მცხოვრები</div><div> სხვისი ნააზრევი</div><div> სხვისი ფიქრი </div><div>ან</div><div> უფრო უფიქრობა</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-1924583703930675847?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-86921538668740847472011-08-18T00:48:00.000-07:002011-08-18T02:14:05.685-07:00ასეთი ჩვევა მაქვს<div>როცა რაღაც კონკრეტულის მეშინია,</div><div>უნდა დავდგე და გაფართოებული თვალებით ვუყურო დიდხანს</div><div>დიდხანს</div><div>დიდხანს</div><div>სანამ</div><div>არ გადამაშინდება....</div><div> <br /></div><div>ბავშვობაში, როგორც ყველა ბავშვს, მეც მეშინოდა სიბნელის....</div><div>დარწმუნებული ვიყავი რომ,</div><div>საწოლის ქვეშ ღამრამობით ვიღაც იყო შემძვრალი</div><div>და</div><div>ფარდის იქიდან</div><div>ვიღაცის შავი ხელი მოჩანდა...</div><div> <br /></div><div>ვფიქრობდი რომ საბნის თავზე გადაფარვა და დამალვა უარესი იყო</div><div>ამიტომაც ვძვრებოდი საწოლის ქვეშ ვინ იცის რამდენჯერ ღამე და </div><div>რამდენჯერ ვწევდი ფარდას რომ დავრწმუნებულიყავი არავინ იყო....</div><div> <br /></div><div>ჰხოდა რატომ გამახსენდა...</div><div> <br /></div><div>ბავშვი მოიყვანეს დღეს საავადმყოფოში</div><div>6-7 წლის</div><div>თავის ტვინის სიმსივნეთი</div><div> <br /></div><div>ვიცოდი რომ არ უნდა გავსულიყავი გარეთ</div><div>და</div><div>არ უნდა მენახა</div><div>მაგრამ რა თქმა უნდა მაშინვე გავედი და მაშინვე ვნახე...</div><div> <br /></div><div>საკაცეზე იწვა და ტიროდა წამიყვანეთო</div><div> <br /></div><div>ახლა ვიცი რომ ამ ბავშვის სახე დიდხანს არ დამავიწყდება</div><div>და</div><div>როცა დროდადრო შემომახსენდება</div><div>გული ისევ ისე დამიმძიმდება</div><div>როგორც</div><div>ახლა</div><div>ამ წუთას...</div><div> <br /></div><div>ვიცი მაგრამ ისიც ვიცი რომ</div><div>ცნობისმოყვარეობა</div><div>თუ როგორი იყო ეს ბავშვი</div><div>უფრო დიდხანს გამყვებოდა</div><div>და</div><div>უფრო დიდხანს დამტანჯავდა</div><div>ვიდრე</div><div>არცოდნა....</div><div> <br /></div><div>ამიტომაც ვეძებ კითხვებზე პასუხებს</div><div>თუნდაც ეს პასუხები ისა....</div><div> <br /></div><div> <br /></div><div> <br /></div><div> <br /></div><div> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-8692153866874084747?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-26660802129559415902011-07-30T13:36:00.000-07:002011-07-30T13:46:48.610-07:00სინას მთაზე ამსვლელი ათასობით ადამიანიდან<div>ყოველი მეორე გიდს ერთსა და იმავეს ეკითხებოდა</div><div>"აბა რომელ ადგილას გამოეცხადა მოსეს უფალი და დაწერა 10 მცნება"ო</div><div>ჰხალხის უმრავლესობა ჩემი ჩათვლით, კონკრეტულად იმ ადგილის სანახავად ვიყავით მისული...</div><div><br /></div><div>გიდმა გვითხრა, არავინ იცის სად მოხდა ეს</div><div>ცხადია რომ სადღაც აქ,</div><div>ამიტომ ყურადღებით იყავით, ყური დაუგდეთ საკუთარ გულს</div><div>და</div><div>სადმე, რომელიმე ადგილას, თქვენვე მიხვდებით სად იყო ეს ამბავი ო</div><div>2-3 საათიანი ასავლელი გზა ერთი და იგივე პეიზაჟისაგან შედგებოდა</div><div>ერთნაირი კლდეებით და ქვებით</div><div>არაფრით განსხვავებული ერთმანეთისგან....</div><div>არაფერი ისეთი ნიშანი რომ მიმხვდარიყავი იქ არა, აქ ო..</div><div>სხვა რა გზა მქონდა</div><div>დავუგდე ყური საკუთარ თავს</div><div>და</div><div>ცოტა ვიარე თუ ბევრი ვიარე</div><div>ერთ სხვისგან არაფრით განსხვავებულ ადგილას გავჩერდი და ვთქვი რომ ალბათ აქ იყომეთქი...</div><div><br /></div><div>ჰხოდა ახლაც მიყურადებული ვარ</div><div>ერთმანეთუსგან არაფრით განსხვავებულ დღეებში ველოდები ჩემი თავი როდის მეტყვის ეს სწორედ ის დღეა ო...</div><div><br /></div><div><br /></div><div>ჯერჯერობით დუმს...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-2666080212955941590?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-49377982716105202322011-07-13T11:36:00.000-07:002011-07-13T12:17:44.485-07:00<b>ქვემოთ მოცემულია ნამდვილი ისტორია</b><div><b>წაიკითხეთ ტექსტი და გამოყავით მთავარი ქვეპუნქტები</b></div><div><b>დაახასიათეთ მთავარი გმირები</b></div><div><b>და</b></div><div><b>ჩამოაყალიბეთ ფსიქოლოგიური პორტრეტები </b></div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" >ტექსტი</span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>სამსახურიდან დაახლოებით 6ის ნახევრისათვის გამოვედი. 6 საათი პიკისაათთან ასოცირდება და გადაჯეჯგილ ქუჩებთან და ვიფიქრე სანამ ჰხალხი სამსახურებიდან გამოსულა ცოტა უფრო თავისუფალ ქუჩაში ვიარომეთქი, სად მაქვს სიცხეში და საცობებში დგომის თავი ... :შ</div><div><br /></div><div>გავაჩერე პირველივე ტაქსი. საერთოდ, როცა მეჩქარება არ ვუყურებ როგორი ტაქსია და როგორი მძღოლი ზის და ბლაბლა... არა, როცა არ მეჩქარება მაშინაც არ ვუყურებ ჰხოლმე, მარა ახლა მითუმეტეს.... მოკლედ, გავაჩერე ტაქსი და ტაქსის მძღოლს რომ შევხედე, უცბაშად კინაღამ გადავიფიქრე წასვლა... მარა მაინც ჩავჯექი, რა დროს არჩევა იყო...</div><div><br /></div><div>ტაქსის მძღოლი იყო ტიპური ქართველი ძველი ბიჭი. შავი სათვალეებით მოღრუბლულ ამინდში, შავი მაისურით და ოდნავ მოშვებული წვერით... ტაქსში ჩართული იყო რადიო პალიტრა, შალვა რამიშვილის გადაცემა... ეტყობოდა დიდი ინტერესით უსმენდა... დროდადრო მეუბნებოდა, ჰხედავ დაია რა დღეშია ქვეყანაო : D</div><div><br /></div><div>მოკლედ შუა გზაში ამ ძველმაბიჭმა ტაქსის მძღოლმა ბენზინის ჩასხმა გადაწყვიტა მანქანაში და აი აქ იწყება ყველაზე საინტერესო: D ბენზინს ვინც ასხამს რა ჰქვია იმას? სტაიანჩიკი კი არა... მმმ... მოკლედ რაც ჰქვია... ჰხოდა ეს ბენზინის ჩამსხმელი ბიჭი იყო ამ ტაქსის მძღოლზე უფრო ძველი ბიჭი... კარები გამოგვიღო და რა გინდა ძმა ო იკითხა... ჩემმა ტაქსის მძღოლმა ჯერ 10 ლარის პრემიუმი მოითხოვა, ცოტა ხანში კი გადაიფიქრა და არა 10 ლარის არა, 15 ლარისო... ჰხოდა ამ სახელირომარვიცი იმან ჰკითხა ეგეც პრემიუმი თუ სხვა რამეო და ქუთეისელმა ძველმა ბიჭმა ტაქსის მძღოლმა 10 ლარის პრემიუმი თუ მინდოდა 15 ლარის სუპერი ჰხომ არ მომინდებოდა ბიჭო! ო ... </div><div>ჰხოდა დაიწყო და რა დაიწყო.... უცბაშად ახტა და დახტა ეს ბენზინის ჩამსხმელი, მერე რომ გამიმეორო მაგით რამე დაგემართებაო, ვაიო, ვუიო.,.... ვისა ჩემი, ვის აკადრე სიტყვის შებრუნებაო და მე ამ დროს ვზივარ შუაში, ნახევრად გაღიმებულგაოცებული და ჰხან ერთს შევყურებ ჰხან მეორეს...</div><div><br /></div><div>მოემზადეთ,აქ იწყება მეორე ყველაზე საინტერესო :|</div><div><br /></div><div>ხმაურზე გამოვიდა ამ ბენზინგასამართისადგურის მენეჯერი (ჩაცმულობით მენეჯერი).. რა ჰხდება და ხმაურია ო და ამ ძველმაბიჭმატაქსისმძღოლმა, თქვენ ვინღა ჰხართ, როგორ მოგმართოთო და ამ მენეჯერმა, თავისდა საუბედუროდ, სახელთან ერთად გვარიც დაასახელა!!! გვარი იყო აზერბაიჯანთურქულქურთული... რაღაც მამედოვი ან ასლანოვი ან რაღაც მაგდაგვარი... </div><div><br /></div><div>ჰხოდა ყველასგან უეცრად ესძვეკიბიჭიქატსისმძღოლი, გადმოვიდა მანქანიდან და ამ მენეჯერს სახეში დაარტყა:||| თან მეორე ჰხელით პასოპორტი ამოიღო და ცხვირზე მიაფარა, კარგად დააკვირდი ეროვნებაში ქართველი რომ მიწერია და სანამ რამეს იტყოდე გაიხსენე რომ შენ თათარი ჰხარ და მე ქართველიო O_O</div><div>ერთ დარტყმას მეორე მოჰყვა</div><div>მეორეს მესამე</div><div>ბილწსიტყვაობისთვის სამწუხაროდ არავის აჯარიმებენ, თორემ საქართველოს ბიუჯეტი გადაასმაგდებოდა :შ</div><div><br /></div><div>ჰხოდა ერთი კი ვიფიქრე რა ვქნა, სხვა ტაქსში ჰხომ არ გადავჯდემეთქი, მარა მერე მივხვდი რომ მთელი რისხვა ახლა ჩემი მისამართით წამოვიდოდა და ამიტომ გამოვაღე კარები და დავიწყე ყვირილი, რა დროს ჩხუბია, მაგვიანდებათქო :საყვარელიჰხათო:</div><div>ვინ მომისმინა : D</div><div>ჩემი კივილი დარჩა ხმად მღაღადებლისა უდაბნოსა შინა ო თუ რაღაც...</div><div><br /></div><div>ნუ მერე როგორც ხდება ჰხოლმე, მოვარდა დაცვა</div><div>ჩატენეს ჩემი ტაქსის მძღოლი მანქანაში</div><div>მანამდე გაცვალეს ნომრები და გააიასნეს რომ ჰხვალ კაი ბიჭებთან გაირჩევა ეს ამბავი და გინებების კორიანტელი გაგრძელდა მანქანაში, ტექსტით " თქვენთან ბოდიში, ჩემო დაია მარა მე მაგის ასე და ისეო....</div><div><br /></div><div>ჰხოდა ამ ტაქსის მძღოლმა მითხრა, მაგ ვიღაც თათარს მე ტაქსისი მძღოლი ჰხომ არ ვგონივარო(:შ) ... 10 წელი სპეცრაზმელი ვიყავიო(აშკარად იქნებოდა, დარწმუნებული ვარ რომ არ მოიტყუა), ჰხოდა 2008 ში ცხინვალში ტყვია მომხვდა მუხლში და დავკოჭლდი და სპეცრაზმში ასეთი ვის ვჭირდები ო ... და ეს ყველაფერი ვისი ბრალია? რა თქმა უნდა იმისიო რა ჰქვია... გვარსა და სახელს არ დავასახელებ...</div><div><br /></div><div>ამასობაში მივედი დანიშნულების ადგილას, გადავიხადე ფული და დამშვიდობებისას მითხრა ბოდიში ასე რომ მოხდა, მარა მაგას მე მაინც შევხვდები და დედისასედაისე ვუზამო... </div><div><br /></div><div>ასე დასრულდა ეს ისტორია</div><div> </div><div>მე წავედი ვჭამე 4 ნაყინი, ის წავიდა და ან გაუარა ან არ გაუარა...</div><div><br /></div><div>ჰხოდა თქვენი არ ვიცი, მაგრამ ამ ამბავის მიმართ უცბაშად ერთმანეთის საწინააღმდეგო რამდენიმე გრძნობაემოცია გამიჩნდა...</div><div>ისეთი, საბოლოო ჯამში, საერთოსახალხო სიბრალულში რომ გადამეზარდა</div><div>და</div><div>რაღაცნაერად კიდევ ერთხელ მივხვდი რომ არ არსებობს ერთი სიმართლე...</div><div>და</div><div>კიდევ მივხვდი, რომ...</div><div>მაგრამ მე უფრო ის მაინტერესებს თქვენ თუ მიხვდით რამეს :შ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-4937798271610520232?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-41153738785600444102011-07-09T00:47:00.000-07:002011-07-09T00:56:57.141-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-pCb0hLl5j5U/ThgJeaPtu4I/AAAAAAAAA58/8cTPyjFPAIw/s1600/IMG_0554.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-pCb0hLl5j5U/ThgJeaPtu4I/AAAAAAAAA58/8cTPyjFPAIw/s320/IMG_0554.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5627258152445393794" /></a><br />9 ივლისია 11:47 საათი<div>ყველა წესის და კანონის მიხედვით</div><div>ახლა მე უნდა ვიყო აბუდელაურების ტბებთან</div><div>არა ტბებთან არა</div><div>მწუნე ტბასთან</div><div>კარავი უნდა იყოს გაშლილი</div><div>პარალონი ეფინოს მიწაზე</div><div>და</div><div>უნდა თვალებდახუჭული შევცქეროდე მზეს...</div><div>ყველა წესის და კანონის მიხედვით!</div><div>მაგრამ მე ჰხომ იმიტომ ვარ მე რომ</div><div>წესები</div><div>და</div><div>კანონები ისა....</div><div><br /></div><div>ჰხოდა ახლა 9 ივლისია</div><div>11:49 საათი</div><div>მე არ ვარ აბუდელაურების ტბებთან</div><div>მიწაზე არ ვწევარ</div><div>და</div><div>არ შევცქერი მზეს...</div><div><br /></div><div>სახლში ვარ</div><div>თბილისში..</div><div>იატაკზე ვზივარ</div><div>და</div><div>მზის ნაცვლად მონიტორს შევცქერი...</div><div><br /></div><div>კომპიუტერში ჩართულია ხევსურული სიმღერები</div><div><a href="http://www.youtube.com/watch?v=SB6232xtss4&amp;feature=share">http://www.youtube.com/watch?v=SB6232xtss4&amp;feature=share</a></div><div>და ოთახში სიდუმილეში ვიღაც მღერის</div><div>მივდივარ, მივყვები ჭიუხში მთასვლელებს</div><div>ო</div><div><br /></div><div>ვუსმენ და არ დაიჯერებთ</div><div>სუნს ვგრძნობ</div><div>დეკას სუნს</div><div><br /></div><div> </div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ჩემი ხევსურეთი ჩემთან მოვიდა, თვითონ &lt;3</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-4115373878560044410?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-79531932190577231452011-06-30T12:45:00.000-07:002011-06-30T13:10:32.443-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/--CJ6DfcSU0c/TgzYFs26m9I/AAAAAAAAA50/Ux9kZoeB6wc/s1600/1702553_21880813.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 235px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/--CJ6DfcSU0c/TgzYFs26m9I/AAAAAAAAA50/Ux9kZoeB6wc/s320/1702553_21880813.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624107627131345874" /></a><br />ერთხელ ერთი ემოცია გაიზარდა<div>გაიზარდა</div><div>გაიზარდა</div><div>და</div><div>თავის კანში ვეღარ დაეტია....</div><div> ახტა/დახტა</div><div><div>და</div><div>გარშემო ვერავინ რომ ვერ იპოვნა</div><div>ერთ ბავშვში ჩახტა...</div><div>მას შემდეგ ამ ემოციამ ბავშვის სახე მიიღო</div><div>და</div><div>ყველგან და ყოველთვის ამ ბავშვის სახით ეემოციურებოდა ჰხალხს...</div><div>ემოცია, როგორც დანარჩენი სხვა ემოციები, ფორმაცვალდებადი იყო</div><div>ამიტომ </div><div>ძნელი იყო მისი გავლა...</div><div>ერთი ნაემოციარს ის ის იყო უნდა გაევლო</div><div>რომ</div><div>უცბაშად ახალ სახეს ღებულობდა</div><div>და</div><div>მერე იმ თავსაც რომ მოსჭრიდი</div><div>კიდევ</div><div>სამი ამოსდიოდა....</div><div><br /></div><div>ყველაზე მეტად და ხშირხშირად ეს ემოცია</div><div>თავის </div><div>შესაძლებლობებს სიზმარში სცდიდა..</div><div><br /></div><div>გადასახლდებოდა ბავშვის სახეში</div><div>და</div><div>დარბოდა სიცილით ადამიანების სიზმრებში...</div><div>ადამიანებს ძილში ეღიმებოდათ და თვითონაც დასდევდნენ ბავშვს და იყო სიზმარი ჟIვილ-ხივილიანი</div><div>და</div><div>ის ის იყო რომელიმე ადამიანი თავის სიზმარში თავისივე დასიზმრებულ ბავშვს დაეწეოდა რათა გულში ჩაეკრა ან იქნებ თმებიც კი მოეჩეჩა</div><div>რომ</div><div>უცბაშად ემოცია მთლიანად ბავშვის თვალები ხდებოდა</div><div>და</div><div>თანაც რაღაცნაირად სხვებზე უფრო სევდიანსაყვადურიანი...</div><div>ისეთი, რომ ადამიანს ძილიდან ერთი მზერით გამოაგდებდა სიღვიძილეში</div><div>და</div><div>მერე გამოღვიძებულსაც არ ტოვებდა</div><div>და</div><div>გულს ჩაუთხრობდა და დაანაღვლიანებდა...</div><div><br /></div><div>ჰხოდა არ იცოდნენ ადამიანებმა რა აწყენინეს ასეთი ამ დიდ თვალება ბავშვს</div><div>და</div><div>სევდა უმანჭავდათ ზოგს ისედაც დამანჭულ სახეს...</div><div><br /></div><div>ადამიანებს ეშინოდათ დაძინების</div><div>და</div><div>კიდევ უფრო ეშინოდათ გამოღვიძების</div><div>რადგან შესაძლოა გამოღვიძებულნი ქუჩაში უკვე არასიზმრიან, თუმცა ნასიზმრად ბავშვს გადაყროდნენ</div><div>და</div><div>სიზმრიდან უსიზმრობაში გადმოსვლა ჰხო უფრო მარტივია</div><div>ვიდრე პირიქით...</div><div>ამიტომაც ისა...</div><div><br /></div><div>გადიოდა დღეები და თვეები და ბოლოს წლებმა გაირბინეს</div><div>თანაც </div><div>ხუთმა</div><div>ან</div><div>ოთხმა</div><div>ანდაც </div><div>სამმა</div><div>ან იქნებ </div><div>არც ერთმა...</div><div><br /></div><div>ჰხოდა ერთ დღესაც, როცა ადამიანების ნაწილს</div><div>ემოცია ჯერ კიდევ ახსოვდათ</div><div>მაგრამ</div><div>ბავშვის სახე</div><div>დროს გავლაში გაეტარებინა,</div><div>უცებ</div><div>ქუჩაში მიმავალ ადამიანს ეს ბავშვი შეხვდა თავისი დიდი თვალებით,</div><div>რომელიც არც კი იცოდა რომ ემოცია იყო...</div><div>ჰხოდა ადამიანი შეკრთა და</div><div>დაელოდა როდის გაეღვიძებოდა</div><div>მაგრამ</div><div>უკვე გაღვიძებულის გაღვიძება კიდევ უფრო რთულია</div><div>ვიდრე</div><div>ერთხელ გაღვიძებულის დაძინება</div><div>და</div><div>ამიტომ ადამიანიც იძულებული გახდა დალოდებოდა</div><div>როდის გახდებოდა სიზმარი რეალობა</div><div>და</div><div>როდის ჩასახლდებოდა ბავშვის ჯერ კიდევ გაღიმებულ თვალებში </div><div>ემოცია სახელად საყვედური</div><div>რომელიც</div><div>ამ სიედაც პატარა ადამიანს კდიევ უფრო დააპატარავებდა</div><div>და</div><div>ვინ იცის</div><div>იქნებ კუზის კი ამოსვლოდა...</div><div><br /></div><div>მაგრამ ბავშვმა ადამიანის დანახვისას თვალებში კიდევ უფრო მეტი ღიმილი შეუშვა</div><div>ვიდრე</div><div>მანამდე ჰქონდა</div><div>და</div><div>ადამიანის წლობით დასევდიანებული გული</div><div>გათბა </div><div>და</div><div>დაიწყო გალღვობა</div><div>და</div><div>მოისხა სიხარული</div><div>და</div><div>ბავშვთან შეხვედრისას მოსალოდნელი ემოციური შიში გაუშვა თბილ ქვეყნებში სამოგზაუროდ....</div><div><br /></div><div>ასე დაიბადა ახალი ემოცია</div><div>რომლის სახელიც ადამინმა ჯერ არ იცოდა</div><div>იმ </div><div>მარტივი მიზეზის გამო რომ</div><div>ამ მოვლენიდან</div><div>მოყოლებული</div><div>აქამომდე მას ჯერ არ დაუძინია</div><div>და</div><div>ნამდვილი ემოცია</div><div>ჰხო </div><div>ძილში მოდის</div><div>და</div><div>მერე ხდება</div><div>რეალური......</div><div><br /></div><div><br /></div><div>პ.ს. ნამდვილი ამბავი...........</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-7953193219057723145?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-23451254632965586692011-06-27T11:01:00.000-07:002011-06-27T11:16:00.109-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-s65VqbZraj8/TgjIwWYFsWI/AAAAAAAAA5s/JQjpbnOtk3s/s1600/0da844115cf8.png" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-s65VqbZraj8/TgjIwWYFsWI/AAAAAAAAA5s/JQjpbnOtk3s/s320/0da844115cf8.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622964867737956706" /></a><br />ვერ ვიტან ჩემს თავს დაიმედებულს...<div>იმედის პატარა ძაფს რომ ძლივს ჩაავლებს ჰხოლმე ფრჩხილს</div><div>და</div><div>მერე რომ თანდათან არღვევს თავის მომავალს</div><div>და</div><div>ისეთ დიდ აბლაბუდას გამოაცხობს,</div><div>რომ</div><div>თვითონვე იხლართება</div><div>და</div><div>იჯერებს , რომ</div><div>ამ ძაფით შესაძლოა ის ამოქარგოს,</div><div>რისი</div><div>არსებობაც თვითონვე არ სჯერა...</div><div><br /></div><div>ვერ ვიტან, ჩემს თავს უიმედოს</div><div>ყველა კოშკის ყველა კარი რომ ერთად ჩაეცხრაკლიტურება ჰხოლმე ცხვირწინ</div><div>და</div><div>გარს უვლის უმიზნოდ,</div><div>არც ლოდების შენგრევას ცდილობს</div><div>ზის</div><div>და</div><div>უმზერს</div><div>როდის ჩამოიშლება კედელი წყლის წყვეტივით,</div><div>როდის გალღვება </div><div>და</div><div>აორთქლდება....</div><div><br /></div><div>ვერ ვიტან ჩემს თავს ოქროს შუალედში</div><div>მყოფს</div><div>ისე რომ დატივტივებს დროში</div><div>თითქოს ზღვის ტალღებზე ნებივრობდეს</div><div>და</div><div>თითქოს</div><div>თავის ყველა უჯრედს ერთიანად გრძნობდეს</div><div>და</div><div>აკონტროლებდეს</div><div>რომ</div><div>მარჯვენა ნახევარსფერო</div><div>მეათასედისათასობით უფრო მძიმე არ აღმოჩნდეს</div><div>მარცხენაზე</div><div>და</div><div>არ გადაიხაროს...</div><div><br /></div><div>ვერ ვიტან ჩემს თავს, რომელიც ვერ იტანს თავის თავს</div><div>და</div><div>რომელიც ფიზიკის მასწავლებლივით დასტრიალებს დაფასთან გამოჩახებულს</div><div>რომ</div><div>ერთი პატარა შეცდომა მაინს დაინახოს</div><div>და</div><div>საშემოდგომო გამოაყოლოს....</div><div><br /></div><div>ვერ ვიტან ჩემს თავს, რომელიც ცდილობს</div><div>დამჯერი მოსწავლესავით კარგად მოიქცეს</div><div>და</div><div>გულდასმით მიაპყროს სასმენელნი საჩინონი იგი თვალთა, გულთა და ყურთა....</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ვერ ვიტან ჩემს თავს</div><div>დაბრძენებულს</div><div>გასულელებულს</div><div>დაჭკვიანებულს</div><div>დადუმებულს</div><div>ახმაურებულს</div><div>ცენტრში მდგომს</div><div>კუთხეში მიმალულს</div><div>თავს ათას კაცს შორის</div><div>და</div><div>თავს უდაბნოში მარტოდმარტო მყოფს</div><div>ბარში</div><div>ავდარში</div><div>წუიმაში</div><div>მზეში.............</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>....დაეყრდნო თავსა შენსა, რათა არ დაეცე</div><div>შეიყვარე თავი შენი ნუგეშისცემისთვის</div><div>და</div><div>ყოველ დილით, სალამ/ქალამი უთხარი თავსა შენსა</div><div>სიტყვა პასუხის გასაგონად....</div><div><br /></div><div>ბედნიერებაა რომ ვარსებობს</div><div>თორემ</div><div>მერე გენახათ თქვენ ნაღველი........</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-2345125463296558669?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-76223288910445062612011-06-24T15:14:00.000-07:002011-06-24T15:20:21.813-07:00O_O<div><br /></div><div>მკვდრეთით აღსდგა ჩემი მწუნე ბლოგი O_O</div><div><br /></div><div><br /></div><div>მე კიდევ ვუღალატე და სხვა ბლოგი გავიჩინე :\</div><div><br /></div><div><br /></div><div>ახლა იმ ბლოგს ვუღალატებ და ისევ ამასთან დავბრუნდები....</div><div><br /></div><div>მაგრამ ისიც რომ მენაანება მისატოვებლად ?!</div><div>ჰხუხთ...</div><div><br /></div><div>სხვა გზა არ არის</div><div>ამას უნდა დავუბრუნდე სამმუდამო თანაბლოგობისათვის</div><div>და</div><div>ის მეორე <a href="http://www.hxato.blogspot.com/">http://www.hxato.blogspot.com/</a> საყვარელბლოგი გავხადო</div><div>მარტო მოგზაურობის ამბებს დავწერ ჰხომე იქით</div><div>თუ არ დამეზარა და არ მივაგდე :\</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>კი არა და</div><div><br /></div><div><br /></div><div>დასკვნა : ყოველი კაცი ცრუ არს !</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>პ.ს. მით უფრო ქალი.....</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-7622328891044506261?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-12985173756195523882011-05-21T03:45:00.001-07:002011-05-21T04:18:20.153-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-czZQxX0RIMk/Tded5F7ec3I/AAAAAAAAA5g/_4xc--oe4wM/s1600/tumblr_lig79bvaNG1qdzakeo1_500.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-czZQxX0RIMk/Tded5F7ec3I/AAAAAAAAA5g/_4xc--oe4wM/s320/tumblr_lig79bvaNG1qdzakeo1_500.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5609125465082983282" /></a><br /><br />დღეა ისეთი, სულ რომ არ გეწერინებოდეს იძულებული ხარ დაწერო..<div>გარეთ წვიმს</div><div>ალბათ ვინმესთან შიგნითაც...</div><div>წვიმა არის ისეთი ისეთი რომ ფანჯარას აგაკრავს და გათვალთავლებინებს გარემოს</div><div>სახლში ვარ მარტო</div><div>სულ მარტო</div><div>და</div><div>არსად მიმეჩქარება..</div><div>გამოვიძინე, ანუჰხთ მე შემიძლია მეღვიძოს, ნერვებს კი სძინავთ...</div><div>ვზივარ იატაკზე</div><div>უფრო სწორად ბალიშზე </div><div>რომელიც იატაკზე დევს</div><div>ასე ბევრად უფრო კომფორტულია...</div><div>იატაკზევე მიდგას დიდი ჭიქით ყავა</div><div>თანაც ნალექიანი</div><div>აი მულტფილმებში რომაა, ოხშივარი რომ ამოდის და პირდაპირ ცხვირში გიღუტუნებს, ისეთი...</div><div>ვმაზოხისტობ</div><div>ვტკბები ყავის სურნელით და არ ვსვამ...</div><div>სადღაც ერთი სართულის ქვევით</div><div>თუ ერთი სართულის ზემოთ</div><div>მეზობლის აშკარად უნიჭო ბავშვი</div><div>ვიოლონოზე დაკვრას ცდილობს..</div><div>ვიღაც მანქანას აბუქსავებს ეზოში...</div><div>და ამ ყველაფერს ფონად ადევს წვიმის ხმა...</div><div>როგორ გინდა არ წერო</div><div>უნდა წერო</div><div>წერო</div><div>წერო</div><div>თოლია....</div><div><br /></div><div>წეროზე გამახსენდა, არასდროს მჯეროდა რომ წეროს მოჰყავდა ბავშვები</div><div>არც კომბოსტოში ვეძებდი და-ძმას</div><div>არც მაღაზიებში...</div><div>არ ვიცი რა მეგონა, მაგრამ რა არ მეგონა ვიცი...</div><div>პრინციპში ახლაც ასეა</div><div>არაფერი შეცვლილა</div><div>ვიცი რა არ ვიცი და რა ვიცი, ეგ არ ვიცი</div><div>ანუჰხთ</div><div>მძინავს, გამაღვიძეთ...</div><div><br /></div><div>ჰხვალ არა და</div><div>ზეგ არა და</div><div>მაზეგ არა და</div><div>იმის ჰხვალ</div><div>ჩემი დაბადების დღეა...</div><div>გავიზარდე<br />უკვე დიდი ხანია</div><div>მაგრამ</div><div>მაინც ვერ ვიგებ რატომ არ უყვართ ადამიანებს საკუთარი დაბადების დღე...</div><div>მიყვარს რომელია</div><div>თანახმა ვარ</div><div>4 დღე გადაბმულად მეძინოს რომ</div><div>მალე მოვიდეს &lt;3</div><div><br /></div><div>გონებაში სტუმრების სიას ვადგენ</div><div>ვადგენ რა</div><div>ვფიქრობ ვინ მოვა...</div><div>ჰხოდა აღმოვაჩინე, რომ ჩემი სტუმრების 80% ბავშვიანია...</div><div>მართლა გავზრდილვარ..</div><div>დედამიწა რომ ტრიალებს ღერძიც ტრიალებს თუ ღერძი ერთ ადგილას დგას და დედამიწა ტრიალებს?</div><div>და იქნებ მე ვარ ღერძი?</div><div>აშკარად ჩემს გარშემო რაღაცეები იცვლება</div><div>და</div><div>მე იგივე ვარ მარად და მარად</div><div>კი არა და</div><div>არა?</div><div>კაი....</div><div><br /></div><div><br /></div><div>გუშინ მზე იყო</div><div>მცხუნვარე...</div><div>ამინდი ჰხო ისე მოქმედებს ადამიანების ხასიათზე როგორც გამოძინება და მაძღარი კუჭი..</div><div>ჰხოდა მზე იყო და ქუჩაში ადამიანების 50% - ზე მეტი რაღაცნაირად გაღიმებული დადიოდა...</div><div>მოკლედ თბილისი იყო ისეთი საბჭოთა ფილმებში რომაა გადაღებული..</div><div>თავაზიანყველასყველაუყვარსხალხიანი</div><div>ჰხოდა </div><div>ასეთ სიტუაციებში სულ მეფიქრება</div><div>ახლა უცბაშად რომ ვიყვირო</div><div>ჰხალხოთ, იცით მე ამ წამს ჩანთაში 1000000 დოლარი მიდევს მეთქი</div><div>რამდენი ასეთი გაღიმებულბედნიერმოსიყვარულე ადამიანი გამიმეტებდა მოსაკლავად დაუფიქრებლად...</div><div>სტეხს...</div><div><br /></div><div><br /></div><div>გასულ კვირას გავლა მოვკალი</div><div>მაგრამ მერე ისევ გაცოცხლდა...</div><div>სანამ მკვდარი იყო, კარგი იყო...</div><div>ვთქვი, რომ მორჩა</div><div>გავლა მკვდარია და დაპაუზებული ვარ ისეთ მდგომარეობაში, როგორშიც ვიყავი როცა მოკვდამეთქი...</div><div>როცა გავლა მკვდარია, უფრო ადვილია წინ სიარული...</div><div>უკან მოხედვა შეიძლება ისეთივე დამღუპველი იყოს</div><div>როგორც</div><div>ბიბლიის იმ პერსონაჟივით კი არა და არ ვიცი რა ჰქვიასავით, საიდანღაც</div><div>რომ გამოიქცა და ცოლს რომ უთხრა უკან არ მიიხედოვო</div><div>და</div><div>მაინც რომ მიეხედა</div><div>და</div><div>რომ გაქვავდა....</div><div>მაგრამ</div><div>ყველა ქალი ჰხო ერთნაირია ისევე როგორც ყველა კაცი</div><div>მეც მიმეხედა</div><div>და</div><div>გავლაც გაცოცხლდა...</div><div>ანუჰუხთ ამ დროისთვის ყველაფერი ისევ გავლადია...</div><div>თუმცა ვმუშაობ რომ </div><div>წინ სიარული უკან მიხედების გარეშე უფრო დავამუღამო</div><div>და</div><div>გავლაც მოკვდება...</div><div><br /></div><div>ვბოდიალობ რაღაცას... ვიცი....</div><div><br /></div><div>ამ ბოდიალბოდიალში წვიმასაც გაუარა მგონი</div><div>და</div><div>მე კიდე წერის სურვილმა...</div><div><br /></div><div><br /></div><div>ნეტავ ახლა სადმე ტყეში ვიყო სველი და გაყინული და წინ კიდევ დიდი გზა მქონდეს და არ ვიცოდე მივაღწევ ადგილას თუ არა და ვიყინებოდე</div><div>ჰხომ ვინატრებდი</div><div>ნეტავ ახლა ამსვა დამსვა</div><div>და</div><div>თბილიში</div><div>თბილად რბილად ჩემს სახლში</div><div>დამსვა</div><div>ო</div><div><br /></div><div>სთუქა მან....</div><div><br /></div><div>პ.ს. როცა ისეთ ხასიათზე ვარ ჰხოლმე, როგორზეც ვარ, ავიღებ ოდესღაც ვიღაცის ნაჩუქარ ფუნჯს თავისი საღებავებვით და რამე თეთრ სუფთა ფურცელს ვაჭუჭყიანებ იქამდე, სანამ მასში თეთრი არ გაქტრება,... მერე დავყურებ და ვფიქრობ, ნეტა ეს რა არის მეთქი...</div><div><br /></div><div><br /></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-kYVQzGC8DdE/TdedWMx4oTI/AAAAAAAAA5Y/-LKkOP7Zd00/s1600/dasdasdA.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 205px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-kYVQzGC8DdE/TdedWMx4oTI/AAAAAAAAA5Y/-LKkOP7Zd00/s320/dasdasdA.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5609124865626382642" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-1298517375619552388?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-37872352838800776692011-05-11T11:23:00.000-07:002011-05-11T13:17:47.239-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-pxk5V6OcGkY/TcrnpPXO10I/AAAAAAAAA4A/Rw30B-LnjJo/s1600/IMG_0123.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-pxk5V6OcGkY/TcrnpPXO10I/AAAAAAAAA4A/Rw30B-LnjJo/s320/IMG_0123.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605547381900629826" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ePCmhaKfCjg/TcrnpJOKr6I/AAAAAAAAA34/nZwM6lCnD3k/s1600/DSCN7625.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ePCmhaKfCjg/TcrnpJOKr6I/AAAAAAAAA34/nZwM6lCnD3k/s320/DSCN7625.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605547380251996066" /></a><br />დღე მესამე<div><br /></div><div><br /></div><div>რაც იყო იგი რომ არა, არ იქნებოდა რაც არის</div><div>ო</div><div><br /></div><div>სიზმრები მიდიოდა რეალობიდან შემოღწეული მუსიკალური გაფორმებით...ვგრძნობდი, რომ რაღაც კარგს და მაგარს ვაკლდებოდი, მაგრამ არ შემეძლო ძილისთვის თავის დაღწევა და სუფრაზე გადაჯდომა...დაღლამ მაჯობა...მახსოვს იმ დღის ბოლო კადრი ჩემს თვალებში - მარცხნივ პერწკლი იწვა, მარჯვნივ ერთი ცისფერთვალა გოგონა.... დილის 7 საათისათვის მუსიკა და მუსიკოსები მიჩუმდნენ, თუმცა უცბაშად არანორმალურმა ხვრინვამ გამომაღვიძა... დავიბენი... გულში გავიფიქრე, რა არის ცხოვრება, რას წაროვიდგენდი ამ ნაზ ქერათვალება ცისფერთმიან გოგოს ასეთი ხვრინვა თუ შეეძლომეთქი... თავს ვარწმუნებდი, რომ ეს ხვრინვა სულაც არ იყო ისეთი აუტანელი როგორიც მეჩვენებოდა... ისევ ჩამთვლიმა... დილით თვალს ვახელ და რას ვხედავ - იმ გოგონას ნაცვლად ერთი მსუქანი ანუჰხთ ბედნიერღიპიანი რეინჯერი წევს და ხვრინავს :D</div><div><br /></div><div>თბილისიდან გამგზავრებიდან 2 დღის შემდეგ მივხვდი რომ ჩემი თანამგზავრების უმეტესობის გაცნობა ვერ მოვასწარი. ჰხომ ვამბობ, მთა იმდენად ეგოისტია, მასში ყოფნისას მხოლოდ ტყეს ამჩნევ და ბუნებას ამჩნევ და კიდევ ცას ამჩნევ და წყარო თუ შEგხვდა, წყაროსაც ამჩნევ ... და შენს თავს... ბუნებას და შენს თავს, სხვას არავის.... შემრცხვა, რომ 14 საათი ისე ვიარე ადამიანებთან ერთად, რომ მათი უმრავლესობისათვის სახეზე შეხედვა, არათუ დამახსოვრება, ვერ მოვასწარი. </div><div><br /></div><div>წინ მთელი ორი დღე გვქოდა... ანუჰხთ საკმარისი დრო წინა დღის დაღლა ჩამოგვებერტყა და ახალ-ახალი ემოციებით ავსებულიყავით. გარეთ არ ვიცი რა ხდებოდა, ალბათ წვიმდა ან თოვდა ან ქროდა ან არ ვიცი.... ფანჯრიდან სხვანაირად ჩანს 3ყარო, Fანჯრის მინის იქით და გახედების თავი გვქონდა? არ გვქონდა...</div><div><br /></div><div><br /></div><div>რეინჯერების კოტეჯი წინა დღით დასვრილდასველებული ტანსაცმელებით აივსო.... ღუმელზე ჩაიდანი თავისი მოვალეობის შესრულებას ვეღარ აუდიოდა - ცხელი წყალი შეციებული ორგანიზმისთვის და დაღლილი ტვინინს გამოსაფხიზებლად ყველაზე საუკეთესო საშუალება იყო. თუმცა რატომ ყველაზე, არაყი, გიტარა, სიმღერა და ჩქარი ტაში რეინჯერების კოტეჯიდან 8 მაისს ყველაზე დიდი დოზით გავიდა თავისი არსებობის ისტორიაში...</div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-GWC05Rp0_rc/TcroXNIhrBI/AAAAAAAAA4Q/Z7T_Gyytino/s1600/IMG_0240.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-GWC05Rp0_rc/TcroXNIhrBI/AAAAAAAAA4Q/Z7T_Gyytino/s320/IMG_0240.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605548171576060946" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-AZgCK0qKKmU/TcroW-6qUOI/AAAAAAAAA4I/FJ8-YIaum2A/s1600/IMG_0236.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-AZgCK0qKKmU/TcroW-6qUOI/AAAAAAAAA4I/FJ8-YIaum2A/s320/IMG_0236.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605548167759810786" /></a><br /></div><div>რა სჯობს ქართულ სიმღერას, თან ცოცხალი შესრულებით, როცა გარეთ წვიმს და გულში დარია, უკან ტყეა და წინ კიდე ბუნება...ბუნებაში მონასტერი დგას, მამათა... ბერები კელიებში არიან, ალბათ მათ მდუმარებას შესეულ მათთვის უცხო ტურისტებს მოერიდნენ... გარეთ წვიმს და მონასტრიდან გალობის ხმა ისმის... ქრისტე აღსდგა მკვდრეთით, სიკვდილითა სიკვდილითა დამთრგუნველი.... არ ვიცი რატომაა რწენა დამოკიდებული ადგილმდებარეობაზე... იქ ყველას სწამს, ყველა დარწმუნებულია, ყველას სჯერა... მთას გაშორდები და აწოწილი მახინჯი შენობების გამრავლებასთან ერთად ეჭვებიც მატულობს...არადა რა კარგია უეჭვო ცხოვრება.... </div><div><br /></div><div><br /></div><div>წეღან დავწერე 2 დღე ისე ვვიცხოვრე ადამიანებთან ერთად რომ მათი გაცნობა ვერ მოვასწარიმეთქი... ადამიანის გაცნობას 2 დღე კი არა 2 საუკუნეც რომ არ ჰყოფნის არახალია ძველია, თუმცა ალბათ მთავარია სურვილი გაგიჩნდეს რომ გაიცნო, უბრალოდ იფიაქრო ვინ არის, რატომ არის ის რაც არის, რა რისთვის არის და ა.შ. საღამომ ისე მოაღწია წესიერად გამოფხიზლება ვერ მოვახერხე...თუმცა ერთი შეხედვით უმნიშვნელო ჩბვეულებრივი თამაში მაინც მრავალინფორმაციული აღმოჩნდა, ისეთი, სწორედ ის რომ სჭირდებოდა სიტუაციას და არა სხვა რამ... გადაწყვიტო რომ 25 ადამიანის წინაშე თქვა ის, რასაც ფიქრობ, თუნდაც მუსიკაზე ან კარავზე ან აქ წამოსვლის მზეზებზე, ბოლოსდაბოლოს იმაზე თუ შენი აზრით, რატომ ეწევა გოგო სიგარეტს, ნიშნავს კარები გააღო და მათ უთხრა: მობრძანდით, დაბრძანდით.. თავი ისე იგრძენით როგორც საკუთარ სახლში.... </div><div><br /></div><div>თამაში ნაკლებად და საკუთარი აზრების გაზიარება გვიანობამდე გაგრძელდა - იმ დღის შეფასებით გასვლა 10 ქულიდან 8,5 ქულას ითვლიდა...იმიტომ რომ ვიცოდი წინ კიდევ ერთი დღე მქონდა...ჯერ არ დამთავრებლი ლაშქრობა</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>მესამე დღის დასასრული</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>მეოთხე სერიაში თქვენ ნახავთ</div><div><br /></div><div><br /></div><div>"შენ ჰხომ გესმის ბულბულის...."</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-5GacII8Sluo/TcrsGZ1SewI/AAAAAAAAA4w/lrSfMH9K3Fo/s1600/DSCN7661.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-5GacII8Sluo/TcrsGZ1SewI/AAAAAAAAA4w/lrSfMH9K3Fo/s320/DSCN7661.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605552280973769474" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-kLn_yV4Wawc/TcrsGE7HAwI/AAAAAAAAA4o/CJ7hv6jeEKw/s1600/DSCN7662.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-kLn_yV4Wawc/TcrsGE7HAwI/AAAAAAAAA4o/CJ7hv6jeEKw/s320/DSCN7662.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605552275361039106" /></a><br /><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>დღე მეოთხე</div><div><br /></div><div><br /></div><div>დილა გათენდა, ავ თვალს არ დაენახვებოდა... ცა იყო ლურჯზე ლურჯი და მზე იყო მანათობელზე მანათობელი.... ისეთი დრო მოვიდა, ამინდი.გე -ც კი არ ცდება, თორემ ვინ წარმოიდგენდა რომ ამდენი წუიმებისა და გადაუღებელი უამინდობების შემდეგ მაისი მაინც თავისას იზამდა და გაიმაისებდა....</div><div><br /></div><div>ნუნისი იყო ისეთი, როგორიც პირველი ნახვისას მახსოვდა - აბიბინებულ ამწუანებული, პარალონის გაშლა და მზის გულზე თვალების დახუჭვა რომ მოგინდებოდა ადამიანს...მაგრამ უკან დაბრუნება ადამიანს სწორედ მაშინ უწევს, როცა ყველაფერი ისეა როგორც უნდა იყო იყოს... ალბათ იმიტომ რომ წავიდეს და იფიქროს ისევ დავრუნდებიო...ვინ იცის : )</div><div><br /></div><div><br /></div><div>თბილისსში დაბრუნება რამდენიმე ადამიანმა სხვებზ 2-3 საათით ადრე გადავწყვიტეთ... ჩავბარგდით და გავუყევით გზას ა ... გზის ბოლოს რკინიგზის სადგური და ლუდი იყო...ლუდი იყო ციივი, ცივიცივი..რომ დალევ და ძარღვებში რომ ჩადის და ორგანიზმს რომ აცოცხლებს : D <a href="http://3.bp.blogspot.com/-BTHx-vpU-Zs/Tcrs1bFBR1I/AAAAAAAAA5A/dupsjkiiyYY/s1600/DSCN7732.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-BTHx-vpU-Zs/Tcrs1bFBR1I/AAAAAAAAA5A/dupsjkiiyYY/s320/DSCN7732.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605553088762038098" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-hMcV2fuTlOc/Tcrs1PqpdrI/AAAAAAAAA44/aQnVqYXc6A0/s1600/DSCN7729.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-hMcV2fuTlOc/Tcrs1PqpdrI/AAAAAAAAA44/aQnVqYXc6A0/s320/DSCN7729.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605553085698635442" /></a><br />მატარებელი იყო ხალხით სავსე და ჭუჭყიანი, მაგრამ 1 ჭიქა ლუდის დალევის შემდეგ სიბინჭურეშიც შეიძლებოდა სილამაზის დანახვა, აბა სხვას რას დავაბრალო ის ფაქტი, რომ იმ ბინძური მატარებლის უფრო ბინძური ნაგვის ურნიდან ერთჯერადი ჭიქები ამოვაძვრინეთ და ლუდის სმა განვაგრძეთ... : ) სასაცილოა ნასვამი ადამიანი..იმდენად სასაცილო რომ თვითონვე ეცინება ჰხოლმე თავისი სისასაცილოვის გამო და აბრალებს სასმელს....</div><div><br /></div><div>მერე არაფერი განსაკუთრებული - როგორც ხდება ჰხოლმე... დავიშალეთ სიცილით, მაგრამ არავის გვეცინებოდა, იმიტომ რომ ნებისმიერი დამშვიდობება, ვისთანაც არ უნდა იყოს, რაღაცნაირად სევდიანია... თბილისი იყო ისეთივე, როგორც ოთხი დღის წინ და ჩვენ ვიყავით სუუულ ცოტათი მაინც სხვანაირები, რადგან ნებისმიერი პატარა თავგადასავალიც გვცვლის და გვასხვაფერებს... ჩვენ კი იძულებულები ვართ არ შევიმჩნიოთ რომ შევიცვალეთ და გავაგრძელოთ ცხოვრება ისევ იმ რუტინაში, რაც დავტოვეთ... ყველაფერი ასე იწყება და ასე მთავრდება "ვითომ არაფერი...."</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ტჰე ენდ</div><div><br /></div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-YibhpZ4U9PQ/TcrtUed0uBI/AAAAAAAAA5I/Cr_OmwyGCzA/s1600/DSCN7739.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-YibhpZ4U9PQ/TcrtUed0uBI/AAAAAAAAA5I/Cr_OmwyGCzA/s320/DSCN7739.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605553622247323666" /></a><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>მიძღვნა:</div><div><br /></div><div>ეს ნაბოდვარნაბჟუტურალი ეძღვნება ხათოს, რომელმაც არ დაიზარა და დაწერა ყველაფერი, იმის გარდა რაც უნდოდა რომ დაეწერა</div><div>ეძღვნება დედას და მამას და დებს და ძმას და ბებიას, იმიტომ რომ ისინი რომ არა ჰხათო არ იქნებოდა ისეთი, როგორიც არის</div><div>ეძღვნებათ მეგობრებს, მხოლოდ იმ მეგობრებს რომლებიც ამ სიტყვაში შედიან და რომელთან არსებობაც მაშინაც იცი, როცა ფიქრობ რომ არავინ არსებობს</div><div>ეძღვნებათ თანამშრომელბს, რომლებიც არ არიან "თანამშრომლები", მაგრამ თან Gთანამშრომლები არიან და რომლებიც მიხარია რომ თანაშრომლები არიან მაშინ როცა მარტო თანამშრომლები არ არიან : D</div><div>ეძღვნება პერწკლის, იმიტომ რომ თვითონ იცის რატომაც.... : D</div><div>ეძღვნება ჯნოსს, რომელიც რომ არა, 6-7-8-9 მაისი იქნებოდა ჩვეულებრივი 6--7-8-9 მაისი</div><div>ეძღვნებათ ამირანს და ლაშას, რომლებსაც ისე ავეკიდე როგორს ტკიპი და გადარჩენის ინსტიქტის გამო სულაც ვერ ვგრძნობდი სინდისის ქენჯნას :უსერ:</div><div>ეძღვნება ბარტყს, რომელიც რომ არა, ეს დღეეები ისეთი არ იქნებბოდა როგორიც იყო...</div><div>ეძღვნება მარიტას, რომელმაც თავისი დაბადებით გაალამაზა ეს დღეები </div><div>ეძღვნება წივწივას და ბუნტურას და დოლიძელს, იმიტომ რომ ძალიან გამიხარდა მათი უეცარი დანახვა...</div><div>ეძღვნება ბასილას, იმიტომ რომ ბასილა იმ ფერია რა ფერიც ბასილა არ არის :ს</div><div>ეძღვნება ბაქარს და მის მეგობრებს, იმიტომ რომ კარგი(!) ადამიანები არიან!!!</div><div>ეძღვნებათ რეინჯერებს</div><div>და </div><div>მათ ვინც ამას წაიკითხავენ და საკუთარ თავს აღმოაჩენენ</div><div>და</div><div>მათ ვინც არ წაიკითხავენ და საკუთარ თავს მაინც აღმოაჩენენ</div><div>და</div><div>მათ ვინც წაიკითხავენ და საკუთარ თავს ვერ აღმოაჩენენ</div><div>და</div><div>გეძღვნება შენ,</div><div>ჰხო</div><div>შენ....</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-GCbSot2xNL4/TcrtkZuxV5I/AAAAAAAAA5Q/nf_0kqXdo2k/s1600/DSCN7701.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-GCbSot2xNL4/TcrtkZuxV5I/AAAAAAAAA5Q/nf_0kqXdo2k/s320/DSCN7701.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605553895854135186" /></a><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-3787235283880077669?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-85576025633008782312011-05-10T23:18:00.000-07:002011-05-11T02:36:45.604-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-rGgYLOf2790/TcpViWD1vDI/AAAAAAAAA3g/stLeuFEMyCg/s1600/209261_1863651883971_1621214963_1904780_5702127_o.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605386734741601330" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-rGgYLOf2790/TcpViWD1vDI/AAAAAAAAA3g/stLeuFEMyCg/s320/209261_1863651883971_1621214963_1904780_5702127_o.jpg" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-mHaeHiBwuwQ/TcpVbyBKFxI/AAAAAAAAA3Y/yGql8PSEzvg/s1600/240921_1863643923772_1621214963_1904770_3729849_o.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605386621987460882" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-mHaeHiBwuwQ/TcpVbyBKFxI/AAAAAAAAA3Y/yGql8PSEzvg/s320/240921_1863643923772_1621214963_1904770_3729849_o.jpg" /></a><br /><br /><br /><div>დღე მეორე</div><br /><br /><br /><br /><div>"კარგია გაღვიძებული ადამიანი, მაგრამ უფრო კარგია ადამიანი რომელსაც ძილშიაც არ სძინავს თავის სამშობლოს სიყვარულით გულაღტყინებულსა"- ო .... კარგია არა ისა.... თქვენ ჩემი გაღვიძება არ გინახავთ, განსაკუთრებით მაშინ როცა ტკბილად გძინავს და უსაფუძვლო ხმაური გაღვიძებს... მაგრამ რა სიჩუმე უნდა მოითხოვო, როცა ერთ ციცქნა ოთახში 35 ადამიანს სძინავს... ჰხუხთ... მოკლედ დილა დავიწყე ბუზღუნით, ამინდი იყო შესაფერისად საბუბუზღუნო... აი წვიმის წვეთები ჯერ კიდევ ჰხაერში რომაა და ცა რომ ისეთივე ფერია როგორიც გუბე... თბილ ოთახში, ღუმელთან ჯდომას და ძილ/ბურანში ყოფნას რომ არაფერი სჯობს...</div><br /><br /><br /><br /><div>თვალის გახელვისთანავე მივხვდი, რომ წამოსვლამდე თემა უნდა გადამეკითხა მაინც..... ნუნისში მანამდე ერთხელ უკვე ვიყავი ნამყოფი და თვალწინ სულ მწუანე ბიბინა მინდორი და მზის გულზე ძილი მელანდებოდა... სხვა რა უნდა მდომნოდა თბილისის ყოველდღიურობით გარუტინებულს, არადა თურმე ისა.... წინ გზა მელოდა, თან დიიიდი... არ ვიცი გადავწყვეტდი თუ არა წასვლას წინასწარ რომ მცოდნოდა, რომ ბევრი უნდა მევლო, თან არც თუ ადვილად კი არა და ფაქტობრივარ რთულად სავალ გზაზე... ალბათ დავფიქრდებოდი და სულ მცირე ვინერვიულებდი მაინც... კიდევ კარგი არ ვიცოდი : D</div><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-l8ESRzlebJg/TcpU_ynJQQI/AAAAAAAAA3Q/E5hIRArVJo4/s1600/240921_1863644003774_1621214963_1904772_5322219_o.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605386141110452482" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-l8ESRzlebJg/TcpU_ynJQQI/AAAAAAAAA3Q/E5hIRArVJo4/s320/240921_1863644003774_1621214963_1904772_5322219_o.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Ik2N5YFNLJc/TcpUvVOwJqI/AAAAAAAAA3I/4-AE8cSQWgc/s1600/219031_1863696325082_1621214963_1904812_7349308_o.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605385858345608866" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-Ik2N5YFNLJc/TcpUvVOwJqI/AAAAAAAAA3I/4-AE8cSQWgc/s320/219031_1863696325082_1621214963_1904812_7349308_o.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div>გზას გავიყევით დილის ათი საათისათვის... კარგია, როცა არ იცი სად მიდიხარ, იმიტომ რომ მიდიხარ მიდიხარ მიდიხარ მიდიხარ და გგონია აქ არა და იქ მაინც გავჩერდებიო, ან ამ აღმართს ავივლი და დასასრული იქ არისო, ან მაქსიმუმ იმის იქითო, ან კიდევ იმის იქითო... მოკლედ არცოდნა უდრის იმედს : D </div><br /><br /><br /><br /><div>ნაწვიმარ ტყეს სხვა მუღამი აქვს... ანუჰხთ გაზაფხულზე ნაწვიმარი ფოთოლი მწუანეზე უფრო მწუანეა და კიდევ უფრო ანუჰხთ ეს ყველაფერი ლამაზზე ლამაზია... მიდიხარ, მიბოდიალობ უგზო/უკვლოდ და ფიქრობ რომ აი ისევ ის ვარ, რაც თბილისში ვიყავი, ისევ იგივე ფიქრ/შეგრძნებებით ვაბიჯებ ტალახში, როგორი გრუზვუგრუზველობითაც ასფალტზე მივნაბიჯობ ჰხოლმე, მაგრამ ეს ყველაფერი მაინც სხვანაირია.... ანუჰხთ გამოდის რომ გარემო არ ცვლის ადამიანს, თუმცა ცვლის მის დამოკიდებულებებს გარემოზე... ზოგჯერ როცა ძალიანძალიან ვიღლები ვფიქრობ, რომ ახლა სადმე ტყე/ღრეში ბედნიერი ვიქნებოდითქო და უცებ ტყულმპ... თავს ამოყოფ ამ ტყე/ღრეში და ბედნიერი არ ხარ, ისევ ის ხარ, მაგრამ .... მოკლედ, ახალს არაფერს ვიტყვი - მთა ადამიანს იმ ადამიანად ჰქმნის, რა ადამიანიცაა...არც მეტი, არც ნაკლები.... </div><br /><br /><div>ბოდიალისას ფიქრი ისეთივე აბდაუბდაა ჰხოლმე, როგორც ის ნაბიჯები, როცა დაღლილი აღმართს მიუყვები....</div><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-zBvv7Tdmoh0/TcpWegybEII/AAAAAAAAA3w/0ltoUS7c7Y8/s1600/209261_1863651763968_1621214963_1904777_6324924_o.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605387768413491330" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-zBvv7Tdmoh0/TcpWegybEII/AAAAAAAAA3w/0ltoUS7c7Y8/s320/209261_1863651763968_1621214963_1904777_6324924_o.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><div>პირველი ნაგლეჯი თოვლი 5 საათიანი სიარულის შემდეგ გამოჩნდა... მერე თანდათან მოუმატამოუმატამოუმატა და ბოლოს გადათეთრდა მთა და ბარი.... გამახსენდა წამოსვლამდე გადაკითხული ჯეკ ლონდონი თავის "თეთრი მდუმარებით".... თოვლი არ იყო თეთრი, იმიტომ რომ უკვე მაისის იყო და მდუმარება არ იყო მდუმარება, რადგან ტყეს შესეული 35 ადამიანი, იმის მიუხედავად რომ ლაპარაკის თავი აღარავის ჰქონდა, მაინც ხმაურობდა თავისი არსებობით .... : )</div><br /><br /><br /><br /><div>ჩემს მრავალ სა20არ ჩვევაწარმოდგენათაგან ერთ-ერთი ისაა, რომ ასე მგონია ლაშრობა/ბოდიალის დროს არაფერი დამიემართება.. იმიტომ რომ მე იქ სიცოცხლისთვის ვარ წასული და წარმოუდგენელია მოვკვდე :D ეს იმდენად მჯერა, იმდენად იმდენად იმდენად რომ საწვიმარს რომ ფეხი დავადგი და ხრამში გადავიჩეხე, ერთადერთი რაც წამის მეათედებში გავიფიქრე ის იყო, "რა სისულელეა, რა გადაჩეხვა, როგორ შეიძლებამეთქი..." :D</div><br /><br /><div>არასოდეს თქვა არასოდეს ო თუ როგორ არის ეგ? ...როგორ და ნუ დასცინი სხვასაო, გადაგხდება თავსა ო ... ჰხოდა ასეც მოხდა... ყოველთვის ვბრაზდებოდი, რომ დადიან ეს გოგოები ამ მთაში და შუა მწუერვალზე დაიწყებენ ვაიმე ვეღარ დავდივარ ვინმემ მატაროსო და რომ გახდებიან სხვისი სათრევები, თუ არ აქვთ სიარულის თავი, რას დაბოდიალობენ დაეტოვნონ სახლშიმეთქი : ჰხოდა უკვალოდ არცერთი სიტყვა არ იკარგებაო და ყველა ჩემი ნაფოქრალი თავზე დამეცა... ჩაჩეხვის შემდეგ ორი ნაბიჯი ვერ გადავდგი დამოუკიდებლად.... ასე გავხდი სხვებისთვის ზედმეტი ტვირთი და საკუთარი თავისთვის ჯერ ისევ ამოუცნობი მფრინავი ობიექტი :D</div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div>კოლექტივო მხარი მხარს ო</div><br /><br /><div>მივყვეთ ტრაქტორების ჯარს ო.....</div><br /><br /><br /><br /><br /><div>დავგოგობიჭდით, ჩავჭიდეთ ხელი 1მანეთს და გავუყევით გზას</div><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><div>შეგრძნება, რომ ვინმე დაგეხმარება, უფრო გადუნებს... როცა იცი რომ სხვა იფიქრებს შენს ნაცვლად, ფიქრს წყვეტ და მექანიკური ხდები... დავზომბიროვდი</div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div>12 საათიანი გაუჩერებლივი მოძრაობა და გაურკვევლობა სად ხარ სად მიდიხარ ვინ ხარ რა გინდა რა გიხარია რას მოდიოდი საერთოდ ისევე ანგრევს ადამიანის ფსიქიკას, როგორც უცაბედად თბილ ღუმლიანოთახში თავის შეყოფისთანავე დავიწყებული დაღლა ქრება ჰხოლმე ჰხაერში და ყველაფერი ცუდი უცბაშად ისეთ ლამაზ ფერებში გამოჩნდება რომ მზად ხარ მაშინვე არა და მეორე დილითვე თავიდან გაიმეორო ყველაფერი : )</div><br /><br /><br /><br /><br /><div>მხიარულებამ დაღლა არ იცის ო კი არა და არ ვიცი საიდან შერჩა ხალხს იმდენი ენერგია რომ 12-13 საათიანი დამღლელდამქანცველი მოგზაურობის შემდეგ დილის 7 საათამდე ემღერა და ეცეკვა და ეცინა და სიხარულისათვის გარეთ გამოსვლის საშუალება მიეცა...</div><br /><br /><br /><br /><br /><div>ტკბილია ძილი, განსაკუთრებით მაშინ როცა გეძინება</div><br /><br /><div>და</div><br /><br /><div>კიდევ უფრო განსაკუთერბით მაშინ, როცა ფიქრობ რომ "ხვალ უფრო, ვიდრე დღეს...."</div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div>მეორე სერიის დასასრული...</div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><div>მესამე სერიაში თქვენ ნახავთ</div><br /><br /><br /><br /><div>"უკან ტყე და წინ ბუნება"</div><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-XhqfU_xAGMg/TcpVqIlmqOI/AAAAAAAAA3o/MVH4Tq2x-EQ/s1600/218602_1863395877571_1621214963_1904576_5621227_o.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605386868564076770" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-XhqfU_xAGMg/TcpVqIlmqOI/AAAAAAAAA3o/MVH4Tq2x-EQ/s320/218602_1863395877571_1621214963_1904576_5621227_o.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-8557602563300878231?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-19565877770998728542011-05-10T11:04:00.000-07:002011-05-10T12:16:52.818-07:00დოკუმენტური პოსტი <div>ანუჰხთ აქა ამბავი იმისა</div><div>თუ როგორ</div><div>ავიყარეთ</div><div>ჩავიყარეთ</div><div>წავეყარეთ</div><div>მივეყარეთ</div><div>და </div><div>მოვეყარეთ...</div><div><br /></div><div><br /></div><div>მარშრუტი: ზანავი -ნუნისი (ბილიკი4)</div><div><br /></div><div>ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ გასული საუკუნის პირველ ნახევარში გერმანიამ ომი გამოუცხადა საბჭოთა კავშირს და დაიწყო დიდი სამამულო ომი კი არა და მეორე მსოფლიო ომი. ჩავთვალოთ, რომ რომელიმე თქვენგანმა, ვინც ამ პოსტს კითხულობს, არ იცის რომ სტალინმა რა და მაშინდელმა წითლებმა დაამარცხეს ბოროტი ჰიტლერი და დაისადგურა სიკეთემ - ვაშა, ვაშა! მას შემდეგ მადლიერი შთამომავლობა ამ დღეს ანუჰხთ 9 მაისს ისვენებს და დასვენებულბედნიერი კიდევ ერთხელ ზეიმობს ფაშისტებზე გამარკვებას - კიდევ ვაშა, კიდევ ურა....</div><div>არ ვიცი თქვენ რას ფიქრობთ ჰხოლმე, როცა უცბაშად კალენდარს დახედავთ და აღმოაჩენთ რომ შაბათ-კვირის გარდა,მ ორშაბათსაც შეიძლება დაგასვენოს სამსახურმა... მე მომენტალურად მენთება თავში სიგნალი, წარწერით "სად წავიდე"...</div><div>ჰხოდა რისთვის არსებობს კარავი.გე.. იმისთვის რომ ამ შენს შეკითხვაზე პასუხი გაგცეს...</div><div>მივედი </div><div>ვნახე</div><div>და</div><div>აღმოვაჩინე თემა იგივე სახელწოდებით, როგორიც მარშრუტის დასახელებაა</div><div>და</div><div>ჩავეწერე...</div><div><br /></div><div>მერე დავიწყე დღეების დათვლა: </div><div>2 მაისი</div><div>3 მაისი</div><div>4 მაისი</div><div>5 მაისი</div><div>და</div><div>როგორც იქნა- 6 მაისი ც...</div><div><br /></div><div>ჩემთან სულ ასე ხდება... როცა რაღაცას ველდოები, ძალიანძალიან ველოდები</div><div>ბოლო წამს უცბაშად ბრახ და... რაღაც ხდება...</div><div>ჰხოდა ისაო... რაცა ღმერთსა არა სწადდესო...არაუშავს, სხვა დროს აუცილებლად მეყოლება მეორე ბღლუნწი :შ :შ :(</div><div><br /></div><div>შეხვედრა სააკაძის მოედანზე 8-ის ნახევრიდან 8 მდე იყო დანიშნული... წასვლა კი საბოლოოდ 7 სთ ზე გადავწყვიტე, ამიტომ გასაკვირი არ იქნება თუ ვიტყვი რომ ჩემმა გარდერობმა ერთი ხელის მოსმით მოიყარა თავი ზურგჩანთაში... სადღა იყო იმაზე ფიქრის დრო რა წამეღო და რა არა... საბოლოოდ ძალიან ბევრმა გამოუყენებელმა ნივთმა მოიყარა თავი ჩემს ჩანთაში და ძალიან ბევრი გამოსაყენებელი ნივთი სახლში დამრჩა... მოვიკიდე ზურგზე ჩემსგასუქებამდეჩემი წონა ჩანთა და გავუყევი გზას..</div><div> </div><div>სააკაძის მოედანზე იმდენი ხალხი იყო თავმოყრილი, ტაქსის მძღოლმა მკითხა მთელი უნივერსიტეტი მიდიხართო? :უსერ: ყოველი წასვლის წინ ერთი და იგივე შეგრძნება მაქვს; ხალხს გადავხედავ ჰხოლმე და ვფქირქობ, აი ამ ხალხის 80% -ს ჰხომ არ ვიცნობ და ჩემთვის ახლა ჰხო არაფერს წარმოადგენენ, არადა გავა 2 დღე, დავბრუნდები თბილისსში და თითოეულ მათგანთან რაღაც პატარა ისტორია მაინც მექნება სა1ო... </div><div><br /></div><div><br /></div><div>თქვენ იცით, რომ მწუანე ფერი იმიტომაა მწუანე, რომ მწუანე არ არის?</div><div>ცა რატომაა ლურჯი?</div><div>იქნებ მზე იაპონიიდან სულაც არ ამმოდის?</div><div>აბა რომელ ასოს ჰგავს ახალი მთვარე?</div><div>იცით? არა? არც ჩვენ... სამაგიეროდ ამ შეკითხვებში თბილისიდან ზანავამდე მანძილი ძალზე სწრაფად გავიდა...</div><div><br /></div><div><br /></div><div>ზანავში დაგვხვდა </div><div>წვიმა</div><div>ქარი</div><div>ტალახი</div><div>და</div><div>ბუნტურა : )</div><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-m0kt9MnKvtA/TcmOR2Mm-QI/AAAAAAAAA2w/h8HIMMPnWT0/s1600/IMG_0086.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-m0kt9MnKvtA/TcmOR2Mm-QI/AAAAAAAAA2w/h8HIMMPnWT0/s320/IMG_0086.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605167648496613634" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-YlcB5e1RtGc/TcmORkf03zI/AAAAAAAAA2o/X93JpmeS9Hs/s1600/IMG_0085.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-YlcB5e1RtGc/TcmORkf03zI/AAAAAAAAA2o/X93JpmeS9Hs/s320/IMG_0085.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605167643745378098" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-2Hm6rRKfY7k/TcmORYAkGYI/AAAAAAAAA2g/vxjO9-83abE/s1600/IMG_0088.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-2Hm6rRKfY7k/TcmORYAkGYI/AAAAAAAAA2g/vxjO9-83abE/s320/IMG_0088.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605167640393030018" /></a><br /></div><div>არა, კიდევ დაგვხვდა რეინჯერების სახლი.. აი ისეთი, მე რომ ვო20ნებობ სულ... ტყის პირას მდგარი ხის პატარა სამკუთხედთავიანი სახლუკა... გაგიზგიზებული ღუმლით და ზედ შემომდგარი ჩაიდნით...</div><div><br /></div><div>სახლში იყო ხალი, ბევრი ხალხი, ძააალიან ბევრი ხალხი</div><div> ღამე პირველი - ბრძოლა ადგილის საპოვნელად...ვიპოვნეთ..აღმოსავლეთით იატაკის მე-2 ხაზი...</div><div><br /></div><div>როცა გეძინება ისიც კი მეორე ხარისხოვანია, რომ თავზე ჩამოწვეთებული გაურკვეველი სითხე შეიძლება ის იყოს, რაც ყველაზე ძალიან არ გინდა რომ იყოს : )) ბოლოსდაბოლოს 5 ხმოვან ხვრინვასაც შეეგუება ადამიანი.... ჩაგვთვლიმა</div><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ljrDrY8iNzA/TcmOtco8API/AAAAAAAAA3A/Xa4FiYg2ccM/s1600/IMG_0098.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-ljrDrY8iNzA/TcmOtco8API/AAAAAAAAA3A/Xa4FiYg2ccM/s320/IMG_0098.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605168122672447730" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-5-R-YWc4m2Q/TcmOtP9cbmI/AAAAAAAAA24/EegxYtVXHxk/s1600/IMG_0096.JPG" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-5-R-YWc4m2Q/TcmOtP9cbmI/AAAAAAAAA24/EegxYtVXHxk/s320/IMG_0096.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605168119268798050" /></a><br /></div><div>პირველი სერიის დასასრული...</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>მეორე სერიაში თქვენ ნახავთ : </div><div>ბიჭი-გოგო, ბიჭი-გოგო - ტყაპ ტყუპ, ტყაპ ტყუპ....</div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-1956587777099872854?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-34383368979466718882011-04-15T09:21:00.000-07:002011-04-15T10:31:22.349-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-mYv-qouOtwU/TaiAns1N-GI/AAAAAAAAA2Y/boFPNU4gNQ8/s1600/06-kansascitypubliclibrary-thumb.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-mYv-qouOtwU/TaiAns1N-GI/AAAAAAAAA2Y/boFPNU4gNQ8/s320/06-kansascitypubliclibrary-thumb.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595863956545468514" /></a><br />8 ის ნახევარი ხდება....<div>ანტრეში ვზივარ კუთხეში, ბევრი ნაყინი ვიყიდე და შევექცევი...</div><div>კარგია დამღლელი დღის მერე წყნარად ჯდომა</div><div>ზიხარ შენთვის მარტო ძალიან ნაცნობი კაფის ძალიან უცხო ხალხის გარემოცვაში</div><div>და</div><div>ფიქრიც კი გეზარება..</div><div>კარგია როცა შენში შენ-ც ჩუმადაა</div><div>თუნდაც სხვაში სხვამ იხმაუროს ამ დროს...</div><div>მერამდენეღაცა ნაყინის მერამდენეღაცა ბურთულა შემომესანსლა...</div><div>ვფიქრობ, რომ ხალხი ჭრელი სულაც არ არის</div><div>ხალხი შავთეთრია და შესაბამისად მათი ფიქრები და დამოკიდებულებებიც მხოლოდ ორგვარია</div><div>შავი და თეთრი</div><div>ერთმანეთზე გადაკიდებულგადაკრიტიკებული</div><div><br /></div><div>ვფიქრობ რომ ხალხისთვის ბევრი რამე ჯერ კიდევ მიუღებელ გასაოცარია</div><div>სულ მარტივი რაღაცეები</div><div>აი უკვე მერამდენე მზერას გადავწყდი..</div><div>ჯერ კიდევ უკვირს ხალხს რომ კაფეში შეიძლება მარტო იჯდე..</div><div>გვერდული მზერები...</div><div>რამდენჯერაც მზერამზერაში გავუყარე</div><div>გამიღიმა და თავი მიაბრუნა...</div><div>არადა რა...</div><div>შევჭამ ნაყინს და გავალ</div><div>რა პრობლემაა...</div><div>ფიქრები ისეთივე აურზაურით და უხასიათოდ იღვიძებენ როგორც თავად მე ვიღვიძებ ჰხოლმე ყოველ დილით...</div><div><br /></div><div>საათს ვუყურებ</div><div>8 ხდება</div><div>7 საათზე გამოცდა მაქვს</div><div>მაქვს კი არა მქონდა</div><div>თვითკმაყოფილება იმის გამო, რომ ისე არ არის როგორც უნდა იყოს...</div><div>ანუჰხთ</div><div>ყველა წესის და კანონის მიხედვით ახლა გამოცდაზე უნდა ვიჯდე და ვწერდე</div><div>მე კი ანტრეში ვზივარ</div><div>მუსიკას ვუსმენ </div><div>და</div><div>ნაყინს შევექცევი...</div><div>თვითკმაყოფილება სიოს ჰგავს უდაბნოში</div><div>ოდნავ დაბერავს და დაგივლის მთელ სხეულში და მხოლოდ გულთან თუ უგრძნობ რომ ოოოდნავ გაგრილდი და გსიამოვნებს...</div><div><br /></div><div>ვცდილობ ჩამოვყარო მიზეზები რატომ არ წავედი გამოცდაზე..</div><div>რა თქმა უნდა გულის სიღრმეში ამას იმიტომ ვაკეთებ, რომ საკუთარი საქციელი გავამართლო..</div><div><br /></div><div>ვფიქრობ, რომ მთელი სამი თვის მანძილზე ლექტორი ჯგუფში ყველაზე წარმატებულ სტუდენტად მთვლიდა..</div><div>ვფიქრობ რომ, გუშინ საკმარისზე მეტად ვიმეცადინე და პრაქტიკულად კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ ყველა საკითხი თეორულად იმდენად კარგად ვიცოდი, რამდენადაც პრაქტიკულად</div><div>ვფიქრობ, რომ...</div><div>რომ </div><div>რომ</div><div>რომ...</div><div>ისევ თავიდან ვიწყებ</div><div>ისევ 1 წლის ვარ</div><div>ისევ 2</div><div>ისევ 3</div><div>ისევ თავიდან ვაცნობიერებ რაღაცეებს</div><div>თითქოს ყველაფერი კარგად მიდის, მაგრამ ჯამში მაინც რაღაც არეულია</div><div>როდის მოხდა ჩემში ცვლილება და როდის აირია რაღაცეები</div><div>თუ არც არეულად</div><div>უბრალოდ დალაგდა....</div><div>ვფიქრობ რომ მეც ანგარიშთა გეგმას ვგავარ</div><div>როცა რაღაც ისე რომ არ არის, იქაც თავიდან უნდა დაიწყო ძებნა და წვრილმანებში იჩხერკედელაო....</div><div>ვფიქრობ რომ მეც დაბალანსებისკენ მივისწრაფი, </div><div>მაგრამ</div><div>ეს ჩემთვისაც ისეთი უტოპიურ მიუღწეველია, რამდენადაც ჩემი ანგარიშგეგმმისთვის...</div><div><br /></div><div>ვფიქრობ, რომ სერტიფიკატი არაფერს ნიშნავს, რომ მთავარია ვისწავლე და რომ არ მიყვარს როცა ვიღაც ცდილობს გამომცადოს...</div><div>ვფიქრობ რომ, ამას და ასე მხოლოდ მე ვფიქრობ და სადმე ოდესმე ვინმეს ჩემი სერთიფიკატი ან სწავლის დამადასტურებელი დოკუმენტი თუ დასჭირდა, ჩემი ეს ფიქრები საბუთად ნამდვილად არ გამოდგება...</div><div><br /></div><div>ვფიქრობ, რომ სინდისი მქენჯნის</div><div>თუმცა არ ვიცი რის გამო</div><div>ვერ ვხვდები რა დავაშავე, არადა ვიცი რომ რაღაც დავაშავე</div><div>ალბათ მთავარი სულაც არ არის ეს გამოცდა</div><div>არც ეს სერტიფიკატი...</div><div>მახსენდება დიდი ენერგიით დაწყებული მილიარდი სასწავლოსაგანმანათლებლოსამოღვაწეო ისტოერიები ჩემს ცხოვრებაში</div><div>რომლებსაც იგივე ბედი ეწიათ რაც ამ გამოცდას...</div><div>ბოლომდე არცერთი არ მისულა.. </div><div>ყველამ მაშინ დაასრულა სიცოცხლე, სანამ თავად დასრულდებოდა..</div><div>ვფიქრობ, რომ </div><div>ჩემი თავი ჩემგან დამოუკდიებლად იღებს გადაწყვეტილებებს</div><div>და</div><div>მე არაფერს მეკითხება,</div><div>კიდევ ვფიქრობ, რომ ჩემი ნება რომ იყოს ვიქნებოდი ის და არა მე</div><div>ვფიქრობ, რომ ყველაზე აუტანელი მე მერგო</div><div>და</div><div>ვფიქრობ </div><div>რომ</div><div>ნაყინი გათავდა...</div><div>არა, ამას მიმტანი ფიქრობს</div><div>რომლის თვალებიც </div><div>მეუბნებიან</div><div>მორჩა ნაყინი</div><div>ადექი, ჰხომ ხედავ ტყუილად იკავებ ორადგილიან მაგიდას</div><div>ვერ ხედავ ჰხალხს დაჯდომა უნდა</div><div>ო...</div><div><br /></div><div>ვფქირობ, რომ უნდა ავდგე და გავიდე...</div><div><br /></div><div><br /></div><div>ვდგები და გავდივარ</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-3438336897946671888?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-67346873946253800852011-04-06T23:07:00.000-07:002011-04-06T23:21:43.219-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-aF6kyzh8c6A/TZ1X8FKiF_I/AAAAAAAAA2Q/iYeDPap9ae8/s1600/Fresh-Rain-Drink-031.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 312px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592723001954146290" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-aF6kyzh8c6A/TZ1X8FKiF_I/AAAAAAAAA2Q/iYeDPap9ae8/s320/Fresh-Rain-Drink-031.jpg" /></a> <br /><div>შეგონება # 39824848</div><br /><div>არასდროს გადადო ბლოგზე დაპოსტვა თუნდაც 5 წუთით, რადგან ის ემოცია, რომელმაც გაიძულა ბლოგზე შემოსვლა და წერა, აღარასდროს განმეორდება....</div><br /><div></div><br /><div>ბუნებაში არაფერი იკარგება უკვალოდ</div><br /><div>ო</div><br /><div>აი, ის ემოცია რომელიც ახლა ჩემშია, ვიცი რომ არ დაიკარგება</div><br /><div>და</div><br /><div>თუნდაც ამ ნაწერად დარჩება,</div><br /><div>მაგრამ</div><br /><div>ნეტავ ის ფიქრები სად წავიდა, გუშინ რომ შემომაფიქრდა</div><br /><div>და</div><br /><div>მე კი დაწერა დამეზარა...</div><br /><div></div><br /><div>დღეს ვიფიქრე, რომ ყველა სიტყვა და ყველა ფიქრი და ყველაფერი</div><br /><div>რაც წარმოითქმება და იგრძნობა და იფიქრება</div><br /><div>ენერგიად გარდაიქმნება</div><br /><div>როგორც მზეში წყალი ორთქლდება</div><br /><div>და</div><br /><div>მერე წვიმის არა და ისევ ემოციებისა და ხასიათებებისა და მოვლენების სახით</div><br /><div>თავზე ჩამოგვაწვიმდება...</div><br /><div>ჰხოდა ახლა ვცდილობ ცუდი აღარაფერი შემომაფიქრდეს</div><br /><div>დაე იყოს მუდამ მზე</div><br /><div>ჩემს თავსა ზედა....</div><br /><div></div><br /><div>კიდევ ერთი აღმოჩენა # 4903724972</div><br /><div>არახალია, ძველია</div><br /><div>მგონი ბედნიერება ასუქებს</div><br /><div>მე კი მუდამ მინდოდა გამხდარი ვყოფილიყავი</div><br /><div>და</div><br /><div>ანუჰხთ რა ვქნა, უბედური ვიყო?</div><br /><div>ნურას უკაცრავად :\</div><br /><div></div><br /><div>ყოველდღიურად მრწმუნდები, რომ ადამიანს საკუთარი თავის მართვა არ შეუძლია</div><br /><div>და</div><br /><div>რა სისულელეა გარემოს მართვაზე ფიქრი....</div><br /><div></div><br /><div>გუშინ სადღაც ამომეკითხა, რომ ისაო...</div><br /><div>ადამიანი რომ ძილში ხელ/ფეხს ამოძრავებს უცაბედად იმის ბრალიაო, რომ ტვინს ჰგონია თავისი პატრონი მოკვდაო და ცდილობს გამოაფხიზლოსო...</div><br /><div></div><br /><div>ჰხოდა აი ამ ერთი შეხედვით ჩვეულებრიოვმა ფრაზამ, რომელსაც მეეჭვება რეალობასთან კავშირი ჰქონდეს რარაცნაერად ძალიან ჩამაფიქრა...</div><br /><div>ჩაფიქრება კი ყოველთვის თავის თავში მოიცავს სიხარულსაც და მწუხარებასაც</div><br /><div>ჰხოდა </div><br /><div>ანუჰხთ მართლაც და სასიხარულოა ის, რომ მაშინაც კი, როცა მე მძინავს არსებობს ვიღაც,, ვიღაც რა, ტვინი, რომელიც ჩემზე ზრუნავს და ეშინია არ მოვკვდე... და რა მაგარია, მე მძინავს ვისვენებ და ის კიდე დამყურებს და მაკვირდება რამე არ დამემართოს... მაგარია... საყვარელი ტვინი...</div><br /><div>მაგრამ აი ახლაც,ამას რომ ვწერ და ვფიქრობ, ტვინი რაღაც განყენებულ, დამოუკიდებელ არსებად წარმომიდგენია, ვიღაც სხვად, რომელიც ისა... არადა ეს ხომ ტვინია, ჩემი ტვინი, ჩემი ტვინი კი არა, ეს ჰხომ მე ვარ... მაგრამ თუ მე ვარ, მე მძინავს და ტვინს ღვიძავს როცა მე მძინავს და ანუჰხთ რა გამოდის...</div><br /><div>რა გამოდის და ის რომ საკუთარი თავიც კი იმდენ უცნობ ერთეულებს შეიცავს, რომელიც ჩემგან დამოუკდიებლად მოქმედებენ და არსებობენ და არ მემორჩილებიან, რომ.... და სხვებზე რაღა უნდა ვთქვა... სხვებისგან რაღა მოვითხოვო..</div><br /><div></div><br /><div>რთულს...</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>სხვა არაფერი, ვარ ძველებურად</div><br /><div></div><br /><div>შენ რას შვრები, როგორ ხარ</div><br /><div></div><br /><div>სად დაიკარგე....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-6734687394625380085?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-38651426531387223612011-03-24T12:58:00.000-07:002011-03-24T13:13:59.728-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-ZiONJBgy7H4/TYulK6KUBfI/AAAAAAAAA2I/JMwdaLZaWsw/s1600/9e6c22d54263.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 272px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-ZiONJBgy7H4/TYulK6KUBfI/AAAAAAAAA2I/JMwdaLZaWsw/s320/9e6c22d54263.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5587741369513018866" /></a><br />ერთ დღეს მე და ჩემმა თავმა ვიჩხუბეთ<div>ჰხო ავდექით და ვიჩხუბეთ</div><div>თან ძალიან ძალიან ძალიან</div><div>დაუნდობლად</div><div>ვიჩხუბეთ</div><div>და</div><div>გაგიკვირდება და მოვერიე...</div><div>მეც გამიკვირდა</div><div>რადგან აქამდე როგორც წესი, ჩემი თავი მეორეოდა</div><div>და</div><div>მერე იჯდა მთელ დღეს და მიკითხავდა დემაგოგიურ ლექციებს</div><div>და</div><div>მეუბნებოდა, რომ ისაო...</div><div>შენ ისაო და ესაო</div><div>და</div><div>იმდენჯერ მითხრა</div><div>იმდენჯერ</div><div>იმდენჯერ</div><div>იმდენჯერ</div><div>და ისე დამაჯერა, რომ მე მას ვერასდროს მოვერეოდი</div><div>რომ</div><div>ერთ დღესაც გავბრაზდი და</div><div>დავუწყე ჩხუბი</div><div>და</div><div>ვიჩხუბეთ, ვიჩხუბეთ, ვიჩხუბეთ</div><div>და</div><div>მოვერიე...</div><div>ჰხოდა ერთ ხანს კი დამყავდა მერე ხელში აყვანილი ჩემი თავი</div><div>მაგრამ</div><div>სადამდე უნდა მეტარებინა</div><div>მეც ხომ ადამიანი ვარ</div><div>დავიღალე</div><div>არადა უკვე არაფერში მჭირდებოდა</div><div>და</div><div>გამოგიტყდებით და ისა...</div><div>ავდექი და გადავაგდე..</div><div>აბა მაინც ნერვებს მიშლიდა და რა უნდა მექნა ვაჰხთ...</div><div>არა კი არ გადავაგდე</div><div>მე მოვდიოდი ერთ დღეს</div><div>აც</div><div>და</div><div>მივხვდი რომ აღარ შემეძლო ჩემი თავის ხელში აყვანა და ტარება</div><div>და</div><div>დავსვი უცხო ქუჩის უცხო კუთხეში და მივატოვე..</div><div>ჰხოდა უნდა გითხრათ რომ დავისვენე..</div><div>რა კარგი ყოფილა</div><div>ვიღაცა რომ ტვინს არ გიბურღავს განუწყვეტლივ</div><div>ამოვისუნთქე ძლივს</div><div>და</div><div>ასე ამოსუნთქული დავდივარ აგერ უკვე რა ხანია</div><div>მაგრამ ისა...</div><div>არ ვიცი რატომ და რისთვის, მაგრამ</div><div>უცბაშად</div><div>დღეს მომენატრა...</div><div>დღეს კი არა პრინციპში უკვე დიდი ხანია</div><div>მაგრამ მაგას ხომ არ ვიტყოდი</div><div>მომენატრა ჩემი მიტოვებული თავი მეთქი,</div><div>მაგრამ\</div><div>მერე ძალიან რომ შEმაწუხა ამ მოენატრებამ,</div><div>ჯანდაბას მეთქი, რაც არის არის...</div><div>ამ ერთხელ მინც ვნახავმეთქი</div><div>და</div><div>მოვძებნე</div><div>და ვიპოვნე</div><div>და</div><div>გაბუტულია...</div><div>ხმას არ მცემს... :\</div><div>არა, კი არ ვადანაშაულებ, მაგის ადგილას მეც ასე მოვიქცეოდი</div><div>უბრალოდ ისა....</div><div>ყველაზე ცუდი ისაა, რომ მეც არ ვიცი რაზე ველაპარაკო...</div><div>აი უკვე ორი დღეს ვზივარ და შევყურებ და ველოდები როდის იტყვის რამეს..</div><div>ლაპარაკი კიდევ, იცოცხლე, უყვარს...</div><div>ჰხოდა მითუმეტეს მიკვირს როგორ სძლებს ამდენ საათს ჩუმად...</div><div><br /></div><div>არადა დრო იყო, ხელს ჩავჭიდებდი ჰხოლმდე და ვასეირნებდი და ვაბოდიალებდი ჰხან სად ჰხან სად</div><div>მომენატრა.... </div><div>და იძულებული ვარ</div><div>ისევ მე ვუთხრა პირველი</div><div>თავო ჩემო</div><div>შემირიგდი</div><div>და</div><div>მეჩემთავმეგობრე რა...</div><div><br /></div><div>შენ ჰხომ არ იცი, რამდენი ამბავი დამიგროვდა მოსაყოლი....</div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-3865142653138722361?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-25000883927444071312011-03-15T12:26:00.000-07:002011-03-15T12:52:33.150-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-RlV5zoQhsXQ/TX_CwWZzGBI/AAAAAAAAA2A/qCquRKPlIDQ/s1600/Trolley-Disputes-267.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 247px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-RlV5zoQhsXQ/TX_CwWZzGBI/AAAAAAAAA2A/qCquRKPlIDQ/s320/Trolley-Disputes-267.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584396198865999890" /></a><br />აუჰხთ და<div>იქნებ იმ ათასობით ადამიანიდან </div><div>ერთს მაინც ეძინა და კარგ სიზმარს ხედავდა როცა მიწისძვრა მოხდა</div><div>და</div><div>ვერც კი მოასწრო გაღვიძება და ისე დაიღუპა...</div><div>და</div><div>იქნებ ერთი ყავას სვამდა ნახევრად მძინარე და გაღვიძება ეზარებოდა</div><div>და</div><div>მაგ დროს დაიღუპა</div><div>და</div><div>შეიძლება ერთი სახლიდან გადიდოდა და კარს კეტავდა და არაფერზე ფიქრობდა </div><div>როცა დაიღუპა</div><div>და</div><div>ალბათ ერთი მაინც იჯდა ლიპტში და ელოდებოდა როდის გაიღებოდა კარები </div><div>უცბაშად მიწა რომ იძრა და დაიღუპა</div><div>და</div><div>ვინ იცის, იქნებ ერთი ფიქრობდა რომ მივალ სამსახურში </div><div>ამ საქმეს გავაკეთებ</div><div>და</div><div>ყველაფერი კარგად იქნება ამის შემდეგ ო და უცბაშად დაიღუპა</div><div>და</div><div>იქნებ ვიღაცას გული ატკინეს და ტიროდა და ამბობდა ნეტავ მიწა გაიპოს და თან ჩამიტანოს</div><div>ო</div><div>და</div><div>უეცრად მიწა გაიპო და თან ჩაიტანა</div><div>და</div><div>ორს თუ არა სამს მაინც ჰხომ ჰხონდა დაბდდღე და იქნებ ტორტსაც კი აქრობდა </div><div>და</div><div>თან სურვილს უთქვამდა</div><div>და</div><div>უცებ დაიღუპა</div><div>და</div><div>ალბათ ვიღაც ვიღაცას სიყვარულს უხსნიდა</div><div>და</div><div>უეცრად დაიღუპა</div><div>და ალბათ ვიღაც მშობიარობდა კიდეც იმ დროს</div><div>და</div><div>ვიღაც ფიქრობდა ნეტავ ასე უმიზეზოდ საშინელ ხასიათზე რატომ ვარ ო</div><div>და</div><div>კიდევ ვიღაც გეგმებს აწყობდა</div><div>და</div><div>ვიღაც ფიქრობდა, ნეტავ გავიგო რისთვის ვცოცხლობ ო</div><div>და</div><div>ვიღაც გენიოსი იყო და ჯერ მხოლოდ იმან იცოდა რომ გენიოსი იყო</div><div>და</div><div>იქნებ ვიღაცა კიბოს წამალსაც გამოიგონდა ა და თქმა ვერ მოასწრო</div><div>და</div><div>ერთი მაინც ხომ პოსტავდა ბლოგზე იმ მომენტში </div><div>და</div><div>გამოქვეყნება არ დასცალდა</div><div>და</div><div>ვინ იცის</div><div>რა იცის</div><div>არავინ არაფერი იცის...</div><div><br /></div><div>ყველაფერი იქნებობითაა</div><div><br /></div><div>ო</div><div><br /></div><div>კი არა და</div><div><br /></div><div>დაღუპულთა სულები დათარეშობენ ჩემს სივრცეში</div><div>და</div><div>ყველა თავის ამბავს მიყვება</div><div>თავიდან ვერ ვიშორებ.....</div><div><br /></div><div>: \</div><div><br /></div><div><br /></div><div> ნეტავ როგორი იქნება ბოლო წუთი</div><div>ნეტავ როგორი</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-2500088392744407131?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-47571536665909526532011-03-12T13:43:00.000-08:002011-03-12T14:05:17.202-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-pH2UymCNuek/TXvtKbzmkzI/AAAAAAAAA14/uN7g8RHy0to/s1600/Military-Explosion-20799.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 245px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-pH2UymCNuek/TXvtKbzmkzI/AAAAAAAAA14/uN7g8RHy0to/s320/Military-Explosion-20799.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583316926574531378" /></a><br />მახსოვს, როგორ მინდოდა ჰხოლმე ჩემს სახლში ბევრი ხალხი მოსულიყო..<div>მთელ მეზობლებს ჩვენს სახლში მოეყარა თავი</div><div>დიდი-პატარა, ყველა ჩვენთან ყოფილიყო..</div><div>ძალიან მინდოდა</div><div>ძალიან ძალიან</div><div>დავხუჭავდი თვალებს და ვიგონებდი ათას ამბავს, როგორ შეიძლება შემომეტყუებინა ჩემს სახლში ბევრი ხალხი...</div><div>ჰხოდა ერთხელ ბაბუა კი არა და პაპა გარდაიცვალა....</div><div>უეცრად</div><div>დილით ცუდად გახდა და საღამოს 19:40 წუთზე გარდაიცვალა..</div><div>და მახსოვს როგორ მოიყარა თავი მთელმა სამეზობლომ ჩემს სახლში..</div><div>ყველა მოვიდა</div><div>ვიზეც და რაზეც მიცნებია მაშინდელი 12 წლის ცხოვრების განმავლობაში</div><div>და</div><div>მახსოვს ჩემი რეაქცია, </div><div>ჩემი დიდიდიდი სურვილი, რომ ოღონდ ყველაფერი ისევ ისე ყოფილიყო როგორც წინა დღით,</div><div>ოღონდ პაპა ისევ ცოცხალი ყოფილიყო</div><div>ოღონდ ეს ამდენი ხალხი გამქრალიყო ჩემი სახლიდან</div><div>და</div><div>ის 19;40 საათი ისეთივე 19;40 საათი ყოფილიყო</div><div>როგორც წინა დღეს</div><div>და</div><div>როგორც კიდევ იმის წინა დღეს</div><div>და</div><div>კიდევ იმის წინა დღეს....</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>კიდევ ის მახსოვს, რომ ყოველ დღე</div><div>კი არა და დღეში 40939483 ჯერ ელ.ფოსტის შემოწმებისას ყოჰოო ზე დღის ნიუსი ჩნდებოდა....</div><div>ჩნდებოდა რა, დღესაც ჩნდება...</div><div>რომ<br />ობამა შეხვდა პუტინს</div><div>და</div><div>ამერიკაში ახალი მაკდონალდსი გაიხსნა</div><div>და</div><div>ლონდონში წვიმს</div><div>და</div><div>პარიზში ცხელა...</div><div>და აი ყოველ წუთას, ფოსტაზე შესვლისას და ამ ნიუსების დათვალირებისას</div><div>გულში უეცრად გამიელვებდა ჰხოლმე</div><div>რომ</div><div>რა იქნება, ერთხელაც საქართველოზე ეწეროს რამე</div><div>რა იქნება, მსოფლიო იცნობდეს საქართველოს</div><div>რა იქნება, გერმანიისთვის ნაცნობი და არანეტავესრომელკონტინენტზემდებარეობს ქვეყანა ვიყოთ...</div><div>და მერე მახსოვს ომის დროს, რაჭიდან ჩამოსულმა პირველი მაილ შევამოწმე და დღის ნიუსებში საქართველო დავინახე მთავარ ადგილას...</div><div>მეორე დღესაც</div><div>მესამე დღესაც</div><div>და</div><div>როგორც მაშინ, 12 წლის ასაკში,</div><div>რას არ დავთმობდი, რომ ოღონდ აც ყველაფერი ისევ ისე მიწყნარებულიყო</div><div>და</div><div>გათავისადგილასდაბრუნებულიყო</div><div>როგორც</div><div>ეს აგვისტომდე და ომამდე იყო...</div><div><br /></div><div>ჰხოდა რატომ შემომახსენდა ეს ყველაფერი...</div><div>რა ხანია ვფიქრობ რომ სამყარომ მიიძინა</div><div>რომ</div><div>აღარაფერი ხდება საინტერესო</div><div>ისეთი, რომ ჩემი ყურადღება არა მარტო მიიპყროს, დაიტოვოს კიდევაც თავისთან....</div><div>და ახლა </div><div>იაპონიის კადრების შემხედვარე</div><div>როგორც მაშინ და კიდევ როგორც მაშინ</div><div>ფიქრებში დროის მანქანას ვიგონებ</div><div>და</div><div>უკან ვაბრუნებ, რომ ყველაფერი ისე არ იყოს როგორც არის....</div><div>..</div><div><br /></div><div><br /></div><div>ჰხათო, რით ვერ ისწავლე, დააკონკრეტე ჰხოლმე სურვილები ვაჰთ...</div><div>თორემ უკვე მეშინია</div><div>საკუთარი </div><div>20ნებების</div><div>რადგან</div><div>ისინი</div><div>უკვე</div><div>ყოველ ფეხის ნაბიჯზე რეალურდებიან</div><div><br /></div><div><br /></div><div>:შ</div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-4757153666590952653?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-65409624955530697152011-02-19T12:51:00.000-08:002011-02-19T13:12:39.131-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-toFQ7Cbtkbo/TWAyOxc_2SI/AAAAAAAAA1k/y9mrCxllTd8/s1600/Guido%2BSchwarz.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-toFQ7Cbtkbo/TWAyOxc_2SI/AAAAAAAAA1k/y9mrCxllTd8/s320/Guido%2BSchwarz.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5575511568059193634" /></a><br />გუშინ ძილის წინ კიდევ ერთხელ გავიხსენე "აგვისტოს ომი"...<br />ჩემმა ვასასიკომ "ფეისბუქმა რა ქნა" თუ რაღაც მოიტანა სახლში <br />და<br />გადავშალე და ერთი ბლოგერის პოსტი შემომეკითხა<br />ომზე იყო...<br />ჰხოდა რომ დავწექი ძილის წინ კიდევ ერთხელ შემომახსენდა ის დღეები...<br />მერე არაფერი<br />ავდექი<br />ჩავიცვი<br />და<br />წავედი <br />ქართულ-რუსულ ქორწილში<br />და<br />სულ აღარ ვფიქრობდი აღარც აგვისტოზე და აღარც ომზე<br />თუნდაც იმიტომ რომ<br />გარეთ აგვისტოს შესაფერისი ამინდი ნამდვილად არ იყო<br />და<br />არც განწყობა იყო ომისსაფიქრად შესაფერისი...<br />მოკლედ ყველაფერი ჩვეულებრივად იყო<br />სანამ<br />პატარძლის რუსმა სტუმრებმა სადღეგრძელო არ შესვეს<br />და<br />მიკროფონში რუსის მიერ ნათქვამი რუსული არ გაისმა...<br />ჰხო რუსის მიერ ნათქვამი, იმიტომ რომ<br />რაოდენ კარგადაც არ უნდა იცოდე რუსული<br />ვერასდროს ვერ წარმოთქვამ სიტყვას ისე<br />როგორც რუსი ამბობს ამას...<br />მითუმეტეს თუ ეს რუსი კაცია <br />და<br />ამ დროს განსაკუთრებით კარგად მესმის რუსი ქალების<br />რომლებიც ასე მიძალებულნი არიან ქართველ კაცებს...<br />თუმცა ეს სხვა თემა...<br />უბრალოდ ისა...<br />დღეს კიდევ ერთხელ მივხვდი, რომ<br />ჩემს ცხოვრებაში ყველაფერი გვიან ხდება<br />ყველა ემოცია <br />და<br />ყველა გრძნობა<br />მაშინ მოდის, როცა<br />ამის დრო აღარაა<br />და<br />როცა ის დრო უკვე გავლილია...<br />ჰხო<br />დღეს 19 თებერვალია<br />მალე 3 წელი გავა აგვისტოს ომიდან და თანდათან ეს პერიოდი იმ თარითღს დაემსგავსება<br />რომელსაც მხოლოდ 08.08 ში გავიხსნენებთ<br />და<br />აწი მხოლოდ წლებს დავუთვლით რომ<br />ეს იყო 2 წლის წინ..<br />ეს იყო 3 წლის წინ<br />ეს იყო 10 წლის წინ...<br />გვახსოვდეს აგვისტოს ომი <br />და<br />ა.შ...<br />ჩემს ცხოვრებაში ყველაფერი გვიან იწყება<br />და<br />მეც გვიან მივხვდი<br />რომ<br />ამ ქართულ-რუსული სადღEგრძელოებსია<br />და<br />თბილისი-მოსკოვის მეგობრობის ფონზე<br />მე ჯერ ვერ ვაპატიე<br />ვერც რიგით რუსს<br />რომელმაც <br />არც არაფერი იცის <br />ჩემს სამი წლის წინ შეწყვეტილ შვებულებაზე<br />და<br />იმ სიზმრებზე<br />რომლებიც კვირაში ერთხელ მაინც მესიზმრება<br />და<br />სიზმარში ბომბებს მიშენს....<br />ვერ ვაპატიე...<br />და არც ვცდილობ ვაპატიო<br />იმიტომ რომ<br />იმიტომ რომ<br />იმიტომ რომ<br />იმმიტომ!!!<br /> <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />პ.ს. ქორწილში ოსური შეუკვეთეს და მუსიკოსებმა არ დაუკერეს... ალბათ სიტუაციის დაძაბვას მოერიდნენ... ოსურის ნაცვლად მორიგი უნინჭო რუსული პოპესტრადის ნიმუში დაუკრეს და ჩემმა თანამსრომლებმა ამ სრულიად შეუსაბამო მუსიკაზე იცეკვეს ოსური.... აარადა არ ვარ არც სენტიმენტალური... არც პატრიოტიზმის დონეა საშუალოზე მაღალი ჩემში, არც საქართველოს მივიჩნევ მსოფლიოში ყველაზე მაგარ ქვეყნად, მაგრამ სადღაც გულის სიღრმეში ჩემში მაინც ცოცხლობს რაჭის ერთი ჩვეულებრივი მთვარიან მგლის ყმუილიანი ღამე და ჩვენი ღრმა რწმენა, რომ "შესაძლოა, რაც მაგრები ვართ, ქართველები არ ვართ, მაგრამ რუსებს მაინც ვჯობივართ"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-6540962495553069715?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-20156749903280531042011-02-12T11:57:00.000-08:002011-02-12T12:49:29.965-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-ZTCw8etzh8c/TVbyTMDxxaI/AAAAAAAAA1c/sGzfd6Vwnsw/s1600/Vanessa%2BWinship.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 211px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-ZTCw8etzh8c/TVbyTMDxxaI/AAAAAAAAA1c/sGzfd6Vwnsw/s320/Vanessa%2BWinship.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572908000386074018" /></a><br />მახსოვს მობილურები არ იყო მაშინ...<br />მობილურები კი არა, არც სინათლე იყო და არც გაზი<br />და<br />დაბინდებისთანავე დაძინებაზე გემრიელი გასართობი არ არსებობდა...<br />მახსოვს, მამა ხშირად იგვიანებდა ხოლმე და რადგან არც მობილური არსებობდა არც გაზი და არც სინათლე, მე არ ველოდებოდი მამას, ვწვებოდი და ვიძინებდი..<br />სამაგიეროდ დედა ათენებდა ღამეს, <br />იჯდა სიბნელეში და ელოდებოდა...<br />ეს დიდი ხნის წინ იყო<br />ძალიან დიდი,<br />მაგრამ<br />მაინც მახსოვს ჩემი მაშინდელი ემოცია<br />ვიწექი და ვფიქრობდი, ნუთუ ოდესმე მეც გავხდები ცოლი, მეც მეყოლოება ქმარი რომელიც დააგვიანებს და მეც უნდა ვიჯდე და ველოდო როდის მოვა, მიუხედავად იმისა, რომ ცივა, ბნელა და ძილზე კარგი გასართობი არ არსებობს...<br />სად იყო ჯერ მაშინ გამოგონილ ნათქვამი ის დიდადდიებული გამოთქმა "ოჯახი ხრამიაო" :D<br />მაგრამ კი ვგრძნობდი<br />ვგრძნობდი კი არა, განვიცდიდი და სასტიკად მეშინოდა, რომ ოდესმე მეც მომიწევდა ცოლის მძიმე ტვირთის ტარება და ქმრის ლოდინი ბნელცივდაუმობილურო სივრცეში :D<br />რამდენი რამ შეიცვალა მას შემდეგ<br />თბილისი და საქართველო "სინათლის ქვეყნად" იქცა და უშუქობა შევარდნაძემ წაიღო სახლში...<br />გაზი, მიუხედავად იმისა რომ ამბობენ ძვირიაო, მაინც ყველა ოჯახში გიზგიზებს და თუ არ გიზგიზებს არც ეგაა პრობლემა... ბუნება ზრუნავს ბავშვობისდროინდელგამყინვარებული ზამთრის გათბობაზე...<br />მობილურები უკვე ადამიანს დაბადებისას თან მოჰყვება და მიუღწეველდაკარგულვერგაგებულითუსადხარ ვეღარ იქნები.....<br />მაგრამ ის ემოცია, მაინც შემომრჩა<br />და<br />აი ახლაც, ამდენი ხნის მერე, გულის სიღრმეში მაინც სასტიკად მეშინია, რომ შეიძლება ოდესმე მეძინებოდეს და იმის გამო, რომ "ის" სახლში ჯერ არ მოსულა უნდა ვიჯდე და ველოდო :D ( ნურას უკაცრავად) :D.....<br /><br />ჰხოდა ისა...<br />ოდესმე, როცა ჯერ დისერტაციას დავიცავ გავლადობის გავლელ გავლასთან დაკავშირებით<br />და<br />მერე როცა ჩემს ცხოვერბაზე მემუარების 18 ტომეულსაც გამოვცემ<br />და<br />მერე ფილმსაც რომ გადავიღებ რომელიმე საავადმყოფოს ძველ ჩაბნელებულ დერეფანში<br />და<br />ნეპალშიც რომ წავალ<br />და<br />ნორვეგიაშიც<br />და<br />კუბაშიც<br />და კიდევ<br />ბევრიბევრიბევრი რაღაცეების მერე<br />მეცნიერულად სად შემიძლია და ჰხათოურად დავამტკიცებ<br />რომ<br />ადამიანი<br />ადამიანად<br />მხოლოდ პირველი 5 წელი იქმნება<br />და<br />დანარჩენი ცხოვრება<br />უბრალოდ ამ 5 წლის გადამღერებაა<br />სხვადასხვა ჟანრში<br />სხვადასხვა მიმართულებით<br />სხვადასხვა ფორმატით<br />თუმცა<br />ერთშინაარსობრივაურიანად.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-2015674990328053104?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-86557347072138042872011-01-27T08:09:00.000-08:002011-01-27T08:50:05.165-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TUGiMipwfMI/AAAAAAAAA1Q/Vy-c0pCRe2s/s1600/dxgrpk.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TUGiMipwfMI/AAAAAAAAA1Q/Vy-c0pCRe2s/s320/dxgrpk.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5566908950750723266" /></a><br />დღეს სამსახურის ლიპტს ველოდე 15 წუთზე მეტხანს<br />ან ცოტა ნაკლებხანს, არ ვიცი..<br />როგორც იქნა მოვიდა<br />და<br />ის იყო შესვლა დავაპირე, რომ <br />საკაცე დავინახე<br />და<br />სანიტრის გაბრაზებული ხმაც გაისმა<br />"რას აჭერთ ამ ღილაკს ხელს, ორი საათია მიცვალებულს დავატარებ ლიპტით და პირველ სართულზე ვერ ჩავიყვანეო"....<br />მოკლედ დღის მანძილზე გადატვირთულგადიდებულგაღიზიანებული ხასიათი გამომიკეთდა...<br />კარგად ვიცინე...<br />დღის განმავლობაში სამჯერ -ოთხჯერ მოვყევი ეს ამბავი<br />და<br />სხვებიც ვახალისე...<br />მერე ისიც გამახსენდა, დააახლოებით 10 წლის წინ მცხეთაში მივდიოდი<br />და<br />უჩვეულოდ ცარიელი ავტობუსი გავაჩერე,<br />მძღოლმა მახსოვს რაღაც ჩაიბურტყუნა , წესიერად არ მოვუსმინე, ისე ავედი ავტობუსში<br />და...<br />მოკლედ, თურმე 2 საათის წინ საავადმყოფოში გარდაცვლილ ადამიანს მოასვენებდნენ,<br />ეგრევე, საწოლში როგორც გარდაიცვალა, ისევე აასვენეს ავტობუსში...<br />მახსოვს, ავტობუსის იატაკზე ჩვეუკლებრივი ზეწარი იყო გადაფარებული და იქვე ესვენა ფეხშველა ფეხებით...<br />ცოლი ეჯდა თავთან,<br /> გაოგნებულგონზე ვერ მოსული სახით<br />და<br />ისტერიულად იმეორებდა, <br />"რა ვქნა,სახლში ჯერ არავინ იცის და ასე რომ მივაყენებ, როგორ შეეშინდებათო..."<br /><br />ჩემი ძალად მოკრძალებულობის ამბავი ხომ იცით,<br />შემრცხვა მძღოლისთვის მეთქვა, გააჩერეთ, ჩამოვალთქო<br />და<br />ამიტომ მთელი გზა მიცვალებულთან ერთად ვიმგზავრე...<br />ჰხოდა აგერ უკვე ათი წელია გასული ამ ამბიდან<br />და<br />შესაძლებლობას არ ვტოვებ, ეს ამბავი სიცილით არ მოვყვე ...<br /><br />ჰხოდა დღის ბოლოს, დაღლილდაქანცული "მარშუტკაში" ჩემს საყვარელ ადგილას რომ მოვკალათდი<br />და<br />გარეთ რომ უკვე ღამე იყო<br />და<br />27 იანვრისთვის შეუფერებლად გაზაფხულის შხაპუნა წვიმისნაირი წვიმა რომ მოდიოდა<br />და<br />მუსიკაც ყურებში შესაფერისსაამინდო რომ იყო,<br />კიდევ ერთხელ გამახსენდა ჩემი<br />ეს მიცვალებულებთან დაკავშირებული თავგადასავლები<br />და<br />ჯერ გამეღიმა,<br />მერე უცებ დავფიქრდი, ნეტავ ლიპტში შემთხვევით გადყრილი მიცვალებული<br />ქალი იყო თუ კაცითქო,<br />ან მოხუცი იყო თუ ახალგაზრდა<br />ან იქნებ ბავშვიც იყო<br />და<br />იქნებ ლიპტთან, პირველ სართულზე დამდუღებულსახიანი ახლობლებიც ელოდებოდნენ<br />და<br />ახლა, ამ წუთას, როცა ამას ვწერ, ალბათ რომელიღაც ოჯახში ცხარე ცრემლებით გლოვობს<br />თავის მიცვალებულს<br />და...<br />მოკლედ, არც ისე სასაცილოა ეს ამმაბი, როგორც მე ერთი თვალის მოსმით თუ გონების გაელვებით მეჩვენა...<br /><br />რთულია იყო ყველასთვის გულდასაწყვეტი მიცვალებული..<br /><br />ალბათ, სადმე აუცილებლად გამოჩნდება ჩემნაირი ადამიანი, რომელისთვისაც შენი ტრაგედია მხოლოდ მხიარულების საბაბია....<br />მიუხედავად იმისა, რომ დედამიწის ზურგზე ხელის თითზე ჩამოსათვლელად, მაგრამ მაინც ჩამოსათვლელად მეგულება 1-2-3 ადამიანი, რომლისთვისაც ამ ეტაპზე ჩემი უეცარი გარდაცვალება შესაძლოა შვება იყოს, მაინც მგონია, რომ ბევრისთვის ეს გულის ტკივილის საბაბი იქნება<br />და<br />სწორედ ამიტომ ჩემი სიკვდილი მანამდე მოიცდის, სანამ საშუალო სტატისტიკურ მიცვალებულად არ ვიქცევი...<br /><br /><br />არ ვიცი ადვილია თუ ძნელია საშუალო სტაისტიკურ ადამიანად ყოფნა,<br />მაგრამ ცხადია, <br />რომ<br />მე<br />ეს<br />მოვახერხე!<br />ორი ნაბიჯის იქიდან დამკვირვებლური თვალებით დანახულ მეზე თუ ვიმსსჯელებთ<br />გასაშუალსტატისტიკურება ნორმისა და საზღვრების ფარგლებში მიმდინარებს..<br />25 წლამდე დრო გაატარა და 25 ზე გადაირია<br />ო<br />ანუჰხთ<br />შეუძლებელიც იმდენად შესაძლებელია, რამდენადაც ჩემნაირი ადამიანის სურვილი საშუალო სტატისტიკურ დღეს საშუალო სტატისტიკური ზომის ქუსლიანი ფეხსაცმლის ჩაცმისა... :||<br /><br /><br />და ეს მაშინ, როცა დააახლოებით 365 დღის წინ ჩემთვის ქუსლიანი ფეხსაცმელი საკმარისი იყო ადამიანისთვის წითელი არა და შავი ხაზის გადასასმელად...<br /><br />ყველაფერი საზღვრებში ჯდება<br />ყყველაფერუ ბუნებრივია<br />არაფერია გასაკვირი, იმის გარდა რომ არაფერია გასაკვირი...<br /><br />ძნელად ვეგუები ცვლილებებს<br />თუმცა <br />უფრო ძნელად ვეგუები მათ არ არსებობას,<br />ამიტომაც<br />მე თანახმა ვარ,<br />თანახმა ვიყო იმაზე რაზეც თანახმა არ ვარ...<br /><br />არადა ყოველთვის ვიცოდი, რომ<br />მე<br />იმდენად ჩვეულებრივი ვარ<br />რომ<br />ჩემი გადამეტებული ჩვეულებრივობა<br />არაჩვეულებრივს მხდის..<br /><br /><br />არაფერია გასაკვირი.....<br /><br />სულსულსულ<br />არაფერი<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-8655734707213804287?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-14669526776549041422011-01-15T01:45:00.000-08:002011-01-15T07:18:55.540-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TTG6q_Ot5wI/AAAAAAAAA1I/ePctC9jZwNk/s1600/d125b30f22b8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 265px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TTG6q_Ot5wI/AAAAAAAAA1I/ePctC9jZwNk/s320/d125b30f22b8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5562432262469707522" /></a><br />ყოველთვის მეგონა, რომ ჩემს ცხოვრებაზე წიგნს დავწერდი : )<br /><br /><br />მემუარების წერას ცნობილი და საზოგადოებისათვის საინტერესო ადამიანები იწყებენ<br />და<br />რადგან არც ერთი ვარ და არც მეორე<br />და<br />საინტერესოც<br />დიდიდდიდი მხოლოდ ჩემი თავისთის შეიძლება ვიყო,<br />ამიტომ<br />წიგნის წერასაც მხოლოდ ჩემი თავისთვის ვფიქრობდი ( ეგოისტი),<br />ვფიქრობდი რა..<br />ზოგჯერ ახლაც ვფიქრობ...<br />აი ასე...<br />როცა<br />რაღაც ხდება<br />ან კარგი<br />ან ცუდი<br />მთავარია, რომ შენს თავს ხდება<br />და<br />შენ კი(დევ) ამ დროს ფიქრობ ამ ამბავს როგორ დაწერ...<br />უფრო სწორად, ეს ამბავი რომ წაგეკითხა,<br />როგორ იქნებოდა დაწერილი...<br />ან კიდევ უფრო მარტივად (ან სულაც უფრო რთულად)<br />როგორია გვერდიდან დანახული საკუთარი ისტორია...<br />ჰხოდა წერა ხომ ყველას შეუძლია მოყოლისგან განსხვავებით,<br />ამიტომ მეც წერის გზას ვირჩევ<br /><br />ეს ამბავი კი ასე დაიწყო<br />დილის 6 საათზე პეკინის შუადღითგადაჭედილ და დილაადრიან დაცარიელებულ ქუჩაზე მანქანამ შემოუხვია...<br />ასე წერიას იმიტომ ვიწყებ რომ<br />პირველად წერის სურვილი ზუსტად იმ დროს გამოჩნდა დილის 6 საათზე მანქანამ რომ შემოუხვია...<br />ჩვეულებრივი დილა<br />იყო<br />ჩვეულებრივი მანქანის შემოხვევით, მაგრამ <br />მაინც არაჩვეულებრივი<br />აი როგორც :ოსტატი და მარგალიტაში:<br />იმ უსაზღვრო სიჩვეულებრივობაშიც რომ იცი<br />რომ<br />სადღაც ვიღაც ანუშკამ ზეთი უკვე დაღვარა...<br /><br />ჰხოდა ვფიქრობ, რამე ახალი ბლოგი ხომ არ გამეკეთებინა<br />შინაარსით ჰხათო ჰხათოს შესახებ<br />სადაც იმ ამბავსაც მოვყვები<br />რომლის მოყოლაც ახლა მინდა<br />მაგრამ<br />შინაგანი ცენზურა წითელს მინთებს<br />და<br />რომელიც ასე იწყება<br /><br />"....დილის 6 საათზე პეკინის შუადღითგადაჭედილ და დილაადრიან დაცარიელებულ ქუჩაზე მანქანამ შემოუხვია..."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-1466952677654904142?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-73776858351797964302011-01-07T11:20:00.000-08:002011-01-07T11:25:28.246-08:002011 წელო<br />ზამთრის სვანეთში წამიყვანე\<br />და<br />ზამთრის ბათუმში წამიყვანე\<br />და<br />გაზაფხულის ირანში წამიმყვანე<br />და<br />გაზაფხულის კაბადოკიაში წამიყვანე<br />და<br />ზაფხულის ბახმაროში წამიყცვანე<br />და<br />ზაფხულის ტობოვარჩხლიზე წამიყვანე<br />და<br />შემოდგომის თუშეთში წამიყვანე<br />და<br />შემოდგომის ხევსურეთში წამიყვანე<br />და<br />ნებისმიერ სეზონზე<br />ნეპალში წამიყვანე<br />და<br />ნებისმიერ სეზონზე<br />ნორვეგიაში წამიყვანე<br />და<br />ნებისმიერ სეზონზე<br />კუბაშიც წამიყვანე<br />და<br />ნებისმიერ სეზონზე<br />მატარე<br />და<br />მატარე<br />და<br />მატარე<br />და<br />არ გამაჩერო...<br />მაბოდიალე<br />ბევრიბევრიბევრი<br /><br /><br />ბევრს ვითხოვ?<br />ცოტა მაინც ამისრულე.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-7377685835179796430?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-8341147936068563102010-12-20T10:50:00.000-08:002010-12-20T11:39:32.000-08:00სულ1 და იგივეს ვწერ...<div>იქამდე</div><div>სანამ </div><div>ყველას ჩემი ბლოგის დანახვისას არ შემოაფიქრდება, რომ</div><div>ეს</div><div>მაინც ახალს არაფერს დაწერდაო</div><div>და</div><div>აღარ გაუჩნდება სურვილი ჩემს ბლოგზე შემოჭყეტვის...</div><div> <br /></div><div>ჰხოდა სულ ერთი და იგივეს ვწერ</div><div>სულ ვწერ, რომ არავვის ბლოგს არ ვკითხულობ,</div><div>არც ჩემსას</div><div> მაგრამ არა,</div><div>ვტყუი,</div><div>იმიტომ, რომ ამ ერთი არა და ორი კვირის წინ</div><div>მირამაქსის</div><div>ბლოგი შემომეკითხა</div><div>და</div><div>მერე ერთი-სამი-ხუთი წუთის მანძილზე</div><div>ვიჯექი</div><div>და</div><div>ვფიქრობდი, რომ</div><div>აი მე რომ წერა შემეძლოს,</div><div>ხომ</div><div>დავუკომენტარებდი რამეს </div><div>მირას</div><div>მეთქი, მაგრამ</div><div>სად შემიძლია მე მაგდენი....</div><div> <br /></div><div>ჰხოდა შაბათს კიდევ</div><div> როცა მუშაობას მოვრჩი</div><div>და</div><div>მიყოლებით დავიწყე ერთდროულად გახსნილი</div><div>ტრილიონხუთასიათასშვიდასოცდარვა ფანჯრის დახურვა</div><div>და </div><div>ისის იყო ჩემი მაუსი ჩემივე ბლოგის დახურვაჩაკეცვას ვაპირებდი, რომ</div><div>ნაჩქარევად სხვაგან დავაკლიკე</div><div>და</div><div>შემთხვევით პერწკლის ბლოგი შემომეხსნა..\</div><div>ჰხოდა თვალი მოვკარი სათაურს</div><div>მეგობრობის 15 წელიო თუ რაღაც მაგდაგვარი...</div><div>მერე გამოვრთე კომპიუტერი,</div><div>გავიქეცი სათნოქიმიასთან</div><div>ჩავჯექი მცხეთისსკენ მიმავალ სამარშუტოში</div><div>და</div><div>დრო კი თავზესაყრელი მქონდა რომ</div><div>მეფიქრა...</div><div>მეგობრობის 15 წელი</div><div>რაღაცნაერად ამეკვიატა მთელ გაზაზე..</div><div>მთელი 15 წელი</div><div>ნეტავ ჩვენი რამდენიამეთქი და</div><div>მოკლედ</div><div>ფიქრმა ხომ ის იცის</div><div>აგახტუნებს, დაგახტუნებს</div><div>და</div><div>ზამბარასავით </div><div>ხან სად ხარ ხან სად....</div><div>ჰხოდა მე ბავშვობიდან დავიწყებ...</div><div> <br /></div><div> <br /></div><div>საბავშვო ბაღში დავდიოდი</div><div>თურმე...</div><div>არ დავიჯერებდი, მაგრამ ამის დამადასტურებელი ფოტომასალა არსებობს...</div><div>ჰხოდა, რადგან დავდიოდი</div><div>ალბათ </div><div>ბავშვბთანაც ვთამაშპბდი</div><div>მაგრამ</div><div>რადგან არავინ შემორჩა ჩემს მახსოვსობას</div><div>ანუჰხთ</div><div>ეს ის არ იყო,</div><div>რაც უნდა ყოფილიყო : D</div><div> <br /></div><div>5 წლამდე ჩემი ყველაზე საუკეთესო მეგობარი</div><div>ჩემი თავი იყო...</div><div> <br /></div><div>გამოვწევდი ფარდას</div><div>გავჭიმავდი</div><div>და</div><div>დავამაგრებდი ხოლმე ბალიშით,</div><div>მერე კედელსა და გაჭიმულ ფარდას შორის წარმოქმინლ პირამიდაში შევძვრებოდი</div><div>და</div><div>იქ იწყებოდა</div><div>რაც</div><div>იწყებოდა...</div><div>პრინცესაც მე ვიყავი</div><div>და</div><div>დედინაცვალიც</div><div>კეთილიც და ბოროტიც,</div><div>ლამაზიც და მახინჯიც...</div><div>მთელი ზღაპარი მე ვიყავი</div><div>ყველა პერსონაჟი...</div><div>სულაც არ იყო მოსაბეზრებელი თამაში..</div><div>სულაც ვერ ვგრძნობდი მეგობრის ყოლის აუცილებლობას</div><div>მე ხომ იმდენი ვიყავი</div><div>იმდენი</div><div>იმდენი, რომ....</div><div> <br /></div><div> <br /></div><div>6 წლის, გაგიკვირდებათ და, სკოლაში წავედი : D</div><div> <br /></div><div>უკვე იმდენჯერ მოვყევი ჩემი სკოლაში წასვლის სამზადისისა და 30 აგვისტოს აღმოჩენილი წითელა/წითურა/ ჩუტყვავილასა</div><div>და</div><div>სკოლაში 1 კვირით გვიან წასვლის</div><div>შესახებ, რომ</div><div>ახლა გამეორებას აზრი არ აქვს...</div><div> <br /></div><div>პირველივე გაკვეთილზე მასწავლებელმა 4 მოსწავლე გამოიძახა გამოიძახა დაფასთან</div><div>ერთი იცინოდა</div><div>იცინოდა</div><div>იცინოდა</div><div>კვდეებოდა სიცილით...</div><div>შევხედე და სახლში რომ მივედი ვთქვი, რომ </div><div>მე უკვე მყავდა მეგობარი</div><div>ეთო,</div><div>იმიტომ, რომ მას სიცილი შეეძლო,</div><div>თან როგორი გულიანი სიცილი....</div><div> <br /></div><div>1 კლასიდან 9 კლასის ჩათვლით მე ეთოს მეძახდნენ, მას ხათოს</div><div>მთეელი ცხრა წელი</div><div>უერთმანედოდ გავლილი შაბათ კვირის ასანაზღაურებლად დაწერილი წერილები</div><div>ერთი სახლიდან</div><div>მეორეში ინაცვლებდა</div><div>მთეეელი ცხრა წელი </div><div>ერთი შეხედვა კმაროდა,</div><div>რომ</div><div>მივმხვდარიყავი რას ფიქრობდა,</div><div>მთელი ცხრა წელი</div><div>ერთი შეხედვა კმაროდა</div><div>რომ</div><div>მიმხვდარიყო,</div><div>რას ვფიქრობდი....</div><div> <br /></div><div> <br /></div><div>2-3 თვის წინ ქუჩაში გამაჩერა... 4-5 წლის ბავშვით და გაააბერილი მუცლით...</div><div> ვერ ვიცანი....</div><div> <br /></div><div> <br /></div><div>მახსოვს პირველად სასწავლებელში</div><div>წასაყვანადა</div><div>რომ</div><div>მომამზადეს</div><div>ო</div><div>და</div><div>რატომღაც</div><div>ჩემთვის ეს პირველი საასწავლებელი</div><div>არა პირველ,</div><div>არამედ მეათე კლასთან ასოცირდება...</div><div> <br /></div><div>ვისაც ჩემსავით 14 წლის ასაკში</div><div>მშობლები და სახლკარი მიუტოვებბია</div><div>და</div><div>თითქმის სრულიად უცნობ ქალაქი</div><div>თითქმის სრულიად მარტო დარჩენილა</div><div>ალბათ ხვდება, რას ნიშნავს ასეთი ადამიანისთვის ის მეორე ადამიანი</div><div>რომელიც მას თავის უდარდელ ბავშვობას</div><div>და</div><div>თავის ოჯახს აგონებს...</div><div> <br /></div><div>სოფოც ჩემსავით გადმოსული იყო თბილისში </div><div>და</div><div>ისიც ჩემსავით, მშობლების გარეშე ცხოვრობდა</div><div>და</div><div>ისიც ჩემსავით ცდილობდა ამ უცხო თბილისისათვის</div><div>დაემტკიცებინა,</div><div>რომ</div><div>ისიც ჩვეულებრივი ბავშვი იყო,</div><div>არაფრით განსხვავებული სხვებისგან...</div><div> <br /></div><div>მოკლედ, ეს ყველაფერი მაშინ საკამრისი აღმოჩნდა ჩვენს დასამეგობრებლად...</div><div> <br /></div><div>მაშინ ამ მეგობრობამ</div><div>და</div><div>ერთმანეთმა გადაგვარჩინა,</div><div>მაშინ </div><div>ორივეს</div><div>სხვანაირი მომავალი გვქონდა</div><div>სუულსუუულსუუულ</div><div>სხვანაირი</div><div>ვიდრე</div><div>ახლანდელი აწმყო...</div><div> <br /></div><div> <br /></div><div>მე-2 კურსზე ვიყავი, შემთხვევით გავიგე, რომ გათხოვდა...</div><div>დიდი ხანია ნანახი არ მყავდა,</div><div>ისიც არ ვიცოდი, საერთოდ ვინმე თუ უყვარდა</div><div>და</div><div>ახლა ისიც არ ვიცი, კიდევ უყვარს თუ არა ის ვინმე...</div><div>სადაა</div><div>რას შვრება</div><div>ალბათ შვილები ჰყავს და ზრდის</div><div>ან იქნებ არც...</div><div>ნეტავ როგორაა....</div><div> <br /></div><div> <br /></div><div>მერე უნივესრიტეტი იყო...</div><div>უნივერსიტეტის პირველი დღე...</div><div>მე-6 კორპუსიდან პირველ კორპუსამდე გგადასასვლელი 20-ოდე ნაბიჯი</div><div>და</div><div>ასობით უცნობ ადამიანში</div><div>მომხდარი</div><div>მოულოდნელი დამეგობრება...</div><div>ქეთიმ რაღაც იხუმრა</div><div>და</div><div>მერე</div><div>მეც ვიხუმრე</div><div>და</div><div>მანაც იხუმრა</div><div>და</div><div>ამ ხუმრობა ხუმრობაში</div><div>სანამ პირველ კორპუსამდე მივაღწიეთ</div><div>უკვე მეგობრები ვიყავით...</div><div> <br /></div><div>მერე ყველაფერი ისე მოხდა, როგორც მოხდა</div><div> <br /></div><div>ზოგი მოვიდა</div><div>ზოგი წავიდა</div><div>და</div><div>დავრჩით ჩვენ</div><div>მე</div><div>ქეთი</div><div>ნინო</div><div>ელი</div><div>ანი</div><div> <br /></div><div>დიდი ხუთეული, რომელიც არასდროს არ არის ხუთი</div><div> <br /></div><div><3</div><div> <br /></div><div>და ახლა</div><div>როცა</div><div>წარსულს ვიხსენებ</div><div>და</div><div>წარსული მიმტკიცებს, </div><div>რომ</div><div>ყველაფერი გავლადია</div><div>და ახლა</div><div>როცა</div><div>მომავალზე ვფიქრობ</div><div>და</div><div>აწმყო მეუბნება</div><div>რომ</div><div>ყველაფერის გავლაც</div><div>გავლადია</div><div>ვუყურებ</div><div>ჩემს</div><div>10 ლოვან მეგობრებს</div><div>და</div><div>მიხარია,</div><div>რომ</div><div>მე ისინი მყვანან</div><div>და</div><div>მათ მე ვყავარ</div><div>და</div><div>რომ</div><div>ჩვენ</div><div>ხუთივე ერთად</div><div>მეგობრები ვართ</div><div>და</div><div>ჩვენგობრები ვართ</div><div>და</div><div>ყველაფერი, ხომ მეგობრობით იწყება........... : )</div><div> <br /></div><div> <br /></div><div> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-834114793606856310?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-64196915668829588762010-12-18T01:51:00.000-08:002010-12-18T01:53:00.294-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TQyEdcM2DjI/AAAAAAAAA08/TjvCMMPBwf0/s1600/4192684036_ce7360b12a_z_large.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 242px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TQyEdcM2DjI/AAAAAAAAA08/TjvCMMPBwf0/s320/4192684036_ce7360b12a_z_large.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5551958081962118706" /></a><br />2010 წელი<div>18 დეკემბერი</div><div><br /></div><div>ჰხათო ისევ ცოცხალია.............</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-6419691566882958876?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-38000450843216418022010-11-23T00:24:00.000-08:002010-11-23T00:41:31.080-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TOt-KI9ummI/AAAAAAAAA0w/r3GylGzaIuY/s1600/post-25-1227472707.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 242px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5542662479079709282" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TOt-KI9ummI/AAAAAAAAA0w/r3GylGzaIuY/s320/post-25-1227472707.jpg" /></a><br /><div>დავაკვირდი </div><br /><div>და</div><br /><div>მივხვდი, რომ</div><br /><div>არიან ადამიანები, რომლებთან საურთიერთობოდაც ყოველთვის მესამე ადამიანია საჭირო...</div><br /><div>ჰხო აი ასე</div><br /><div>ზიხარ ადამიანთან</div><br /><div>იწყებთ საუბარს</div><br /><div>და</div><br /><div>ვერ იწყებთ..</div><br /><div>ყველა თემა უინტერესო გამოდის</div><br /><div>ყველა კითხვაზე პასუხი კი ან არა ა</div><br /><div>დუმილი აჭარბებს სიტყვების რაოდენობას წამში 20 ჯერ</div><br /><div>და</div><br /><div>უხერხულობის დონე მატულობს წუთში 7,5 ჯერ</div><br /><div></div><br /><div>მერე მოდის მესამე</div><br /><div>მნიშვნელობა არ აქვს ვინ...</div><br /><div>ვინ</div><br /><div>მე</div><br /><div>ვინ</div><br /><div>შენ</div><br /><div>ვინ </div><br /><div>ის</div><br /><div>მოდის და</div><br /><div>თქვენ აღარ გელევათ სასაუბრო თემები</div><br /><div>უღებთ ერთმანეთს კარებს და ფანჯრებს</div><br /><div>რომლებიც არ გაქვთ</div><br /><div>და</div><br /><div>ერთმანეთზე ახლობელი აღარავინ მიგაჩნიათ დედამიწის ზურგზე</div><br /><div>ჰხოლო მესამე</div><br /><div>დუმს</div><br /><div>როგორც</div><br /><div>თქვენი სა20არი მეგობრობის თილისმა...</div><br /><div></div><br /><div>საბრალო მე3ე</div><br /><div></div><br /><div>იყო მე-3 ნიშნავს იყო ნიადაგ მარტო</div><br /><div>ო</div><br /><div>ეს ვინ თქვა?</div><br /><div>ტარიელ ჭანტურიამ, ჰხო...</div><br /><div>და კიდევ ისიც თქვა, რომ</div><br /><div>ათასი კაცი უმზერს წუიმას და ათას კაცში</div><br /><div>მარტოდ</div><br /><div>მარტო</div><br /><div>დარჩე</div><br /><div>მე</div><br /><div>სამე</div><br /><div>ო</div><br /><div>და სხვა ბევრი რამეც თქვა</div><br /><div>რაც ოდესღაც </div><br /><div>მაღელვებდა</div><br /><div>და</div><br /><div>ჩემკენ სავალ გზებს მიფართოვებდა,</div><br /><div>მაგრამ</div><br /><div>მერე</div><br /><div>დროთა განმავლობაში</div><br /><div>ყველა გზა </div><br /><div>მცდარი აღმოჩნდა...</div><br /><div></div><br /><div>სისულელეა ყველაფერი</div><br /><div>მეც მსგავსი სისულელეებით რაღაცასვუშვრებოდი გულს</div><br /><div>მაგრამ</div><br /><div>გაიწელა</div><br /><div>ო</div><br /><div>ესეც ვიღაცამ თქვა</div><br /><div></div><br /><div>რა აზრი აქვს</div><br /><div>არანაეერი....</div><br /><div></div><br /><div>უბრალოდ ფაქტის კონსტანტაცია</div><br /><div>თუ რა ჰქვია მაგ სიტყვას?</div><br /><div>რაღაც ისეთი სიტყვაა</div><br /><div>გულს უღუტუნებს</div><br /><div>:D</div><br /><div></div><br /><div>უბრალო ფაქტები</div><br /><div>ვინ გეკითხება შენ ანალიზს</div><br /><div>ვინ გთხოვს</div><br /><div>იფიქრე ამ ფაქტს რა მოჰყვება</div><br /><div>ან ეს ფაქტი რამ გამოიწვია</div><br /><div>ო</div><br /><div>უბრალოდ</div><br /><div>აღნიშნე, რომ ეს ასე მოხდა</div><br /><div>ეს ასეა</div><br /><div>რატომ</div><br /><div>რისთვის </div><br /><div>რა მნიშვნელობა აქვს....</div><br /><div></div><br /><div>მსოფლიოს ტექნიკურ გამოგენებათა შორის</div><br /><div>პირველ ადგილას იმას ვაყენებ</div><br /><div>რაც იმ მომენტში სიამლოვნებას მანიჭებს</div><br /><div>ჰხოდა ვფიქრობ ახლა</div><br /><div>რომ</div><br /><div>ყურსასმენებზე</div><br /><div>და</div><br /><div>მობილურ ტელეფონში</div><br /><div>მუსიკის მოსმენის გამოგონებაზე დიდი ტექნიკური მიღწევა არ არსებობს...</div><br /><div></div><br /><div>დადიხარ</div><br /><div>ისე როგგორც მანამდე დადიოდი</div><br /><div>იგივე ქუჩებში</div><br /><div>იგივე ხალხი</div><br /><div>იგივე პრობლემები</div><br /><div>იგივე სიხარული...</div><br /><div>მაგრამ არა</div><br /><div>სხვანაირად დადიხარ</div><br /><div></div><br /><div>საკუთარი ფეხის ხმა არ გესმის</div><br /><div>და</div><br /><div>ფიქრობ</div><br /><div>რომ</div><br /><div>კი არ დადიხარ</div><br /><div>დაფრინავ...</div><br /><div>ფიქრობ, რომ შენი მოძრაობა</div><br /><div>შენი სწრაფი ნაბიჯები</div><br /><div>შენი სახის გამომეტყველება</div><br /><div>სწორედ იმ მუსიკის შესაფერისია</div><br /><div>რომელსაც უსმენ</div><br /><div>და</div><br /><div>გზაზეც თუ გადადიხარ</div><br /><div>და</div><br /><div>შუქნიშანსაც თუ ვერ ხედავ</div><br /><div>და</div><br /><div>მანქანების სწრაფი ნაკადი თუ მოემართება შენსკენ,</div><br /><div>რომლისაც</div><br /><div>მუდამ ასე ძალიან გეშინოდა,</div><br /><div>და მუსიკაც თუა რამე სწრაფი</div><br /><div>და</div><br /><div>იმაზე უფრო ხმაურიანი, ვიდრე ათობით მანქანის სიგნალი ერთად...</div><br /><div>როგორ უხდება ზოგჯერ მუსიკას</div><br /><div>შენსკენ საათში 120 ით მიმავალი მანქანის ბბორბლები შენსკენ</div><br /><div>და</div><br /><div>მძღოლის წამის მეათასედშიუ დაფიქისებული </div><br /><div>შეშფოთებული არა</div><br /><div>გადაშფოთებული სახე,</div><br /><div>რომელიც ყველაზე კარგად აღწერს შენს მდგომარეობას....</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>ჰხუხ</div><br /><div></div><br /><div>ამოსუნთქვას მოსდევს ჩასუნთქვა</div><br /><div>სიცარიელეს სისავსე</div><br /><div>დუმილს</div><br /><div>დუმილი......</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>მომწონს როცა ის არ ვარ, რაც ვარ</div><br /><div>რადგან</div><br /><div>მერე</div><br /><div>უკეთესად ვხვდები</div><br /><div>რაც ვარ</div><br /><div>და</div><br /><div>ზოგჯერ</div><br /><div>ვინც : დ</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>პარას დოქსები...............</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-3800045084321641802?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-50363269135113581252010-11-20T03:55:00.000-08:002010-11-20T04:24:42.614-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TOe9g_dY9xI/AAAAAAAAA0o/Ccual4eqmf8/s1600/Image012.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541606240990852882" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TOe9g_dY9xI/AAAAAAAAA0o/Ccual4eqmf8/s320/Image012.jpg" /></a><br /><div>გუშინაც ბოლომდე ვერ მივხვდი, რომელი რომელი ვართ</div><br /><div>სერგი</div><br /><div>თუ</div><br /><div>ვანია</div><br /><div>თუ</div><br /><div>მამია</div><br /><br />და<br /><br />იმ კითხვებს<br />ისევ<br />ისე ვაწუხებ<br />როგორც<br />პირველად ნახვისას<br />და<br />როგორც მეორედ ნახვისას<br />და<br />როგორც<br />მესამედ ნახვისას<br />და<br />როგორც<br />გუშინ<br />მე-10-ედ ნახვისას......<br /><br /><br /><br />გზები და ხიდები<br /><br /><3<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-5036326913511358125?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-29084275647587867772010-11-16T10:35:00.000-08:002010-11-16T11:03:42.222-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TOLVfFbYwzI/AAAAAAAAA0g/8ZD47xYsO2Y/s1600/remember.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 254px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540225221628838706" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TOLVfFbYwzI/AAAAAAAAA0g/8ZD47xYsO2Y/s320/remember.jpg" /></a><br /><div>26 წელია ვზივარ</div><br /><div>დავდივარ და მაინც ვზივარ</div><br /><div>გავივლი</div><br /><div>გამოვივლი</div><br /><div>და</div><br /><div>ვზივარ...</div><br /><div>გულზე ხელების შემომიკრებია</div><br /><div>კი არა და</div><br /><div>გადამიჯვარიდენებია</div><br /><div>და</div><br /><div>ველოდები როდის შევიცვლები...</div><br /><div>როდის გადავსხვაფერდები</div><br /><div>დრო გადის</div><br /><div>მიდის მოდის</div><br /><div>იქავე დგას</div><br /><div>და</div><br /><div>მცვლის</div><br /><div>მცვლის</div><br /><div>მასხვადასხვაფერადებს</div><br /><div>და</div><br /><div>ჩემს მარწმუნებს</div><br /><div>რომ</div><br /><div>ყველაფერი გავლადია</div><br /><div>ჩემ გარდა</div><br /><div>:</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>ჩასაფრებული ვეფხვი ანუ რაღაცნაერი დრაკონი</div><br /><div>თუ რა ჰქვია იმ ფილმს?</div><br /><div>მმმ</div><br /><div>არ ვიცი..</div><br /><div>არც ფილმი მინახავს და არც შინაარსი ვიცი და არც ნახვის სურვილი მაქვს</div><br /><div>უბრალოდ </div><br /><div>დღეს ეს სახელი გამახსენდა..</div><br /><div>უფრო სწორად, კი არ გამახსენდა</div><br /><div>ჩემს თავს შევხედე ორი ნაბიჯით წინიდან</div><br /><div>და</div><br /><div>რატომღაც ამ სიტყვებით შევაფასები</div><br /><div>ჩასაფრებული ვეფხვი...</div><br /><div></div><br /><div>მმ</div><br /><div></div><br /><div>ძნელია იმაზე წერა, რაზეც წერა ადვილი არ არის...</div><br /><div></div><br /><div>არსებობს სიამოვნების რაღაც გაურკვეველლი ტალღა,</div><br /><div>რომელიც დაგარტყავს</div><br /><div>და</div><br /><div>ისე შორს გადაგაგდებს</div><br /><div>რომ</div><br /><div>უკან გამოსვლას აზრი აღარ აქვს...</div><br /><div>მიცურავ</div><br /><div>მიცურავ</div><br /><div>მიცურავ</div><br /><div>და</div><br /><div>უკან რომ მოიხედავ</div><br /><div>ისე შორსაა ნაპირი, რომ....</div><br /><div></div><br /><div>არსებობს უცნაური ტკბილი მიდრეკილება "ცუდი" საქმეებისადმი...</div><br /><div>რომ შენ ამას არ გააკეთებ</div><br /><div>რომ შენ ამას მხოლოდ იმიტომ გააკეთებ, რომ მიხვდე რომ "ცუდია"</div><br /><div>რომ იცი რომ "ცუდია" და როგორც კი მოგინდება, მაშინვე უარყოფ მას</div><br /><div>რომ იცი რომ ცუდია, მაგრამ ვეღარ ანებებ თავს</div><br /><div>რომ უკვე აღარ არის ცუდი</div><br /><div>რომ ის რაც ცუდი აღარაა</div><br /><div>არც კარგია</div><br /><div>უბრალოდ ჩვეულებრივია</div><br /><div></div><br /><div>ჰხოდა ასე</div><br /><div>ეტაპ ეტაპ</div><br /><div>ნაბიჯ ნაბიჯ</div><br /><div>წამ და წამ</div><br /><div>თვალ და თვალ</div><br /><div>ცხვირ და ცხვირ</div><br /><div>პირ და პირ</div><br /><div>ადამიანი ხდება</div><br /><div>იმად</div><br /><div>რითაც ადამიანი</div><br /><div>ყველა სხვა </div><br /><div>არაადამიანზე</div><br /><div>უფრო</div><br /><div>არააადამიანურია...</div><br /><div></div><br /><div>მეერე იწყება გახსენება</div><br /><div>რომ</div><br /><div>მე ამას ვერ წამოვიდგენდი</div><br /><div>რომ ადრე სხვანაირად იყო</div><br /><div>რომ ნუთუ ეს მე ვარ</div><br /><div>მერე ზიხარ</div><br /><div>ზიხარ</div><br /><div>ზიხარ</div><br /><div>დადიხა რ და მაინც ზიხარ</div><br /><div>წახვალ</div><br /><div>წამოხვალ</div><br /><div>და</div><br /><div>მაინც ზიხარ</div><br /><div>და</div><br /><div>ელი</div><br /><div>ელი</div><br /><div>ელი</div><br /><div>გულზე ხელებ ზოგჯერ არც კი გადაჯვარედინებული</div><br /><div>როდის დაიბადები თავიდან</div><br /><div>როდის შეიცვლები</div><br /><div>როდის გადასხვაფერდები</div><br /><div>ანუ </div><br /><div>ისევ ისეთი გახდები</div><br /><div>როგორიც იყავი....</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>მიწა იყავ</div><br /><div>მიწად იქეც</div><br /><div></div><br /><div>ქვა იყავ</div><br /><div>და</div><br /><div>ქვად იქეც</div><br /><div></div><br /><div>არაფერი იყავ</div><br /><div>არაფრად იქეც......</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>როგორ შეიძლება ადამიანს აწუხებდეს ის</div><br /><div>რაც არ აქვს?</div><br /><div></div><br /><div>როგორ</div><br /><div>და</div><br /><div>ასე</div><br /><div></div><br /><div>ანუჰხთ</div><br /><div></div><br /><div>უემოციობაც ემოციაა</div><br /><div></div><br /><div>სიცარიელე</div><br /><div>წარმოშობს</div><br /><div>სისავსეს</div><br /><div></div><br /><div>გვიხაროდეს</div><br /><div>რამეთუ</div><br /><div>დავმწუხრდებით</div><br /><div>და</div><br /><div>ნეტარ არიან მწუხარენი</div><br /><div></div><br /><div>ო</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-2908427564758786777?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-45514475860216339412010-11-08T10:32:00.000-08:002010-11-08T10:52:46.346-08:00როგორც კი რაღაცის დაწერის სურვილი მიჩნდება,<br />მახსენდება, რომ ეს ერთხელ უკვე დავწერე და ვჩერდები...<br />არ მიყვარს ეს გამე2ებები და გამე3ებები და გაშენ2ებები<br />და<br />გაცოდნისდედავებები,<br />მაგრამ<br />ცხოვრება ხომ სულ მეორდება, მეორდება, მეორდება<br />წრეზე ბრუნავს დედამიწა<br />და<br />ესეც ხომ დავწერე ერთხელ<br />და<br />ესეც ხომ გამეორებაა<br />და<br />უკვე იმასაც ვიმეორებ, რომ ვიმეორებ :\<br />ჰხუხ<br />ჰხოდა მოკლედ არაფერი ახალი...<br />მობილური დავკარგე<br />არახალია ძველლია<br />კი არა და<br />მე-6 ედ<br />თუ<br />მე-7 ედ<br />ადრე თუ გვიან ყველა ნივთი დასაკარგადაა განწირული<br />და<br />რაღაცას რომ იძენ, იმავდროულად იცი, რომ დაკარგავ ოდესმე<br />ჰხოდა<br />ასე თუ ისე<br />შეგუებული ვიყავი<br />და<br />არ გამკვირვებია..<br />პირიქით, რატომღაც შვებითაც კი ამოვისუნთქე,<br />ალბათ იმიტომ, რომ დაკარგვის შიშმა მომენტალურად გამიარა<br />რაც დაკარგულია, იმას თავიდან ვერ დაკარგავ<br />ჰხოდა ასე...<br />რაც შეეხება ისეს, ჩემი ცხოვრება რომ ეპოქებად იყოფა, არც ეს არის ახალი..<br />მერამდენედ ვამბობ<br />თუ ვწერ<br />რა აზრი აქვს...<br />ჰხოდა რატომღაც ვიფიქრე, რომ<br />გარდატეხა გადმოტეხის წლების გარდა<br />ჩემს ცოვრებას ეპოქად<br />კიდევ<br />ადამიანები<br />ჰყოფენ<br />და<br />კიდევ<br />თმა ჰყოფს ჩემი<br />და<br />რაც არ უნდა მატერიალურად კი არა და ჰომოფაბერულად ჟღერდეს<br />კიდევ<br />მობილური ტელეფონები ყოფენ ჩემი ცხოვრების არც თუ ისე დიდ,<br />მაგრამ<br />ჩემთვის სამყაროს შექმნიდან მოყოლებულ პერიოდს<br />პატარპატარა მონაკვეთებად<br />კი არა და<br />ისტორიებად...<br />თუ ემოციები მართლა სახლდებიან სხვადასხვა სხეულიან საგნებში<br />მაშინ<br />ჩემი ემოციების დიდი ნაწილი მობილური ტელეფონების სხვადასხვაფრად<br />და<br />სხვადასხვამუსიკურად<br />და<br />სხვადასხვატექსტურად<br />სხეულდებიან<br />პირობითი სახელით სმს ებად<br />და......<br /><br />მოკლედ, ისა...<br />სუნი მეცა გაზაფხულის, უცნაური ვიგრძენ ძალი<br />კი არა და<br />რაღაც ახალი....<br /><br /><br />მობილური მოკვდა, გაუმარჯოს მობილურს<br /><br />: D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-4551447586021633941?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-28359747801622967892010-11-02T12:51:00.000-07:002010-11-02T13:08:15.596-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TNBvqfonjiI/AAAAAAAAA0Y/4eszp0FWhUA/s1600/Creative_idea_sport_0808.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5535046717875392034" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TNBvqfonjiI/AAAAAAAAA0Y/4eszp0FWhUA/s320/Creative_idea_sport_0808.jpg" /></a><br /><div>როგორი სიტყვაა "შეჯამება"</div><br /><div></div><br /><div>როგორი და ლამაზი და მშუიდი...</div><br /><div></div><br /><div>თუმცა არა</div><br /><div>არასწორად ვსვამ შეკითხვას</div><br /><div>როგორი კი არა და რა ინფორმაციის შემცველი სიტყვაა "შეჯამება"</div><br /><div>მმმ</div><br /><div>ნუთუ ინფორმაციებს და თავგასასავლებს და მოქმედებებს</div><br /><div>უ</div><br /><div>წინ</div><br /><div>ჯამში აწყობდნენ</div><br /><div>ანუჰხთ</div><br /><div>აჯამებდნენ..</div><br /><div>არა, ალბათ არა...</div><br /><div>თუმცა, რატომაც არა..</div><br /><div>აკი ისაო... ჩინელები ყოველი საინტერესო და მათთვის ყურადსაღები მოვლენის აღსანიშნავად</div><br /><div>ჯამში თითო ჯ\ბრინჯის მარცვალს აწყობენო</div><br /><div>ჰხეხ</div><br /><div>ყველაფერს შეიძლება მოუძებნო გამართლება</div><br /><div>სიტყვა "შეჯამებასაც" კი...</div><br /><div>თუ ასეა, გამოდის, რომ მალე ეს სიტყვა უფრო გათანამედროვდება</div><br /><div>და</div><br /><div>შეჯამებას</div><br /><div>შებლოგება შეცვლის...</div><br /><div>ახლა ჰხომ ის ეპოქაა, როცა ძირითად ნააზრევნაფიქრალშემაჯამებელ მოვლენებს</div><br /><div>ადამიანი</div><br /><div>საკუთარ ბლოგზე ინახავს....</div><br /><div>ვაჯამებ ანუჰხთ ვაბლოგებ, მაშასადამე ვცდილობ ვიყო თანამედროვე მსოფლიოს ერთი რიგითი მოლეკულა...</div><br /><div>თუმცა სულაც არ ვცდილობ</div><br /><div>ეს ისედაც და ასედაც თავისთავად გამოდის...</div><br /><div>"არ შეიძლება ამტკიცო, რომ ადამიანი უკვდავი არ არის</div><br /><div>რადგან</div><br /><div>შენ არ იცნობ ყველა ადამიანს"</div><br /><div>ო</div><br /><div>წეღან სადღაც შემომეკითხა</div><br /><div>და</div><br /><div>ალბათ ისიც არ შეიძლება ამტკიცო, რომ</div><br /><div>მოლეკულას</div><br /><div>ფიქრი არ შეუძლია...</div><br /><div>ვეძებ გაბრაზების მიზეზს!</div><br /><div>ტვინში იყრება გაბრაზების შესაზლო ვარიანტები</div><br /><div>რეალური ვარიანტები</div><br /><div>ძალიან რეალური ვარიანტები</div><br /><div>ხარ იანტები</div><br /><div>არის იანტები</div><br /><div>და მეღიმება</div><br /><div>რადგან</div><br /><div>ყველა რეალური მიზეზი ჩემი გაბრაზებისა</div><br /><div>ქედს იხრის</div><br /><div>და</div><br /><div>გვერძე დგება იმ ერთი შეხედვით უმნიშვნელო მიზეზის წინაშე</div><br /><div>როგორიცაა</div><br /><div>ცარიელი კუჭი</div><br /><div></div><br /><div>: D</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>არაფერი ჯერ კიდევ შეიძლება იყოს ყველაფერი.....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-2835974780162296789?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-45916151785150810862010-10-28T12:13:00.000-07:002010-10-28T12:38:47.141-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TMnQnAZ4GoI/AAAAAAAAA0Q/tIitO6NgsPw/s1600/art_wideweb__470x336,0.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 229px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5533182985743374978" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TMnQnAZ4GoI/AAAAAAAAA0Q/tIitO6NgsPw/s320/art_wideweb__470x336,0.jpg" /></a><br /><div>ჰხოდა დღეს ტრანსპორტიდან ერთი კაცი დავინახე</div><br /><div>ქუჩაზე გადადიოდა თავისთვის</div><br /><div>და</div><br /><div>უცებ ვიფიქრე, რომ ეს კაცი მწუანეა მეთქი..</div><br /><div>ჰხოდა მერე ეს ფიქრი განვავრცე კი არა და გავაფართოვე</div><br /><div>და</div><br /><div>ვისაც თვალი მოვკარი</div><br /><div>ახლო/მახლო</div><br /><div>ყველა გავაფერადე :D</div><br /><div>აი ასე...ერთი შეხედვით</div><br /><div>ერთი თვალის მოკვრით რასაც შეამჩნევ</div><br /><div>უფრო სწორად, რა ფერსაც შეამჩნევ ადამიანში</div><br /><div>ზოგი თეთრია</div><br /><div>ზოგი შავი</div><br /><div>ზოგი მწუანე</div><br /><div>ზოგი წითელი</div><br /><div>ზოგი ყვითელი</div><br /><div>და</div><br /><div>მოკლედ </div><br /><div>თუ</div><br /><div>გრძლად</div><br /><div>მართლა ჭრელია 3ყარო..</div><br /><div>ჰხოდა კიდევ 1 რამ ვიფიქერე..</div><br /><div>ნეტავ როგორი იქნებოდა ცხოვრება</div><br /><div>ყველა ადამმიანი სხვადასხვა ფერის რომ იიყოს მეთქი..</div><br /><div>მერე როგორ იურთიერთებდნენ ადამიანები</div><br /><div>როგორ შეარჩევდნენ მეგობარს, ახლობელს...</div><br /><div>ნეტავ ფერების მიხედვით დაიყოფოდა დედამიწა</div><br /><div>თუ...?</div><br /><div>ანუჰხთ მწუანე ადამიანი მხოლოდ მწუანე ადამიანთან იურთიერთეებდა </div><br /><div>თუ არა??</div><br /><div>ჰხოდა ალბათ როგორი მომაბეზრებელი</div><br /><div>და</div><br /><div>ერთფეროვანია</div><br /><div>საკუთართავისნაირ ადამიანთან ურთიერთობა...</div><br /><div>აბა წარმოიდგინეთ</div><br /><div>ადამიანი, რომელსაც</div><br /><div>სულ ერთი ფერის ტანსაცმელი აცვია...</div><br /><div>უყურებ და გიჩნდება სურვილი</div><br /><div>ერთი პატარა შტრიცხი მაინც შეუცვალო</div><br /><div>ცოტა გაამრავალფეროვანო...</div><br /><div>ჰხოდა თუ ასეა</div><br /><div>რატომ ეძებს ადამიანი თავისნაირ ადამიანს?</div><br /><div>ნუთუ</div><br /><div>შავს თეთრი არ უხდება</div><br /><div>და</div><br /><div>თუნდაც</div><br /><div>წითელს მწუანე?</div><br /><div></div><br /><div>ნუთუ ცხოვრება უფრო საინტერესო არ არის</div><br /><div>როცა</div><br /><div>ორი განსხვავებული ერთ კონტექტიანდება??</div><br /><div></div><br /><div>არა?</div><br /><div></div><br /><div>კაიჰხთ...:\</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>ფერებმა დაიპყეო მთელი გარემო</div><br /><div>მე კი</div><br /><div>უ</div><br /><div>ფეროდ</div><br /><div>ვარ</div><br /><div>ო</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-4591615178515081086?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-7034345772803809862010-10-22T13:15:00.000-07:002010-10-22T13:38:41.760-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TMH2NPULJRI/AAAAAAAAA0I/jClzBvHueF4/s1600/Happy%2520Shopper.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 210px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530972524697560338" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TMH2NPULJRI/AAAAAAAAA0I/jClzBvHueF4/s320/Happy%2520Shopper.jpg" /></a><br /><div>ორი კაბა გავისინჯე დღეს</div><br /><div></div><br /><div>პირველი მწუანე იყო და ბავშვური</div><br /><div>ბავშვური კი არა</div><br /><div>საყვარელი...</div><br /><div></div><br /><div>მეორეც მომწვანო იყო და ლამაზი</div><br /><div>ლამაზი ანუ</div><br /><div>ქალური...</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>ჰხოდა პირველად დავფიქრდი რომელი მეყიდა</div><br /><div>და</div><br /><div>გავოცდი, რომ ასეთი არჩევანის წინაშე დავაყენე ჰხათო :</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>ხვალამდე ვიფიქრებ და ხვალ ვიყიდიმეთქი</div><br /><div>და</div><br /><div>წამოვედი..</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>ჰხოდა ახლა ვფიქრობ</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>ვფიქრობ, რომ</div><br /><div>როცა</div><br /><div>არჩევანის წინაშე ხარ ორს შორის</div><br /><div>მესამე უნდა აირჩიო...</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>და </div><br /><div>ბავშვობასა და ქალობას შორის</div><br /><div>კიდევ </div><br /><div>რაც არის</div><br /><div>ეგეთი კაბა იქნებ დღეს შეკეროს ვინმემ</div><br /><div>და</div><br /><div>ხვალ შემხვდეს</div><br /><div>და</div><br /><div>მილიარდ სხავდასხვანაირი კაბიდან დამიძახოს:</div><br /><div>ჰხათო, მე აქ ვარ და შენ სად მეძებ</div><br /><div>ო</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>საყვარელი კაბა</div><br /><div>ახლა რომელიღაცა მაღაზიის, რომელიღაც ჩაბნელებულ ვიტრინაშია ჩამოკიდებული</div><br /><div>და</div><br /><div>არც კი იცის,</div><br /><div>რომ</div><br /><div>ხვალ ჩემი იქნება........ :ც</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>თუ!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-703434577280380986?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-9874870117044115972010-10-19T09:32:00.000-07:002010-10-19T10:16:15.779-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TL3LyCRI7oI/AAAAAAAAA0A/1vvPzGMuam0/s1600/05remontik.jpg"><strong><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 264px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5529799977943494274" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TL3LyCRI7oI/AAAAAAAAA0A/1vvPzGMuam0/s320/05remontik.jpg" /></strong></a><strong><br /><br /><br /><br />გაიღვიძეთ 20ნებებო, კმარა!!!</strong><br /><br /><span style="color:#c0c0c0;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-987487011704411597?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-70982786887563750082010-10-10T11:02:00.000-07:002010-10-10T11:40:34.272-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TLIITXuOU3I/AAAAAAAAAz4/VQ4RgxGqi28/s1600/feeding_birds694_copy.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 239px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526488821615448946" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TLIITXuOU3I/AAAAAAAAAz4/VQ4RgxGqi28/s320/feeding_birds694_copy.jpg" /></a><br /><div>ყოველთვის როცა წერის სურვილი მიჩნდება</div><br /><div>მე ვზივარ</div><br /><div>მანქანაში</div><br /><div>ან</div><br /><div>"მარშუტკაში"</div><br /><div>ან</div><br /><div>ავტობუსში</div><br /><div>მოკლედ,</div><br /><div>ყოველთვის, როცა წერის სურვილი მიჩნდება</div><br /><div>მე ვზივარ</div><br /><div>ტრანსპორტში</div><br /><div>ფანჯარასთან</div><br /><div>და</div><br /><div>მივდივარ...</div><br /><div>ანუჰხთ</div><br /><div>ყოველთვის, როცა წერის სურვილი მიჩნდება</div><br /><div>ეს</div><br /><div>სურვილი განწირულია</div><br /><div>შეუსრულებლობისათვის</div><br /><div>რადგან</div><br /><div>ჯერჯერობით</div><br /><div>ტრანსპორტში ლეპტოპის გაშლის, გაინტერენეტების, ბლოგზე შესვლისა</div><br /><div>და</div><br /><div>პოტვის ერთდროულობა</div><br /><div>ჩემთვის მიუღწეველია...</div><br /><div>საინტერესოა, გამიჩნდებოდა თუ არა წერის სურვილი</div><br /><div>ეჭვი რომ მეპარებოდეს</div><br /><div>ამის შეუსრულებლობაში...</div><br /><div>მმ...არ ვიცი...</div><br /><div></div><br /><div>რამდენადაც ცუდი და უხეში სიტყვაა ბებერი</div><br /><div>იმდენად თბილი და რბილი სიტყვაა</div><br /><div>მოხუცი...</div><br /><div></div><br /><div>დღეს ვიფიქრე, რომ შესაძლოა</div><br /><div>მოხუცებულებს გამართულ და ჩქარი ნაბიჯებით სიარულში<br />ხელს</div><br /><div>არა ასაკი</div><br /><div>არამედ საკუთარი თავგადასავალი უშლით, </div><br /><div>რომელიც წლების მანძილზე დააგროვეს,</div><br /><div>ერთ გუდაში მოათავსეს</div><br /><div>და</div><br /><div>ახლა ზურგზე მოკიდებული დააქვთ თან...</div><br /><div></div><br /><div>გამახსენდა, რომ მიწისძვრის მეშინია</div><br /><div>შიშს თუ ყოველთვის აქვს მიზეზი</div><br /><div>შესაძლოა უმიზეზობაც მიზეზად ჩაითვალოს</div><br /><div>ანუჰხთ</div><br /><div>ერთხელდ ავფიქრდი</div><br /><div>ორჯერ </div><br /><div>სამჯერ</div><br /><div>ოთხჯერ</div><br /><div>და</div><br /><div>მივხვდი, რომ</div><br /><div>ყოველთვის როცა სიკვდილის საფრთხე ვიგრძენი</div><br /><div>გული დამწყდა</div><br /><div>რომ</div><br /><div>მოხუცი არ ვარ...</div><br /><div>ერთხელ გამიკვირდა</div><br /><div>ორიჯერ</div><br /><div>სამჯერ</div><br /><div>ოთხჯერ</div><br /><div>და</div><br /><div>კიდევ იმას მივხვდი, რომ</div><br /><div>ადრეულ ასაკში სიცოცხლის შეწყვეტაზე უფრო</div><br /><div>გული </div><br /><div>დაუსრულებელ თავაგდასავალზე დამწყდა...</div><br /><div></div><br /><div>წიგნი დასასრულის გარეშე...</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>კვირაზე მეტია წიგნს ვეძებს</div><br /><div>რაიმე კარგს</div><br /><div>კარგი ნიშნავს საინტერესოს</div><br /><div>უფრო სწორად</div><br /><div>საინტერესო ნიშანვს</div><br /><div>უცნაურს...</div><br /><div>უცნაურ თავგადასავალს...</div><br /><div></div><br /><div>ვეძებ,</div><br /><div>ვიწყებ კითხვას</div><br /><div>და</div><br /><div>დასასრულამდე რამდენიმე გვერდით ადრე</div><br /><div>კითხვას ვწყვეტ....</div><br /><div></div><br /><div>არაფერია ამაში უცნაური</div><br /><div></div><br /><div>არც იმაშია რაიმე უცნაური რომ</div><br /><div>სულ სხვა რამის დაწერა მინდოდა</div><br /><div>იქ</div><br /><div>ტრანსპიორტში</div><br /><div>და</div><br /><div>ახლა ამას ვწერ</div><br /><div>რადგან ის</div><br /><div>რაც მაშინ იყო</div><br /><div>თავში</div><br /><div>აზრად</div><br /><div>მანქანის სიჩაქრეზე სწრაფად წაიღო დრომ</div><br /><div>სახელად</div><br /><div>წარსულმა</div><br /><div>და</div><br /><div>ყოველთვის ყოველთვის</div><br /><div>წერის სურვილი</div><br /><div>თუ</div><br /><div>ტრანსპორტში ჩნდება</div><br /><div>და</div><br /><div>ყოველთვის</div><br /><div>ტრანსპორტში</div><br /><div>თუ</div><br /><div>ჩემთვიუს</div><br /><div>ჯერაც კიდევ ვერ შესაძლებელია</div><br /><div>წერა</div><br /><div>მაშინ გამოდის, რომ</div><br /><div>ყველა</div><br /><div>პოსტი</div><br /><div>ამ ბლოგზე</div><br /><div>უბრალოდ</div><br /><div>იმ პოსტის მოსაგონარია</div><br /><div>რომელსაც</div><br /><div>დაპოსტვა ვერ ეღირსა...</div><br /><div>ჰხაჰ</div><br /><div></div><br /><div>არაფერია არც ამაში უცნაური</div><br /><div></div><br /><div>მე კი რამე </div><br /><div>უ</div><br /><div>ცნაური მინდა</div><br /><div>უცნაურად სათავგადასავლო....</div><br /><div></div><br /><div>: )</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-7098278688756375008?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-87789326832156119722010-10-04T12:20:00.000-07:002010-10-04T12:52:05.972-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TKowSfav8xI/AAAAAAAAAzw/HpLHMzhGoys/s1600/IMG_4172.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5524280987152806674" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TKowSfav8xI/AAAAAAAAAzw/HpLHMzhGoys/s320/IMG_4172.JPG" /></a><br /><div>ღამეა</div><br /><div>ცოტაც და... ვიტყვი</div><br /><div>შუაღამეა....</div><br /><div>ისევ სურდო მაქვს.....</div><br /><div>შევეგუე, რომ სურდო სულ მაქვს</div><br /><div>შევეგუე, მაგრამ ვერ შევეჩვიე...</div><br /><div>საერთოდ, პირიქით ხდება ხოლმე,</div><br /><div>ვეჩვევი, მაგრამ ვერ ვეგუები..</div><br /><div>თანამამრავლთა გადანაცვლებით ჯამი არ იცვლება</div><br /><div>ო<br />ჰხოდა რა მქნიშვნელობა აქვს...</div><br /><div>მოკლედ, ღამეა...</div><br /><div>ღამეში კი თვალგახელილსაც შეგიძლია ნახო სიზმრები...</div><br /><div>ჰხოდა, მიყოლებით შემოდის კადრები ჩემს ჯერ კიდევ მხედველობაჯერსულმთლადარდაქვეითებულ თვალებში..</div><br /><div>კადრების თემატიკა დაახლოებოთ ასეთია</div><br /><div>გუშინ ამ დროს</div><br /><div>1 კვირის წინ ამ დროს</div><br /><div>1 თვის წინ ამ დროს</div><br /><div>1 წლის წინ ამ დროს...</div><br /><div>გუშინ მოვიბანავე...</div><br /><div>ანუჰხთ</div><br /><div>მოვიტაოვე</div><br /><div>ანუჰხთ</div><br /><div>გადავსაზღვარდი</div><br /><div>და</div><br /><div>კიდევ ერთხელ გამეღიმა ადამიანის მიერ მოგონილ სასაცილო რაღაცეებზე...</div><br /><div>გზა არც იმდენად დიდი და დამღლელი იყო, რომ ძილისგან დავღლილიყავი</div><br /><div>არც იმდენად პატარა, რომ იმაზე ფიქრი არ მომესწრო,</div><br /><div>თუ</div><br /><div>რატომ...</div><br /><div>მოკლედ, რატომ ხომ ფიქრის სათავეა</div><br /><div>ჰხოდა </div><br /><div>რატომ....</div><br /><div>11:30 სთ</div><br /><div>ვამბობ - გვახსოვდეს სიკვდილი<br />ვამბობ</div><br /><div>და</div><br /><div>შესაბამისად, ვფიქრობ</div><br /><div>რატომ</div><br /><div>რატომ უნდა გვახსოვდეს სიკვდილი...</div><br /><div>არ ვიცი..<br />სამაგიეროდ, ვიცი, რომ</div><br /><div>თურმე მართლა შესაძლებელი ყოფილა</div><br /><div>დილით მიხვიდე სამსახურში</div><br /><div>იმუშაო</div><br /><div>იმუAშაო</div><br /><div>იმუშაო</div><br /><div>დაიღალო</div><br /><div>ძალიან დაიღალო</div><br /><div>ძალიან ძალიან დაიღალო</div><br /><div></div><br /><div>წახვიდე სახლში</div><br /><div>და</div><br /><div>მეორე დღეს აღარ მიხვიდე სამსახურში</div><br /><div>მხოლოდ იმიტომ, რომ</div><br /><div>მოკვდი...</div><br /><div>მერე </div><br /><div>იწვები შენთვის ოთახის შუაგულში მშუიდად</div><br /><div>მოვლენ ის ადამიანები, </div><br /><div>და</div><br /><div>შენ გაიფიქრებ, რომ წინა დღეს სწორედ ამ დროს</div><br /><div>ამ ადამიანებმა დაგღალეს..</div><br /><div>მერე გაივლის კიდევ ცოტა დრო</div><br /><div>და</div><br /><div>იფიქრებ, რომ </div><br /><div>ერთი კვირის წინ ამ დროს</div><br /><div>სულაც არ ვიყავი ასეთი ფერიო</div><br /><div>გაივლის 1 წელი</div><br /><div>და</div><br /><div>გაიფიქრებ, რომ</div><br /><div>გასულ წელს ამ დროს</div><br /><div>სულაც ვერ ვგრძნობდი ჩემში მიწას</div><br /><div>ო..</div><br /><div>მოკლედ, როგორცაა...</div><br /><div></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">ზოგჯერ მგონია, რომ</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">5 წლამდე ბავშვებს უყვებიან ზღაპრებს</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">და</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">5 წლის შემდეგ ცხოვრებმა ერთ დროს ბავშვებს უმტკიცებს, რომ</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">რაც მანამდე წაუკითხეს</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">სინამდვილეა...</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0"></span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0"></span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">როგორ შეიძლება ერთ დროს იყო გრანდიოზული შენობა</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">და</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">ახლა იყო უბრალო ქვა?</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0"></span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">როგორ შეიძლება და ასე შეიძლება...</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0"></span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">ნეტავ რას იფიქრებს 10 საუკუნის შემდგომი ადამიანი</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">როცა </span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">ამ ადგილას მოვა</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">სადაც ახლა მე ვზივარ</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">და</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">სურდოსგან გადაწითლებული ცხვირით ვცდილობ</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">ვისუნთქო ჰხაერი,</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">მოვა და დაათვალიერებს ამ შენობისგან დარჩენილ ქვების გორაკებს?</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0"></span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0"></span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0"></span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">შუაღამეს უკლია 10 წუთი</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0"></span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0">სისულელე კი შესაძლოა იყოს იმაზე უფრო დიდი სისულელე, ვიდრე სისულელეა....</span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0"></span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0"></span></div><br /><div></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0"></span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0"></span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0"></span></div><br /><div><span style="BACKGROUND-COLOR: #c0c0c0"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1973844418037571683-8778932683215611972?l=pataputina.blogspot.com' alt='' /></div>მე-ხათოhttp://www.blogger.com/profile/07903919023633219546noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1973844418037571683.post-43298025751718907812010-09-28T12:31:00.000-07:002010-09-28T13:09:29.984-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TKJLagd7B6I/AAAAAAAAAzo/wEGvHU4p37Q/s1600/AAndrewGonzalez-The-Sirens-Dream-2001.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5522059011873769378" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 160px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_mhYP4754Yaw/TKJLagd7B6I/AAAAAAAAAzo/wEGvHU4p37Q/s320/AAndrewGonzalez-The-Sirens-Dream-2001.jpg" border="0" /></a><br /><div>ჯერ კიდევ ბევრი რამ მიკვირს ამ ქვეყნად</div><br /><div>რაც იმას მოწმობს, რომ</div><br /><div>ჩემი განვითარება ჯერ დასრულებული არ არის</div><br /><div>ანუჰხთ მდაბიურად </div><br /><div>კი არა და</div><br /><div>ჰხათოურად რომ ვთქუათ,</div><br /><div>ჯერ ყველაფერი ჯერაა..</div><br /><div>ვაშჟა</div><br /><div></div><br /><div>ჰხოდა</div><br /><div>ხომ არიან ადამიანები, რომლებიც მთელი ცხოვრება ერთმანეთზე ისე არიან გადაჯაჭულ/გადმოჯაჭულები</div><br /><div>ახლართულ/დახლართულები</div><br /><div>და</div><br /><div>გადაკვანძულები,</div><br /><div>რომ</div><br /><div>ამ მავთუხლართს ცხოვრება მთელი თავისი არსებობის მანძილზე</div><br /><div>ხსნის</div><br /><div>ხსნის</div><br /><div>ხსნის</div><br /><div>და</div><br /><div>უფრო და უფრო და უფრო ხლართავს.....</div><br /><div></div><br /><div>ცხოვრება გამოცდაა</div><br /><div>მისაღები გამოცდის წარმატებით ჩაბარების შემთხვევაში</div><br /><div>სხვა საფეხურზე გადახვალ</div><br /><div>მერე ისევ გამოცდა</div><br /><div>ისევ სხვა საფეხური</div><br /><div>და</div><br /><div>ა წერტილი შ წერტილი</div><br /><div>დაუსრულებლად...</div><br /><div>თუმცა რატომ დაუსრულებლად</div><br /><div>ბოლო ლეველის გავლის შემდეგ’</div><br /><div>თავზე ალბათ შარავანდედი აგენთება</div><br /><div>და</div><br /><div>ეკრანზე გამოცნდება წარწერა</div><br /><div>თამაში დასრულებულია</div><br /><div>:ბის:</div><br /><div></div><br /><div>გამოდის, რომ ჩემი თამაში არასდროს დასრულდება</div><br /><div>რადგან</div><br /><div>ისაჰხთ...</div><br /><div></div><br /><div>კი არა და</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>ყველაზე კარგი ზღაპარი ალბათ ის არის, რაც ყველაზე უფრო რეალურია...</div><br /><div></div><br /><div>ანუჰხთ</div><br /><div></div><br /><div>არ არსებობს მოგონილი ამბები</div><br /><div>ყველაფერი ოდესმე ან იყო</div><br /><div>ან იქნება...</div><br /><div>შესაბამისად,</div><br /><div>არ არსებობს რეალობა</div><br /><div>რადგან</div><br /><div>ყველაფერი ოდესღაც სხვისი მოგონი იყო</div><br /><div></div><br /><div>კი არა და</div><br /><div></div><br /><div>თუ იმედი გა�